บทที่ 9

พอเห็นว่าลู่โจวหนานกล่าวโทษเธอโดยไม่แยกแยะผิดถูก ความน้อยใจและความเจ็บปวดในใจของจู้ซีเหยาก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

แต่เธอยังพยายามประคองสติไว้ อยากอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ชัดเจน

“เป็นเธอต่างหากที่หาคนมาคิดจะข่มขืนฉัน ส่วนเรื่องตกบันไดก็เป็นละครที่เธอจัดฉากเอง ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูที่ห้องนั้นได้ ขอทานคนนั้นยัง…”

พอได้ยินเช่นนั้น เฉียวอี้หนิงก็ลนลานขึ้นมา รีบร้องไห้อธิบายทันที

“ไม่ใช่นะ โจวหนาน เธอต่างหากที่ด่าฉันว่าเป็นมือที่สาม แทรกกลางความสัมพันธ์ของพวกนายที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วถึงได้ผลักฉันตกบันได ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ทำไมเธอต้องใส่ร้ายฉันอย่างโหดร้ายแบบนี้ด้วย?”

ระหว่างคนสองคนนี้ ลู่โจวหนานเลือกเชื่อเฉียวอี้หนิงอย่างไม่มีเงื่อนไข

เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วระบายความโกรธทั้งหมดใส่จู้ซีเหยา น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำค้างแข็ง

“อี้หนิงจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? เธอนั่นแหละที่ไร้เหตุผล ผลักอี้หนิงตกบันได ตอนนี้ยังกล้ากลับดำเป็นขาวอีกเหรอ? ตั้งแต่เด็กเธอก็ชอบตามตื๊อฉัน ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวถึงได้คบกับเธอ ในเมื่อเธอหลงตัวเอง ไม่รู้จักดีชั่วขนาดนี้ ก็ไสหัวไปซะ!”

หัวใจของจู้ซีเหยาเย็นเฉียบลงอย่างสิ้นเชิงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคนั้น

เธอมองเขานิ่ง ๆ เอ่ยออกมาทีละคำ น้ำเสียงหนักแน่นชัดเจน

“ได้! ฉันจะทำตามที่นายต้องการ ตัดขาดกับนายให้เด็ดขาด!”

น้ำเสียงเย็นชาไม่เหลือเยื่อใยนั้น ยิ่งทำให้ความโกรธในใจของลู่โจวหนานลุกโชนหนักกว่าเดิม

เขามองแผ่นหลังของเธอที่เดินโซซัดโซเซลงบันไดอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ ก่อนจะตะโกนคำพูดร้ายกาจไล่ตามไปอีกประโยค

“ต่อไปอย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก!”

จู้ซีเหยารู้ดีว่าหลังจากนี้ พวกเขาคงไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้วจริง ๆ

ดังนั้นเธอจึงไม่หยุดฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย

เธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน จู้ซีเหยาก็ตื่นขึ้นมาฉีกปฏิทินแผ่นสุดท้ายออก

เธอลากกระเป๋าเดินทาง กำลังจะไปที่โรงรถ ก็ได้ยินพ่อจู้กับแม่จู้เรียกเธอไว้

“อาเหยา ลุงลู่กับป้าลู่เชิญครอบครัวเราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย ลูกเอาของไปเก็บแล้วรีบมานะ”

แม้ในใจของจู้ซีเหยาจะไม่เต็มใจเอาเสียเลย แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ว่าเรื่องระหว่างเธอกับลู่โจวหนานจะบานปลายไปถึงขั้นไหน ก็ไม่เกี่ยวกับผู้ใหญ่

ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที เธอก็ยังตอบตกลงอยู่ดี

โชคดีที่มื้อรวมตัววันนี้ ลู่โจวหนานไม่ได้อยู่บ้าน

พ่อลู่กับแม่ลู่พยายามโทรหาเขาตลอด อยากให้เขากลับมา

แต่โทรติดกันเป็นสิบกว่าสาย ก็ยังไม่มีคนรับเลย

พอเห็นว่าอาหารถูกยกขึ้นโต๊ะครบแล้ว จู้ซีเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ตอนนี้เขาน่าจะอยู่กับแฟน แค่มื้อเดียวเอง ไม่กินก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ อย่าไปรบกวนเวลานัดเดตของพวกเขาเลยนะคะ”

อีกอย่างยังต้องรีบไปขึ้นเครื่องด้วย จะรอต่อไปก็ไม่ได้จริง ๆ แล้ว

พ่อลู่กับแม่ลู่ถึงได้วางโทรศัพท์ลง แล้วชวนทุกคนนั่งลงที่โต๊ะ

มื้อนี้กินกันไปด้วยความรู้สึกหวิวโหวง สองครอบครัวนั่งคุยกันแต่เรื่องราวในอดีต

จู้ซีเหยานั่งฟังเงียบ ๆ เอาแต่ก้มหน้ากินข้าว แทบไม่ค่อยพูดอะไร

พอกินเสร็จ ทุกคนก็ออกไปถ่ายรูปรวมกันที่ลานบ้านอีกหนึ่งรูป เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก

บ่ายโมงตรง คนตระกูลจู้ก็ออกเดินทางพร้อมสัมภาระ ส่วนสองสามีภรรยาตระกูลลู่ก็ตามมาส่งด้วย

พอไปถึงสนามบิน พ่อลู่กับแม่ลู่ก็ยังโทรหาลู่โจวหนานอีกหลายสาย

ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย

สองสามีภรรยาถอนหายใจ มองครอบครัวเพื่อนเก่าด้วยสีหน้าเสียดาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ช่วงนี้โจวหนานกำลังยุ่งเรื่องงานหมั้น ยังไม่รู้เลยว่าพวกเธอจะย้ายไป พอกลับมาแล้วเห็นบ้านว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ คงต้องเสียใจมากแน่ ๆ”

จู้ซีเหยาส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่หรอกค่ะ”

ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนพอได้ยินก็หันมามอง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมล่ะ?”

จังหวะนั้นเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องก็ดังขึ้นพอดี จู้ซีเหยาไม่ได้พูดอะไร เพียงเอ่ยลาพ่อลู่กับแม่ลู่อย่างสุภาพ

พ่อจู้กับแม่จู้ก็หยิบซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้พวกเขา

“งานแต่งของเด็กสองคนนั้นพวกเราไปไม่ได้แล้วนะ เหล่าลู่ ฝากช่วยบอกพวกเขาด้วย ว่าลุงกับป้าขออวยพรให้ทั้งคู่แต่งงานกันอย่างมีความสุข”

ยามต้องลาจากกัน ทั้งสองครอบครัวต่างก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอาลัยและความผูกพัน

จู้ซีเหยายืนอยู่ข้าง ๆ คนเดียว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วบล็อกพร้อมลบช่องทางติดต่อของลู่โจวหนานทั้งหมด

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็เข้าไปคล้องแขนพ่อแม่ โบกมือลาพ่อลู่กับแม่ลู่ ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังประตูขึ้นเครื่อง

ไม่หันกลับมาอีกเลย