บทที่ 6

เช้าวันถัดมา พอจู้ซีเหยาลงมาชั้นล่าง ก็เจอลู่โจวหนานทันที

เขานั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงแข็งกระด้าง

“จู้ซีเหยา!”

จู้ซีเหยาสัมผัสได้จากน้ำเสียงว่าอารมณ์ของเขาไม่ดีนัก

แต่เธอก็ไม่มีท่าทีจะปลอบเขาแม้แต่น้อย ท่าทางก็ไม่ได้อบอุ่นอะไรนัก

“อ้อ อรุณสวัสดิ์นะ”

“ฉันกำลังจะออกไปเดตกับแฟนพอดี คงไม่ได้ต้อนรับนาย เชิญตามสบาย”

ความโกรธที่ลู่โจวหนานกดไว้หลายวันปะทุขึ้นทันที

เขาลุกพรวดขึ้นคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหม่นมืด

“เธอไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จู้ซีเหยาไม่ตอบ สีหน้าก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

ความโกรธในใจของลู่โจวหนานยิ่งลุกโชน มือที่จับอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ? พูดมาสิ!”

จู้ซีเหยาพยายามสะบัดมือที่ถูกเขากำจนแดงออก น้ำเสียงยังคงเย็นชา

“มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? นายจะมายุ่งมากเกินไปแล้วนะ”

เห็นท่าว่าความขัดแย้งกำลังจะปะทุ แม่จู้ที่ลงมาพอดีก็รีบเข้ามาแยกทั้งสองออก

“โอ๊ย เด็กคนนี้ก็แค่งอนอยู่ ช่วงนี้ยุ่งจนแทบไม่มีเวลา จะไปคบแฟนอะไรได้ล่ะ ถ้าจะคบก็คงต้องรอไปก่อน พวกเธอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก มีอะไรคุยกันดี ๆ ก็ได้ อย่าทะเลาะกันเลยนะ”

พอมีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ทั้งสองคนก็เก็บอารมณ์ลงบ้าง แล้วนั่งลงเงียบ ๆ

พอแม่จู้ออกไปแล้ว ลู่โจวหนานก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเมื่อกี้ค่อนข้างเกินไป

พอได้สติ เขานึกถึงคำพูดเมื่อครู่ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ขมวดคิ้ว

คุณป้าจู้บอกว่าช่วงนี้ยุ่งงั้นเหรอ?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมต้องรอไปอีกสักพัก?

เขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย จึงได้แต่ถามออกไป “เมื่อกี้เธอโกหกฉันเหรอ?”

จู้ซีเหยามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งที่มุมห้อง “มีอะไร?”

เห็นเธอเปลี่ยนเรื่อง ลู่โจวหนานก็รู้ว่าเธอจงใจยั่วเขา เมื่อโล่งใจแล้ว จึงหันไปถามเรื่องสำคัญแทน

“วันเกิดฉัน ทำไมเธอไม่มา?”

“ยุ่ง ไม่มีเวลา”

เห็นท่าทีเย็นชาของเธอ ลู่โจวหนานก็โมโหขึ้นมาอีก เผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว

“เธอยุ่งอะไรนัก? มีอะไรสำคัญกว่าวันเกิดฉันอีกเหรอ? ปีก่อน ๆ เธอเป็นคนที่ตั้งตารอจะฉลองให้ฉันมากที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

จู้ซีเหยาหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว นายก็มีแฟนแล้ว เรื่องแบบนี้นายควรไปพูดกับเฉียวอี้หนิง ไม่ใช่มาพูดกับฉันที่เป็นคนนอก”

ไม่รู้ทำไม แค่คำว่า “คนนอก” ก็ทำให้ลู่โจวหนานรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

เขาเอนตัวพิงพนัก ไขว่ห้าง มือทั้งสองประสานกัน

“ฉันไม่สน ยังไงปีนี้เธอต้องมา จำได้ไหมว่าหลายปีก่อนเธอเคยสัญญากับฉันไว้สามข้อ หนึ่งคือถักผ้าพันคอให้ฉัน สองคือไปปีนเขาหิมะกับฉัน ซึ่งเธอก็ทำครบแล้ว ตอนนี้ฉันจะใช้ข้อที่สาม เธอต้องมางานวันเกิดของฉัน”

ครั้งนี้จู้ซีเหยาไม่ได้สวนกลับ เพียงก้มหน้าลง

ท่าทีเงียบงันของเธอทำให้ลู่โจวหนานยิ่งอึดอัด น้ำเสียงก็ยิ่งเย็นลง

“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนั้นทำไมถึงยอมรับปากฉันสามข้อ?”

จู้ซีเหยาจำได้แน่นอน

สามปีก่อน พวกเขาไปเที่ยวทะเลแล้วเจอน้ำขึ้น เธอเป็นตะคริวที่ขา ถูกคลื่นซัดลงไปในทะเลลึก

ลู่โจวหนานกระโดดลงไปช่วยโดยไม่คิดชีวิต พาเธอกลับขึ้นฝั่งได้ แต่ตัวเขาเองกลับหมดแรงจนเกือบจมน้ำ

เธอเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้จนแทบร้องไห้เป็นลม ถึงขั้นมีความคิดอยากตายตามเขา

พอเขาฟื้นขึ้นมา ก็ยกมือเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด

“ร้องไห้หนักขนาดนี้ คนไม่รู้คงคิดว่าฉันตายไปแล้วล่ะ”

“ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่ นายยังจะพูดอะไรไม่เป็นมงคลแบบนี้อีก!”

จู้ซีเหยาทั้งโมโหทั้งห่วงจนเผลอตีเขาไปทีหนึ่ง เขารีบร้องขอชีวิต พลางปลอบเธอ

“โอเค ๆ ถ้าเธอห่วงฉันจริง ก็ช่วยทำตามความปรารถนาของฉันสามข้อก็พอ”

พอนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา จู้ซีเหยาก็พูดอะไรไม่ออก

ในห้องเงียบอยู่นาน กว่าเธอจะเอ่ยตอบ

“ได้ พอทำตามความปรารถนาข้อที่สามเสร็จ…”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ

ลู่โจวหนานรับสายไปพลาง ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกไปพลาง

“ตอบตกลงก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เธอต้องมาให้ได้”

มองแผ่นหลังของเขาที่หายลับออกไปนอกประตู จู้ซีเหยาจึงพูดประโยคที่เหลือออกมาเบา ๆ

“เราอย่าติดต่อกันอีกเลย”