บทที่ 8

พอได้ยินหมอบอกว่าไม่ได้กระแทกโดนกระดูก เป็นเพียงแผลภายนอกเท่านั้น จู้ซีเหยาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลังจากทำแผลเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับบ้าน

ยิ่งใกล้ถึงวันต้องจากกัน ห้องนั่งเล่นก็เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบใหญ่

เธอพักผ่อนอยู่สองวัน ก่อนจะบอกข่าวเรื่องย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับเพื่อนสนิทไม่กี่คน

เพื่อน ๆ นัดรวมตัวกันเป็นพิเศษเพื่อเลี้ยงส่งเธอ

บรรยากาศบนโต๊ะเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทุกคนต่างไม่อยากให้เธอไป พร้อมกำชับให้ติดต่อกันบ่อย ๆ

เกือบตีหนึ่ง งานเลี้ยงถึงได้เลิกรา

หลังจากส่งทุกคนกลับหมดแล้ว จู้ซีเหยาก็ไปจ่ายเงิน ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องส่วนตัวเพื่อหยิบกระเป๋า

พอออกมา ระหว่างเดินผ่านห้องข้าง ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังแว่วมา

“พี่ลู่ ในที่สุดก็ได้คนที่เป็นรักแรกในใจมาแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”

ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ทำให้เธอได้ยินเสียงลู่โจวหนานที่แฝงรอยยิ้มชัดเจน

“ต่อให้ตอนนี้ต้องตาย ฉันก็ยอม”

สิ้นเสียงนั้น ภายในห้องก็ระเบิดเสียงหัวเราะครื้นเครง พร้อมเสียงแซวตามมา

“แล้วเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นของนายล่ะ?”

เงียบไปกว่าสิบวินาที ลู่โจวหนานจึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังคงสบาย ๆ

“เธอเหรอ…นอนด้วยก็โอเคดี”

“มีคู่นอนที่เรียกมาก็มา ไล่ไปก็ไปแบบนี้ แถมไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีก พี่ลู่ พวกเรานี่อิจฉาจะแย่อยู่แล้ว”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ลู่โจวหนานเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

“แต่ตอนนี้นายก็หมั้นกับเฉียวอี้หนิงแล้ว แล้วเพื่อนสมัยเด็กคนนั้น นายจะเอายังไงต่อ?”

“คบกันดี ๆ ก็แยกกันดี ๆ ในใจฉันมีแต่อี้หนิง คนอื่นฉันไม่เอา”

เขาพูดอย่างหนักแน่น จนทุกคนพากันชมว่าเขาช่างรักเดียวใจเดียว

มีเพียงจู้ซีเหยาที่กำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ข้อนิ้วซีดขาว

เธอเคยคิดว่าตัวเองจะไม่เจ็บอีกแล้ว แต่พอได้ยินทุกอย่างกับหูของตัวเอง ก็ยังเจ็บลึกจนเหมือนถูกกรีดซ้ำจนเลือดซึม

ที่แท้แล้ว ความผูกพันกว่ายี่สิบปี บทสนทนายาวเหยียด การจับมือ จูบ และความสัมพันธ์ลึกซึ้งทั้งหมด…

สุดท้ายกลับเหลือเพียงประโยคเดียว

นอนด้วยก็โอเคดี!

เธอกัดริมฝีปากแน่น กลั้นความขมขื่นที่เอ่อท้นอยู่ในอก ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง

ฝนโปรยลงมา เธอก้มหน้าเดินฝ่าม่านฝนไป แต่ก็ถูกใครบางคนขวางเอาไว้

เฉียวอี้หนิงพาสาว ๆ อีกสี่ห้าคนมายืนขวางทาง จ้องมองเธอไม่วางตา

จู้ซีเหยาไม่พูดอะไร กำลังจะโบกรถ แต่ก็ถูกคว้าตัวเอาไว้

“ก่อนหน้านี้ฉันก็รู้สึกว่าพวกเธอมันแปลก ๆ อยู่แล้ว ตอนนี้ก็ได้คำตอบแล้วสินะ ที่แท้เธอมันต่ำช้าขนาดนี้ ถึงขั้นวิ่งเข้าหาแล้วไปนอนกับแฟนฉันมาตั้งนาน?”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาต จนจู้ซีเหยาหน้าซีดลงเล็กน้อย

เธอกำลังจะอธิบาย แต่เฉียวอี้หนิงไม่เปิดโอกาสให้ มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยัน

“เมื่อก่อนจะยังไงก็ช่าง แต่ตอนนี้ฉันกับโจวหนานหมั้นกันแล้ว เธอยังจะมาหาเขาอีก ชอบเป็นมือที่สามขนาดนั้นเลยหรือไง?”

