เมื่อหมออ่อนโยน (2)

เมื่อเห็นคนตัวเล็กยอมตกลงตามนั้นร่างสูงจึงเดินออกจากห้องเพื่อไปทำธุระที่ยังค้างอยู่ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมฝากวิชุดาช่วยดูแลภรรยาตนเอง 

ลัลนาจึงหยิบบทละครขึ้นมาอ่านบทเพื่อรอเวลา จนผ่านไปร่วมยี่สิบนาทีเมื่อเห็นเขายังไม่กลับมาจึงเดินออกไปถามทางพี่พยาบาลด้านนอกเพื่อไปเข้าห้องน้ำ จนจัดการทำธุระเสร็จเรียบร้อย จึงเดินกลับมาทางเดิม เลยได้บังเอิญเห็นคนที่ปล่อยให้เธอนั่งรอในห้องทำงานเกือบครึ่งชั่วโมง

ดาราสาวเพ่งสายตามองเห็นคนตัวสูงที่นั่งหันหลังเหมือนคุยกับใครอยู่ เมื่อสังเกตดีๆ ถึงเห็นว่าเป็นเด็กน้อยผมเปียนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา

"ลุงหมอคะแม่อยู่ข้างในตั้งนานแล้ว พ่อก็บอกว่าเดี๋ยวกลับมาแต่ยังไม่มาเลย พ่อจะทิ้งหนูไปไหม" เสียงสะอื้นเอ่ยถามคนที่แทนตนเองว่าลุงหมอที่นั่งคุยกับเธอมาสักพักแล้ว จนเจ้าตัวเริ่มเปิดใจกล้าซักถาม

"มาสิครับ คุณพ่อแค่ไปคุยกับคุณหมอแป๊บเดียวเอง" รพีภัทรลูบหัวปลอบใจเด็กน้อย เข้าใจดีว่าเด็กตัวแค่นี้เป็นธรรมดาที่กลัวการถูกทอดทิ้ง ยิ่งผู้เป็นแม่ป่วยนอนอยู่ด้านในก็คงยิ่งกลัวจับใจ

"แต่พ่อไปนานมากเลย หนูกลัว" เด็กน้อยจากที่น้ำตาเหือดแห้งไปแล้วเบ้าตาเริ่มมีน้ำตาคลอ

"ไม่เป็นไรนะ ยังไงหนูก็ไม่อยู่คนเดียวลุงหมอจะนั่งเป็นเพื่อนหนูเอง แล้วถ้าหนูไม่ร้องไห้จะมีของขวัญให้ด้วย" คุณหมอหนุ่มเริ่มหาของมาหลอกล่อ ในขณะคนที่แอบดูเริ่มขมวดคิ้วสงสัยตาม

อย่างหมอพีร์จะมีของขวัญอะไรให้เด็ก ไปตั้งความหวังเดี๋ยวก็ยิ่งเสียใจ

"ลุงหมอมีของขวัญให้หนูจริงๆ เหรอคะ"

"แต่หนูต้องห้ามร้องไห้นะครับ ฮึบไว้" คุณหมอเริ่มต่อรองเมื่อเด็กหญิงตัวน้อยคล้อยตาม

"ค่ะหนูจะไม่ร้อง" 

"วีนัส"

"คุณพ่อ!!" ลัลนาที่กำลังค้นกระเป๋าหาพวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ตนเองใช้อยู่ เงยหน้าดูเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครั้ง เห็นชายรูปร่างสูงเดินปรี่เข้ามายังรพีภัทรและลูกสาวตนเอง เด็กน้อยเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก็รีบวิ่งไปหาทันที

"ขอบคุณคุณหมอมากนะครับที่ช่วยดูแลวีนัสให้ก่อน" ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้ง ตัวเขาเองมีกันสามคนพ่อแม่ลูก ภรรยาเกิดล้มหัวฟาดพื้นตอนนี้อยู่ในห้องไอซียู ที่ร้ายไปกว่านั้นคุณหมอคาดว่าอาจจะมีโรคแทรกซ้อนอยู่แล้วเลยทำให้คนรักตนเองหมดสติ

