บทที่ 3

ฉันไม่ได้ระเบิดอารมณ์ใส่เขาอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้

ฉันทำเพียงแค่ยืนมองดูเขาโอบกอดชู้รักของตัวเองด้วยความรู้สึกคลื่นไส้เต็มทน ฉันก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังปัง

"ชอบความเหี้ยมเกรียมงั้นเหรอ? ได้... งั้นเรามาคุยเรื่องธุรกิจกัน เงินห้าล้านดอลลาร์ที่โหว่ไปตรงนี้ คุณจะหาจากไหนมาอุด?"

ความเย็นชาของฉันมันทิ่มแทงใจของเขา ดวงตาของแจ็กซ์พลันขึ้นสีแดงก่ำก่อนจะตวาดสวนกลับมา

"ฉันจะอุดมันเอง! มันก็แค่เงินห้าล้านดอลลาร์ไม่ใช่หรือไง?!"

ฉันหลุดแค่นหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น

"ก็แค่ห้าล้านดอลลาร์งั้นเหรอ?" ฉันจ้องหน้าเขา น้ำเสียงตวัดเชือดเฉือนราวมีดโกน "แจ็กซ์... คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนดีลแรกของพวกเรา คุณต้องดวลเหล้าจนกระเพาะเลือดออกเพียงเพื่อจะเซฟเงินค่าธรรมเนียมโบรกเกอร์แค่ห้าหมื่นดอลลาร์? แต่ตอนนี้ เพียงเพราะผู้หญิงโง่ ๆ คนเดียว คุณกลับยอมโยนชื่อเสียงและสัญญามูลค่าเป็นพันล้านในอนาคตทิ้งไปหน้าตาเฉย... ไอ้เรื่องใต้สะดือมันทำให้สมองคุณฝ่อไปหมดแล้วหรือไง?!"

คำพูดของฉันมันแทงใจดำอย่างจัง ใบหน้าของแจ็กซ์พลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด

"อเลสเซีย เธอมันคิดเล็กคิดน้อยเกินไป" เขาเอ่ยตัดบทด้วยความรำคาญ

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สไลด์หน้าจออยู่สองสามครั้ง

หนึ่งนาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนยอดเงินโอนเข้าก็เด้งเตือนในแชตกลุ่มฝ่ายการเงินของบริษัท

เงินห้าล้านดอลลาร์ถูกโอนตรงดิ่งเข้าบัญชีของบริษัททันที

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน พลางทำท่าทางอวดดีราวกับว่ามันเป็นเรื่องขี้ผง

ทำราวกับว่าเขาเพิ่งจะเอาเงินห้าล้านดอลลาร์ฟาดหน้าฉัน เพื่อปกป้องนังผู้หญิงสุดที่รักของตัวเอง

ทว่าภายในใจของฉัน... กลับมีเพียงความสงบนิ่งอันเยือกเย็น

เด็กหนุ่มถังแตกในวันวาน... คนที่เคยยอมหารครึ่งพิซซ่าถาดละสิบสองดอลลาร์กับฉันเพราะมันแพงเกินไป บัดนี้กลับโอหังบังอาจจนกล้าก้าวข้ามเส้นแบ่งความถูกต้องในโลกธุรกิจทุกข้อ

เงินห้าล้าน... เขาพร้อมจะเผามันเล่นเพื่อเบียนก้าโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา... ฉันอยากจะรู้นักว่าถ้าตัวเลขมันกลายเป็นห้าร้อยล้านดอลลาร์ ใบหน้าของเขาจะยังคงมีรอยยิ้มเยาะแบบนี้อยู่ไหม

ช่วงบ่ายวันนั้น ฉันกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่โรงแรมเพนนินซูลาหลังเลิกงานกับ อิสลา เพื่อนสนิทของฉัน

ทว่าทันทีที่ฉันยกถ้วยชาขึ้นมา คริสก็โทรศัพท์เข้ามาด้วยน้ำเสียงระลึกระลักตื่นตระหนก

"อเลสเซีย รีบกลับมาด่วนเลยครับ! ยายเบียนก้าพาคนมาขนของออกจากห้องทำงานของคุณหมดเลยครับ!"

ฉันคว้ากระเป๋าและก้าวฉับ ๆ บนส้นสูงตรงดิ่งกลับไปยังบริษัทเอเป็กซ์ โฮดิ้งส์ ทันที

วินาทีที่ฉันผลักประตูเลื่อนกระจกเข้าไป สายตาของฉันพลันจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ห้องทำงานของฉันถูกรื้อทำลายจนพังพินาศ

พิมพ์เขียวที่ฉันเป็นคนลงแรงวาดมันขึ้นมาด้วยตัวเอง ไฟล์ข้อมูลความลับขั้นสูงสุด และโมเดลตึกที่ฉันเก็บรักษามาตลอดห้าปี กระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นราวกับเศษขยะ... แถมยังมีรอยรองเท้าสกปรกเหยียบย่ำเต็มไปหมด

เบียนก้ายืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของฉัน หล่อนกำลังชี้นิ้วสั่งการพวกพนักงานขนย้ายเสียงดังราวกับตัวเองเป็นเจ้าของบริษัท

"เออ โยนพวกขยะไร้ค่าพวกนี้ทิ้งไปให้หมด แล้วยกโต๊ะของยายนี่ออกไปตั้งรวมกับพวกพนักงานทั่วไป ซะ!"

"หยุดเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของฉันดังแทรกผ่านความวุ่นวาย ราวกับเสียงแก้วที่แตกกระจาย

เบียนก้าหันหลังกลับมา หล่อนไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยืดอกยืนเชิดหน้าขึ้นซะอีก

ฉันเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหล่อน โดยไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง ฉันเงื้อมือขึ้นสูง...