จู้ซีเหยาหัวใจสะดุ้งวูบ สูดลมหายใจลึก “ฉันไม่ใช่มือที่สาม วันนี้ก็ไม่ได้มาหาโจวหนาน…”

ยังพูดไม่ทันจบ เฉียวอี้หนิงก็ส่งสายตาให้คนที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

“ลากมันเข้าไปข้างใน แล้วไปหาไอ้ขอทานมาอีกสักสองสามคน”

หลายคนพอเข้าใจกันทันที ก็ลงมือเลย ผลักดันจู้ซีเหยาให้เดินเซ ๆ ขึ้นไปชั้นบน

“พวกเธอจะทำอะไร?”

จู้ซีเหยาหัวใจสะท้าน พยายามดิ้นรนสุดแรง แต่ต้านคนจำนวนมากไม่ไหว ถูกลากไปขังไว้ในห้องส่วนตัวด้านในสุด

ไม่นานนัก ผู้หญิงคนหนึ่งก็พาขอทานคนหนึ่งเดินเข้ามา

เฉียวอี้หนิงตบมือเบา ๆ แสยะยิ้มเย็น ก่อนจะถอยหลบเปิดทาง

“ผู้หญิงคนนี้หิวกระหายจะตาย ไม่ต้องให้เงินก็ยอมให้แกเอาแล้วนะ อย่าลืมทำให้เธอพอใจดี ๆ ล่ะ”

เธอพูดไปพลางก็สั่งให้คนปิดประตูห้องลงทันที

ในพื้นที่แคบ ๆ นั้น ขอทานในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งมีแววตาเป็นประกาย ก่อนจะพุ่งเข้ามาใส่เธอ

จู้ซีเหยาชูมือขึ้นทั้งข่วนทั้งตะกายไม่หยุด พยายามต่อต้านอย่างสุดแรง แต่ก็ไร้ผล

แรงของผู้ชายมากกว่ามาก ไม่นานกระโปรงของเธอก็ถูกฉีกขาด เผยให้เห็นผิวเนื้อเป็นวงกว้าง

เขาก้มลงงับอย่างกระหาย กลิ่นเหม็นสาบคล้ายท่อระบายน้ำฟุ้งกระจายไปทั่ว

ด้วยความทั้งโกรธทั้งคับแค้น จู้ซีเหยาคว้าที่เขี่ยบุหรี่ได้ก็ไม่คิดอะไร ฟาดใส่หัวขอทานเข้าอย่างแรง

เสียงดัง “ตุบ” หนึ่งครั้ง ร่างของชายคนนั้นก็ล้มฟุบลงกับพื้นทันที

จู้ซีเหยาที่รอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิดคว้าโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งออกไป พอถึงปากทางบันไดก็ไปเจอเฉียวอี้หนิงที่ยังเดินไปได้ไม่ไกล

พอเห็นว่าเธอวิ่งออกมาได้แล้ว สีหน้าของเฉียวอี้หนิงก็เปลี่ยนไปทันที รีบคว้ามือเธอไว้แน่น

“เธอออกมาได้ยังไง!”

พอดีกับที่ลู่โจวหนานเดินออกมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง รีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะรวบตัวเฉียวอี้หนิงที่ล้มอยู่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

พอดีกับที่ลู่โจวหนานเดินออกมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง รีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะรวบตัวเฉียวอี้หนิงที่ล้มอยู่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

พอเห็นรอยเขียวช้ำตามตัวเธอ เขาก็เดือดดาลจนแทบคุมไม่อยู่ ก่อนจะหันไปจ้องจู้ซีเหยาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“จู้ซีเหยา! ทำไมเธอถึงผลักอี้หนิง!”