คุณหมอจึงเรียกคุยเพื่อชี้แจงรายละเอียด ตัวเขาเองไม่มีปัญหาอะไร แต่กังวลที่ลูกสาวจะต้องมารับฟังด้วย เพราะลูกตนเองก็โตพอที่จะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างแล้ว โชคดีที่คุณหมอคนนี้อาสาที่จะอยู่ดูแลลูกสาวให้ระหว่างที่ตัวเขาไปพบคุณหมอ

"เก่งจังเลยลูกสาวพ่อไม่ร้องไห้ด้วย" 

"ลุงหมอใจดีบอกว่าถ้าไม่ร้องไห้จะมีของขวัญให้" เมื่อเด็กน้อยพูดแบบนั้น รพีภัทรจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ หยิบลูกอมเม็ดเล็กยื่นให้

"รางวัลของเด็กเก่งครับ"

"ลูกอมเหรอคะ คุณพ่อหนูกินได้ไหม" เด็กน้อยที่ปกติมักโดนสั่งห้ามให้กินของหวานรีบหันไปถามบิดาด้วยแววตาเป็นประกาย

"ได้สิครับ คนเก่งต้องได้รางวัล" 

ลัลนามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกประทับใจทั้งๆ ที่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเองสักนิด ทีแรกยังแอบกังวลว่าอย่างเขาจะมีอะไรเป็นของขวัญให้เด็ก ไม่คิดว่าคุณหมอหนุ่มจะพกลูกอมติดตัวไว้

ที่สำคัญยังแอบแกะลูกอมอีกเม็ดโยนเข้าปากด้วย

"อร่อยไหมคะ"

"มาได้ไง?" คนตัวสูงที่เพิ่งโยนลูกอมเข้าปากตีสีหน้านิ่ง เอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ แต่ใบหูแดงเล็กน้อย

"ฉันมาเข้าห้องน้ำ"

"แอบดูคนอื่นคุยกัน?"

"ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเฉยๆ" มะนาวแสร้งตอบหน้าตาย สีหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"นั่นแหละคือการแอบดูคนอื่น" เขายังตำหนิเธอต่อ

"ขอโทษค่าาา ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะมีลูกอมไว้ปลอบใจเด็ก นี่ก็แกะตุ๊กตาหมีเตรียมไว้ให้แล้ว กลัวคุณหลอกเด็ก แล้วไม่มีของให้" เธอชูพวงกุญแจตุ๊กตาหมีในมือให้เขาดู ในขณะที่รพีภัทรสีหน้าอ่อนลงเมื่อเห็นเจตนาดีของเธอ

"ไปเถอะ"คุณหมอหนุ่มไม่สาวความต่อ ออกเดินนำไปยังห้องทำงานตนเองเพื่อเก็บของกลับบ้านตามที่บอกไว้ทีแรก ก่อนจะชะงักปลายเท้าเมื่อคิดบางอย่างขึ้นมาได้ หันหลังกลับมามองคนที่เดินตามอยู่

"คะ?"

"รางวัล" เขายื่นลูกอมเม็ดเล็กสีเดียวกับที่ยื่นให้เด็กน้อยเมื่อกี้ส่งให้เธอ

"รางวัล? ให้ฉันเหรอคะ"

"อืม"

"ฉันทำอะไร" ลัลนารับลูกอมมาถือไว้ในมือ เงยหน้าถามเขาด้วยความสงสัย

"ก็ใจดีไง" เขาเพยิดหน้าไปยังพวงกุญแจหมีน้อยในมือเธอ ก่อนจะหันหลังเดินต่อไป ปล่อยให้คนตัวเล็กมองค้อนบ่นพึมพำตามหลัง

"ไม่ใช่เด็กสักหน่อยจะมาให้ลูกอม!"

ถึงอย่างนั้นคนที่บอกว่าตนเองไม่ใช่เด็กก็แกะซองเล็กๆ ส่งลูกอมเข้าปากไปอีกคน เมื่อได้ลิ้มรสความหวานของสิ่งที่ไม่ได้กินมานาน ใบหน้าหวานจึงยกยิ้มอย่างถูกใจ

ไม่น่าเชื่อว่ารางวัลเล็กๆ จากคนหน้านิ่งแต่แอบใจดี จะอร่อยขนาดนี้