บทที่ 4

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการทรยศหักหลัง ฉันจึงจัดการฆ่าความเมตตาปรานีทุกอย่างที่เคยเหลืออยู่ให้ตายคามือ

ในการประชุมคณะกรรมการบริหารช่วงบ่ายวันนั้น...

ฉันเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดข้อมูลฉายขึ้นบนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์

ผู้บริหารทุกคนในห้องประชุมถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เพราะมันไม่ใช่แผนการดำเนินการทางธุรกิจ... หากแต่เป็นรายการเดินบัญชีธนาคารส่วนตัวของแจ็กซ์

"เมื่อสามเดือนก่อน ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่โรงแรมเพนนินซูลา ห้าหมื่นแปดพันดอลลาร์"

"เมื่อสองเดือนก่อน ค่าเช่าเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปไมอามี หนึ่งแสนสองพันดอลลาร์"

"เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ สั่งทำพิเศษ หนึ่งแสนสองหมื่นหกพันดอลลาร์"

ฉันใช้นิ้วเคาะลงบนตัวเลขเด่นหราที่โชว์อยู่บนหน้าจอ พลางตวัดสายตาอันเย็นยะเยือกจ้องตรงไปยังแจ็กซ์ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ

"แจ็กซ์ คุณจะเอาเงินทุนของบริษัทไปปรนเปรอนังของเล่นชิ้นใหม่ของคุณยังไงก็ได้" ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องประชุม "แต่ก่อนจะทำแบบนั้น ช่วยเช็กข้อเท็จจริงให้ดีก่อนนะคะ... ว่าใครกันแน่ที่กำลังโกหกใครอยู่"

เสียงซุบซิบนินทาดังระเบิดขึ้นรอบโต๊ะประชุมทันที

ทุกคนในห้องต่างพากันจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยสายตาเหยียดหยามและสมเพชอย่างถึงที่สุด

ใบหน้าของแจ็กซ์พลันซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดตรงหน้าผากของเขาเต้นตุบ ๆ ด้วยความอับอาย

ฉันเลือกที่จะมองข้ามเขาไป แล้วหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับพวกพนักงานขนย้าย "จัดห้องทำงานของฉันกลับมาให้เหมือนเดิมทุกระเบียบนิ้ว ถ้ามีกระดาษหายไปแม้แต่แผ่นเดียว... พวกแกต้องเคลียร์กับฉัน!"

คริสรีบพาลูกน้องของเขาเข้าไปจัดการในทันที

เขานึกสนุกถึงขั้นหยิบขวดน้ำยาฆ่าเชื้อขึ้นมาฉีดพ่นไปทั่วทุกสารทิศต่อหน้าต่อตาเบียนก้า

"สกปรกชะมัด กลิ่นน้ำหอมราคาถูกฟุ้งไปหมด" คริสจงใจแค่นเสียงเหน็บแนมดังลั่น

"ดี! ดีมาก?!" แจ็กซ์แผดเสียงลั่นอย่างคนสติแตก

เมื่อโดนฉีกหน้าจนอับอายขายหน้าขนาดนี้ เขาจึงไม่อาจทนนั่งอยู่ตรงนั้นได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาคว้าหมับเข้าที่มือของเบียนก้าที่กำลังยืนบีบน้ำตา แล้วกระชากลากถูลูกนกตัวน้อยของเขาออกจากห้องประชุมไปสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก

ฉันเพิ่งจะหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือน

มันเป็นสายจากพ่อของฉัน... มาเฟียมาร์โก

ฉันกดรับสาย เสียงของพ่อดังอื้ออึงผ่านมาตามสาย น้ำเสียงนั้นเปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการทว่าแฝงร่องรอยของความชราภาพตามวัย

"อเลสเซีย... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของตระกูลทะยานขึ้นฟ้าแล้ว แกแน่ใจใช่ไหมว่าจะกลับบ้าน?"

