บทที่ 7

งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินมาถึงครึ่งทาง ลู่โจวหนานกับเฉียวอี้หนิงก็ประกาศกำหนดวันแต่งงานต่อหน้าทุกคน

จู้ซีเหยาถึงได้รู้ว่า ที่แท้วันนี้ไม่ใช่แค่วันเกิดของลู่โจวหนาน แต่ยังเป็นงานหมั้นของเขากับเฉียวอี้หนิงด้วย

ทั้งงานกึกก้องไปด้วยเสียงปรบมือ ทุกคนต่างพากันส่งคำอวยพร

เธอนั่งอยู่มุมห้องเพียงลำพัง มองพวกเขาสวมกอดจูบกันด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ทว่าในใจกลับสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

พอถึงช่วงดื่มอวยพร เฉียวอี้หนิงก็คล้องแขนลู่โจวหนานเดินเข้ามา พร้อมยิ้มหวานแล้วชูแก้วขึ้น

“คุณจู้ คุณกับโจวหนานสนิทกันขนาดนั้น งานแต่งของพวกเรา คุณมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวได้ไหมคะ?”

“ขอโทษนะคะ วันนั้นฉันมีธุระ คงไปร่วมงานแต่งไม่ได้”

พอได้ยินเธอปฏิเสธอย่างไม่ลังเล สีหน้าของลู่โจวหนานก็เปลี่ยนไปทันที

เขาเหลือบมองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงแข็งกระด้างเป็นพิเศษ

“คนจะมาหรือไม่มาก็ไม่สำคัญ แค่ส่งของขวัญมาก็พอ”

จู้ซีเหยาพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเรียบนุ่ม “วางใจได้ ด้วยความสัมพันธ์ของเรา ฉันต้องใส่ซองให้หนัก ๆ แน่นอน”

น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงใจ ราวกับกำลังอวยพรให้พวกเขาจากใจจริง

พอนึกถึงคำพูดที่ได้ยินในร้านเมื่อไม่กี่วันก่อน แววตาของลู่โจวหนานก็มีความรู้สึกซับซ้อนวาบผ่าน

พอดีกับที่เสียงเปียโนจังหวะครึกครื้นดังขึ้นในงาน เขาไม่รู้จะพูดอะไร จึงจูงมือเฉียวอี้หนิงเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ

สปอตไลต์ไล่ตามร่างของทั้งคู่ที่เคลื่อนไหวพลิ้วไหว ราวกับผีเสื้อสองตัวโบยบินอย่างอ่อนช้อยอยู่กลางงาน

เห็นภาพหวานชื่นของทั้งคู่ แขกที่ยืนมองอยู่ต่างก็อิจฉา พากันเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย

“เหมาะสมกันจริง ๆ ทั้งหล่อทั้งสวย ราวกับฟ้าลิขิตเลยนะ แต่เพิ่งรู้จักกันแค่เดือนกว่า ๆ ก็หมั้นกันแล้ว จะไม่รีบไปหน่อยเหรอ?”

“คุณจะไปรู้อะไร คุณชายลู่ชอบคุณเฉียวมาหลายปี กว่าจะจีบติดได้ก็ไม่ง่าย แน่นอนว่าต้องรีบหมั้นให้มีสถานะชัดเจนสิ”

จู้ซีเหยาพิงพนักโซฟา มองดูอยู่เงียบ ๆ ความคิดในหัวปั่นป่วนสับสน

ลีลาศของเธอ…ก็เป็นลู่โจวหนานที่สอนให้

ตอนนั้นทั้งคู่ยังไม่ค่อยเข้าขากัน เธอสวมรองเท้าส้นสูงทีไร ก็มักเผลอเหยียบเขาอยู่บ่อย ๆ

เขาไม่โกรธเลยสักนิด เพียงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอ

“เหยียบหนึ่งครั้ง จูบหนึ่งทีนะ”

วันนั้น จู้ซีเหยาเต้นรำเป็น

ขาของลู่โจวหนานถูกเหยียบจนเขียวช้ำไปหมด ส่วนริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาจูบจนบวมแดง

เธอเคยคิดว่าเขาก็ชอบเธอเหมือนกัน และในโลกของเขา เธอก็อยู่ในตำแหน่งแฟนสาวมาโดยตลอด

แต่พอเฉียวอี้หนิงกลับมา เธอก็ได้เห็นกับตาว่าเขาทุ่มเทเอาใจอีกฝ่ายมากเพียงใด

จู้ซีเหยาถึงได้เข้าใจว่าความคิดของตัวเองช่างน่าขันเพียงใด

ระหว่างที่กำลังทอดถอนใจ จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามา ก้มตัวลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากชวนเธอเต้นรำ

เดิมทีเธอไม่อยากไป แต่เขายืนกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเห็นว่าทุกคนกำลังเต้นกันอยู่ เธอก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศ จึงยอมตกลง

คนแปลกหน้าสองคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกกลับเข้าขากันอย่างน่าประหลาด ท่ามกลางเสียงดนตรีนุ่มนวลไพเราะ ทั้งคู่ค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปตามจังหวะอย่างช้า ๆ

ฝ่ามืออุ่นของชายหนุ่มราวกับมีพลังวิเศษ ค่อย ๆ ทำให้เธอผ่อนคลายลง และเผลอจมดิ่งไปกับช่วงเวลานั้น

นี่เป็นครั้งแรกตลอดทั้งคืนที่ลู่โจวหนานเห็นจู้ซีเหยายิ้ม สีหน้าของเขาจึงมืดลงทันที

ดวงตาคู่นั้นที่ฉายความไม่พอใจอย่างชัดเจน คอยเหลือบมองเธอเป็นระยะ จนเขาพลาดจังหวะไปหลายครั้ง

เมื่อสังเกตได้ว่าเขาเสียสมาธิ เฉียวอี้หนิงก็เหลือบตามองไป แววตาไหววูบเล็กน้อย

พอดนตรีเปลี่ยนท่อน คนทั้งฟลอร์ก็สลับคู่เต้นกัน

พอเห็นว่าคนที่กุมมือเธออยู่คือลู่โจวหนาน จู้ซีเหยาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง

เพิ่งหมุนตัวครบหนึ่งรอบ เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

โคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะเกิดหลวม แล้วร่วงลงมาดังโครม

ลู่โจวหนานปล่อยมือโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะพุ่งเข้าไปปกป้องเฉียวอี้หนิง พาเธอออกจากจุดอันตรายอย่างรวดเร็ว

จู้ซีเหยาที่ถูกทิ้งไว้ตรงนั้นประคองตัวไว้ได้อย่างหวุดหวิด โคมไฟเฉียดไหล่เธอตกลงมา กรีดมือของเธอเป็นแผลยาว

เลือดไหลทะลักออกมา ย้อมชุดกระโปรงสีขาวจนแดงฉาน

ความเจ็บปวดแล่นไปตามเส้นประสาททั่วทั้งร่าง เธอเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่ากระดาษ

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ลู่โจวหนานโอบเฉียวอี้หนิงไว้ พลางปลอบโยนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะรีบพาเธอออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยหันมามองจู้ซีเหยาเลยแม้แต่ครั้งเดียว