เพียะ!

ฝ่ามือฟาดเข้าฉาดใหญ่ที่ใบหน้าของหล่อนอย่างรุนแรง เสียงตบดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วทั้งห้องทำงาน

ร่างของหล่อนเซถลันไปทางด้านหลัง มือเรียวกุมแก้มข้างที่ขึ้นรอยแดงและเริ่มบวมเป่ง พลางกรีดร้องลั่น "แกกล้าตบฉันเหรอ?!"

"ที่ฉันตบเธอ... ก็เพราะเธอเป็นผู้หญิงโง่ ๆ ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง และไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเซ็นใบสั่งตายให้ตัวเองอยู่!" ฉันตวัดสายตาข่มหล่อนให้จมดิน

ทว่าแววตาของหล่อนกลับฉายกระแสเยาะเย้ยอันร้ายกาจออกมาวูบหนึ่ง "แกมีสิทธิ์อะไรฮะ?! แจ็กซ์เป็นคนสั่งให้ฉันมาเคลียร์ห้องนี้เอง! เขาบอกว่าตอนนี้ที่ทางของแก... มีค่าคู่ควรอยู่แค่ตรงโต๊ะพนักงานทั่วไปด้านนอกนู่น!"

เสียงฝีเท้าก้าวถี่ ๆ ดังใกล้เข้ามาจากทางโถงเดิน

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย?!" แจ็กซ์พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นซากพิมพ์เขียวที่โดนเหยียบย่ำเป็นสิ่งแรก แววตาของเขาฉายกระแสความรู้สึกผิดออกมาวูบหนึ่ง... แต่มันก็เบาบางจนแทบมองไม่เห็น

ทว่าในวินาทีต่อมา พอเขาเหลือบไปเห็นรอยนิ้วมือบนใบหน้าของเบียนก้า

ความรู้สึกผิดเหล่านั้นก็พลันมลายหายไป สิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นหน้ามืดตามัว

เขาดึงร่างของหล่อนเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันไปรามลั่นใส่คริสและพวกพนักงานที่ยืนดูอยู่ด้านนอก "พวกแกตาบอดกันหมดหรือไง?! ยอมปล่อยให้ยายนี่ทำตัวเป็นบ้าสติแตกอยู่ได้?!"

เขาไร้เหตุผลสิ้นดี... เอาแต่โยนความผิดให้คนในทีมของฉัน

จากนั้นเขาก็หันกลับมา คว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ของฉัน ทั้งยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่งสอนสั่งการที่ดูถูกเหยียดหยามจนน่าสะอิดสะเอียน "อเลสเซีย ช่วงนี้เธอคงทำงานหนักเกินไป ไปพักร้อนซะ... เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอถูกสั่งพักงานจากทุกธุรกิจของบริษัท"

พักร้อนงั้นเหรอ?

รื้อทำลายห้องทำงานของฉัน ไล่ฉันไปนั่งรวมกับพวกพนักงานทั่วไป แล้วกล้าเรียกมันว่าการให้พักร้อนเนี่ยนะ?

ฉันสะบัดตัวผลักมือของเขาออกจากไหล่ด้วยความขยะแขยง

แจ็กซ์แค่นยิ้มเยาะ แววตาของเต็มไปด้วยความสมเพชเยาะเย้ย

"เลิกเล่นละครน้ำเน่าได้แล้ว" เขาจ้องมองฉันราวกับมองตัวตลก "เบียนก้าบอกฉันหมดแล้ว หล่อนส่งคนไปสืบเรื่องนี้มา... ที่บ้านเกิดในซิซิลีของเธอ ไม่เคยมีกฎงี่เง่าเรื่อง 'ต้องแต่งงานคลุมถุงชนก่อนอายุสามสิบ' อะไรนั่นเลยสักนิด!"

ฉันหรี่ตาลงเล็กน้อย

เบียนก้าแอบโผล่หน้าออกมาจากอ้อมแขนของเขา พลางแสร้งทำตัวเป็นเหยื่อผู้ถูกรังแก "ฉันขอโทษนะคะอเลสเซีย... ฉันแค่ทนไม่ได้ที่เห็นคุณโกหกเขา คุณแต่งเรื่องโกหกที่น่าเกลียดแบบนั้นขึ้นมาเพื่อบีบบังคับให้เขาแต่งงานด้วยได้ยังไงกันคะ?"

เมื่อได้เห็นพวกมันสองคนเล่นละครรับส่งบทบาทตบตากันอย่างเข้าขา ฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนปั่นป่วนในท้องจนแทบจะอาเจียน

แน่นอนว่าที่ซิซิลีไม่ได้มีกฎพรรค์นั้นหรอก... ทว่าตระกูลวาเลริอาโนตั้งกฎนั้นขึ้นมา... เพื่อใช้กับฉันโดยเฉพาะต่างหาก

แต่คนชั้นต่ำพวกนี้... ไม่มีค่าคู่ควรพอที่จะได้รับคำอธิบายจากฉันเลยสักนิด

สายตาของฉันค่อย ๆ เลื่อนมองกวาดไปบนเนื้อตัวของเบียนก้า

ชุดเสื้อผ้าแบรนด์ Dior haute couture รุ่นล่าสุด, ต่างหูแบรนด์ Van Cleef รุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน และกระเป๋าแบรนด์ Hermes Birkin ที่หล่อนกำลังถืออยู่ในมือ

แค่ราคามูลค่าของเสื้อผ้าและเครื่องประดับคอลเลกชันนี้คอลเลกชันเดียว...

มันยังแพงยิ่งกว่าเงินเดือนในตำแหน่งเลขาตลอดสิบปีรวมกันของหล่อนเสียด้วยซ้ำ

แววตาของฉันพลันนิ่งสนิท... และไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ อีกต่อไป