เมื่อได้ยินสำเนียงชาวซิซิลีอันแสนคุ้นเคย หัวใจที่เคยเย็นยะเยือกของฉันก็พลันสัมผัสได้ถึงเศษเสี้ยวความอบอุ่นในที่สุด

"ค่ะคุณพ่อ หนูกำลังจะกลับบ้าน" ฉันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "หนูรู้ว่าคุณแม่กำลังป่วย อย่าเพิ่งบอกคุณแม่นะคะว่าหนูกำลังจะกลับไป หนูอยากเซอร์ไพรส์ท่านค่ะ"

หลังจากงานประชุมบอร์ดวันนั้น แจ็กซ์ก็เลิกเล่นละครทำเป็นคนดีอีกต่อไป

เขาควงเบียนก้าเดินร่อนไปทั่วบริษัท ประกาศกร้าวเรื่องความสัมพันธ์ชู้สาวของพวกมันอย่างเปิดเผยและไม่แคร์สายตาใครในทุก ๆ วัน

เบียนก้าเดินเชิดหน้าชูคอราวกับตัวเองเป็นเจ้าของบริษัท สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่หรูหราและแพงระยับยิ่งกว่าเดิม แถมยังสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการอนุมัติงบประมาณรายจ่ายของแผนกต่าง ๆ อีกต่างหาก

คริสโกรธจัดจนแทบกระอักเลือด เขาวิ่งพรวดพราดเข้ามาฟ้องฉันในห้องทำงานวันละสามรอบ

"อเลสเซีย! ยายนั่นมันบล็อกงบประมาณทีมของผมครับ! อีผู้หญิงนั่นมันกำลังบ้าอำนาจ!"

ฉันยกกาแฟดำขึ้นจิบแผ่วเบา ก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่ของคริสเบา ๆ

"นิ่งไว้ก่อนคริส" ฉันมองลอดผ่านม่านมูลี่ออกไปจ้องมองแผ่นหลังอันอวดดีของเบียนก้าพลางเหยียดยิ้มเยาะ ปล่อยให้หล่อนทำตัวเหลิงระเริงไปเถอะ... ยิ่งบินสูงเท่าไหร่ ตอนตกลงมามันก็จะยิ่งเจ็บหนักขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งถึงการเผชิญหน้ากันครั้งที่ห้า...

เบียนก้าไม่ได้เคาะประตูห้องด้วยซ้ำ หล่อนถือวิสาสะผลักประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานของฉัน

หล่อนกระแทกแฟ้มเอกสารธรรมดา ๆ เล่มหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของฉัน ก่อนจะหวีดร้องเสียงแหลม "อเลสเซีย! ทำไมเธอถึงยังหน้าด้านเกาะเก้าอี้อยู่ที่นี่อีกฮะ?! แจ็กซ์ไม่ได้รักเธอเลยสักนิด! รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปให้พ้นซะทีเถอะ มันจะดีต่อตัวเธอและทุกคนนะ!"

แจ็กซ์ไม่ได้รักเธอ... คำพูดนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่า

ได้... งั้นเรามาดูกันหน่อยซิว่าความรักของเขามันจะมีมูลค่าเท่าไหร่

เรามาแปะป้ายตีราคาค่างวดความรักของเขากันดีกว่า

ฉันวางปากกาในมือลงแล้วค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ฉันเดินตรงเข้าไปหาหล่อน ยื่นมือออกไปช่วยจัดปกเสื้อสูทแบรนด์เนม Dior ตัวใหม่ล่าสุดของหล่อนให้เข้าที่อย่างเบามือ

"เบียนก้า... เธอคงอยากจะมาเสียบแทนที่ฉันจนตัวสั่นเลยสินะ งั้นเรามาเล่นเกมที่มันใหญ่กว่านี้กัน หน่อยดีกว่าไหมคะ?"

ฉันจ้องมองหน้าหล่อนด้วยสายตาเรียบนิ่งอันว่างเปล่า ก่อนจะโยนเหยื่อล่อชิ้นใหญ่ลงไป

"ฉันขอเอาหุ้นในส่วนของฉันทั้งหมด 49% ในบริษัทเอเป็กซ์ เข้าเดิมพัน"

เบียนก้าถึงกับชะงักทื่อ จ้องมองหน้าฉันด้วยสายตาหวาดระแวงและตั้งรับ

"เธอจงเดินไปขอแบ่งหุ้น 10% จากในส่วนของแจ็กซ์มาให้ได้" ฉันเอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ถ้าเขายอมยกมันให้เธอ... ฉันจะยอมสละหุ้นทั้งหมดของฉันให้ และเดินจากไปจากที่นี่ตัวเปล่าทันที"

