บทที่ 5

พ่อลู่กับแม่ลู่กำลังจะเอ่ยปาก แต่จู้ซีเหยากลับชิงตอบเขาก่อน

“ไม่มีใครหรอก นายฟังผิดไปเอง”

ผู้ใหญ่ทั้งสองมองเธอด้วยความประหลาดใจ

ลู่โจวหนานไม่ได้สังเกตสายตาแปลก ๆ ของพ่อแม่ตัวเอง เขาคว้ามือจู้ซีเหยาแล้วพาขึ้นรถทันที

“มาพอดีเลย คุยกันเสร็จแล้วใช่ไหม งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ไปกับฉันหน่อย”

ทั้งสองคนนั่งเงียบกันมาตลอดทาง

พอรถจอดสนิท จู้ซีเหยาถึงเพิ่งรู้ว่าเขาพาเธอมาที่ร้านแบรนด์หรู

เขาให้พนักงานหยิบเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าออกมาเต็มไปหมด แล้วให้เธอลองทีละชิ้น

เธอขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ลองพวกนี้ไปทำไม?”

ลู่โจวหนานดันตัวเธอไปทางห้องลองเสื้อ น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ “ลองก็พอ”

จู้ซีเหยากำลังจะปฏิเสธ แต่พนักงานก็ปิดประตูไปแล้ว พร้อมเริ่มแกะกล่องสินค้า

เธอลองเสร็จไปหนึ่งชุด เขาก็ถ่ายรูปหนึ่งใบ จากนั้นเธอก็ถูกผลักเข้าไปในห้องลองเสื้ออีกครั้ง…

ครั้งแล้วครั้งเล่า วนซ้ำไม่รู้จบ จู้ซีเหยาลองไปนับร้อยชุดจนหมดแรง ขายังถูกส้นสูงกัดจนมีเลือดซึม

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ผลักพนักงานออก เดินเขย่งไปหาลู่โจวหนาน ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่ต้องการให้นายซื้อของพวกนี้มาไถ่โทษให้ฉัน…”

“นอกจากชุดเดรสสีไวน์แดงชุดนั้น ที่เหลือห่อให้หมด แล้วส่งไปให้คุณเฉียวอี้หนิงที่วิลล่าเซียงอวิ๋นซาน”

พอได้ยินเสียงของเขา คำพูดอีกครึ่งประโยคที่เหลือก็ติดค้างอยู่ในลำคอของจู้ซีเหยาในทันที

เธอมองดูท่าทางที่เขารูดบัตรอย่างคล่องแคล่ว เสียงแหบพร่าขึ้นมา “ที่นายให้ฉันมาลองของพวกนี้ ก็เพื่อจะเอาไปให้แฟนนายเหรอ?”

ลู่โจวหนานพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ใช่สิ อยากซื้อของขวัญให้แฟน แต่ก็กลัวจะไม่ถูกใจอี้หนิง พอดีว่ารูปร่างพวกเธอใกล้เคียงกัน ให้เธอมาลองเป็นแบบยังไงก็ไม่พลาดอยู่แล้ว”

“เดี๋ยวเธอขึ้นไปกับฉัน แวะดูร้านของหวาน ร้านเครื่องประดับ แล้วก็ร้านเครื่องสำอางข้างบนนะ ของกิน ของดื่ม ของใช้ เธอช่วยลองให้ฉันหน่อย ของที่จะให้อี้หนิง ฉันต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด”

ฟังเขาจัดการทุกอย่างโดยไม่ถามความเห็นของเธอเลย จู้ซีเหยาก็ไม่อาจกลั้นความโกรธไว้ได้อีกต่อไป

“ลู่โจวหนาน! ฉันไม่ใช่เครื่องมือให้นายเอาไปเอาใจแฟน!”

ลู่โจวหนานไม่เคยเห็นเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ก่อนจะเห็นดวงตาของเธอแดงก่ำ

“นายรู้ไหม? ฉันไม่เคยมองนายเป็นแค่คนแก้เหงาหรืออะไรทั้งนั้น การกอด การจูบ แม้กระทั่งการนอนด้วยกัน…ฉันจริงจังทั้งหมด! นายจะไม่ชอบฉันก็ได้ แต่นายไม่มีสิทธิ์มาทำลายศักดิ์ศรีของฉันแบบนี้!”

เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบสะอื้น ลู่โจวหนานชะงักนิ่งไป ความรู้สึกหลากหลายปั่นป่วนอยู่ในใจ

เขาอยากจะอธิบาย แต่จู้ซีเหยาหันหลังเดินจากไปแล้ว

มองร่างเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางฝูงชน ดวงตาของลู่โจวหนานไหววูบเล็กน้อย

วินาทีถัดมา ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

กลับถึงบ้าน จู้ซีเหยาก็หยิบกระเป๋าเดินทางออกมา เริ่มเก็บของ

บนโต๊ะอาหาร เธอได้ยินพ่อกับแม่พูดถึงลู่โจวหนานเป็นระยะ

“ได้ยินมาว่าโจวหนานเหมาสวนสนุกยูนิเวอร์แซลสามวัน เพื่อฉลองวันเกิดให้อี้หนิงนะ กุหลาบก็ส่งตรงมาทางเครื่องบินจากยุโรป ตั้งใจมากจริง ๆ”

“สองวันก่อนยังพาเธอกลับคฤหาสน์ไปพบคุณปู่ลู่อีกด้วยนะ ควักเงินตัวเองเตรียมของสะสมหลายชุด แล้วบอกว่าเป็นของขวัญจากอี้หนิง คุณปู่ดีใจมาก ชมไม่หยุดเลย”

ทุกครั้งที่พูดถึงตระกูลลู่ จู้ซีเหยามักจะเงียบไม่พูดอะไร

แม้ในใจลึก ๆ จะยังมีระลอกคลื่นไหววูบขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว

เธอปิดหูปิดตาจากเรื่องราวภายนอก ปฏิเสธคำชวนไปงานสังสรรค์หรือมื้ออาหารทุกอย่างที่อาจต้องเจอลู่โจวหนาน

มีอยู่หลายคืนดึก ๆ ลู่โจวหนานเมาแล้วทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่งข้อความให้เธอไปรับ แต่เธอก็ไม่เคยไปเลยสักครั้ง

คนในวงสังคมพอดื่มกันจนเมา บางทีก็หยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้

“โจวหนาน เพื่อนสมัยเด็กของนาย ทำไมช่วงนี้ไม่ตามติดนายแล้วล่ะ?”

ลู่โจวหนานก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ทุกคำพูดล้วนแฝงความไม่แยแส “งอนฉันอยู่ ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวสักพักก็หายเอง”

แต่พอเวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง จู้ซีเหยาก็ยังไร้ข่าวคราว สุดท้ายแม้แต่ข้อความก็ไม่ตอบ

พอถึงวันก่อนวันเกิดของลู่โจวหนาน เขาก็ทนไม่ไหว ส่งบัตรเชิญอิเล็กทรอนิกส์ไปให้เธอ

ครั้งนี้ ในที่สุดจู้ซีเหยาก็ตอบกลับมา

มีเพียงสองคำ

“ไม่ไป”