ฉันลอบสังเกตเห็นรูม่านตาของหล่อนที่ขยายกว้างด้วยความโลภ ก่อนจะโยนชิปเดิมพันใบสุดท้ายลงไป

"แต่ถ้าเขาปฏิเสธ... เธอต้องหายหัวไปซะ หายไปจากบริษัทนี้ และไสหัวออกไปจากชีวิตของฉัน... ตลอดกาล"

ใบหน้าของเบียนก้าพลันซีดเผือด

การเดินไปเอ่ยปากขอแบ่งหุ้น มันเท่ากับเป็นการท้าทายอำนาจการควบคุมเบ็ดเสร็จของแจ็กซ์... มันไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย

ทว่าผลตอบแทนเป็นมูลค่าหุ้นสูงถึง 49% และคำท้าทายมันช่างหอมหวานเกินห้ามใจ ความโลภพุ่งทะยานเข้ากลืนกินความกลัวในจิตใจของหล่อนจนหมดสิ้น

หล่อนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตวัดสายตาจ้องฉันอย่างเคียดแค้น "ก็ได้! แล้วแกจะต้องเสียใจทีหลัง!"

ในอีกไม่กี่วันต่อมา...

เบียนก้าก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้องทำงานของฉันบนรองเท้าส้นสูง หล่อนเดินเชิดหน้าชูคอราวกับนกยูงที่ชนะศึก

โดยมีแจ็กซ์เดินตามหลังหล่อนเข้ามา สีหน้าของเขาดูหนักใจและสับสนอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

ปัง!

เบียนก้ากระแทกหนังสือสัญญาโอนหุ้นลงบนโต๊ะทำงานของฉัน ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นระทึกขวัญ

"อเลสเซีย เบิกตาอันกว้าง ๆ ของแกดูนี่ซะ!"

ฉันหยิบเอกสารสัญญาฉบับนั้นขึ้นมา กวาดสายตาไล่เช็กตัวเลขสัดส่วน

15%...

แจ็กซ์ยอมยกหุ้นให้หล่อนถึง 15% จริง ๆ ด้วย

เพียงเพื่อต้องการจะกำจัดฉันออกไปให้พ้นทาง เขาถึงกับยอมลดสัดส่วนหุ้นในมือของตัวเองให้เจือจางลงเหลือเพียงแค่ 36%... เขายอมสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นผู้ถือหุ้นเสียงข้างมากเด็ดขาด ไปด้วยมือของตัวเอง

ช่างเป็นผู้ชายที่โง่เง่าเต่าตุ่นสิ้นดี

ฉันกลั้นมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไป... จนต้องหลุดหัวเราะลั่นออกมาขำขันในความโง่ของเขา

เมื่อเห็นฉันระเบิดหัวเราะออกมาแทนที่จะร้องไห้ฟูมฟาย แจ็กซ์ก็เริ่มทำตัวไม่ถูกและขยับตัวอย่างอึดอัด

เขาพยายามจะรักษาศักดิ์ศรีการเป็นประธานบริหาร ผู้ยิ่งใหญ่เอาไว้ ด้วยการแสร้งทำเป็นกระแอมไอในลำคอเพื่อเอ่ยปากอธิบาย

"มันก็แค่... ของขวัญรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เบียนก้าน่ะ ช่วงนี้หล่อนต้องเจอกับเรื่องกระทบกระเทือนใจมาเยอะ

หล่อนสมควรได้รับมันแล้วล่ะ"

เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาอวดดีของผู้ชนะที่อยู่เหนือกว่า

ราวกับว่าในหัวของเขา กำลังจินตนาการภาพที่ฉันต้องทรุดตัวลงคุกเข่าร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจเพราะไม่เหลืออะไรติดตัวอีกต่อไปแล้ว

"แต่อย่างว่าแหละนะ สังคมชั้นสูงในวอลล์สตรีทเขาถือเรื่องสัจจะและความน่าเชื่อถือเป็นสำคัญ ต่อให้เป็นการเดิมพันส่วนตัว... มันก็คือการเดิมพัน เธอแพ้แล้วอเลสเซีย... จ่ายส่วนของเธอมาซะ"