บทที่ 5

แจ็กซ์โน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานของฉันมา พลางส่งรอยยิ้มเยาะที่แฝงไปด้วยความโอหังและเวทนาสงสารมาให้

"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิอเลสเซีย ต่อให้เธอต้องสละหุ้นทั้งหมดไป

ฉันก็ยังจะแต่งงานกับเธออยู่ดี เธอก็คือภรรยาของฉันนะอเลสเซีย... เป็นคนเดียวเท่านั้น"

เขาทำท่าจะยื่นมือมาสัมผัสแก้มของฉัน ทว่าฉันกลับเบือนหน้าหนีทันที

เขาไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ เขาชักมือกลับแล้วยังคงพ่นคำสัญญาจอมปลอมต่อไป:

"ฉันจะเพิ่มเงินค่าเลี้ยงดูรายเดือนให้เธอเป็นสองเท่า เธออยากจะไปช้อปปิ้งหรือเข้าสปาเท่าไหร่ก็ได้ตามใจชอบเลย ส่วนเบียนก้าหล่อนรู้ที่ต่ำที่สูงดี หล่อนไม่มีวันขึ้นมาท้าทายตำแหน่งนายหญิงในบ้านของเธอหรอก"

เขากำลังทำตัวเป็นพระเจ้า... เล่นเกมสติแตกของตัวเองอยู่สินะ

ฉันจ้องมองใบหน้าที่แสนคุ้นเคยทว่ากลับดูแปลกแยกนี้ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

"หุบหน้าตาน่ารังเกียจแบบนั้นไปซะ แจ็กซ์" ฉันตวดสายตาจ้องมองเขาอย่างเย็นชา

"คุณไม่มีค่าคู่ควรกับฉันเลยสักนิด"

ใบหน้าของแจ็กซ์มืดมนลงในทันตา หน้ากากคนดีหลุดกระเด็นเมื่อความโกรธเข้าครอบงำ

"อยากเจ็บตัวก็ตามใจ" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางแค่นยิ้มเยาะ "ในเมื่อแกมันทะนงตัวนัก... ก็เซ็นมันซะ!"

เบียนก้าทนรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว หล่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วรีบกดเปิดคลิปเสียงทันที

"ฉันขอเอาหุ้นในส่วนของฉันทั้งหมด 49% ในบริษัทเอเป็กซ์ เข้าเดิมพัน... ถ้าเขายอมยกมันให้เธอ ฉันจะยอมสละหุ้นทั้งหมดของฉันให้และเดินจากไปจากที่นี่ตัวเปล่าทันที"

น้ำเสียงของฉันดังสะท้อนก้องชัดเจนไปทั่วทั้งห้องทำงาน

เบียนก้าเหยียดยิ้มสะใจพลางเลื่อน ‘หนังสือสัญญาละทิ้งสิทธิ์ในหุ้นโดยสมัครใจ’ มาตรงหน้าฉัน พร้อมกับยื่นปากกาให้

"เดิมพันก็คือเดิมพันนะอเลสเซีย เซ็นซะสิ" ความโลภฉายชัดในแววตาของหล่อน

"อเลสเซีย อย่าเซ็นนะ!" คริสวิ่งพรวดพราดเข้ามา ดวงตาของเขาขึ้นสีแดงก่ำ เขากระแทกฝ่ามือลงบนเอกสารฉบับนั้น "นี่มันคือน้ำพักน้ำแรง เลือดตาแทบกระเด็นตลอดห้าปีของคุณนะ! ทำไมต้องยอมประเคนมันให้ตบะนังแพศยานั่นด้วย?!"

"รปภ.! ลากไอ้เศษขยะนี่ออกไปซิ!" เบียนก้าหวีดร้องสั่งการทันที

ฉันยกมือขึ้น แตะมือของคริสให้ออกไปเบา ๆ พร้อมกับส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเพื่อให้เขาคลายกังวล

"ไม่เป็นไรหรอกคริส" ฉันบอกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ฉันเปิดฝาปากกาแล้วตวัดลายเซ็นลงไปโดยไม่เสียเวลาคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียว

พวกมันไม่มีวันรู้หรอก...

ว่าตั้งแต่เมื่อวานนี้ ฉันได้ทำการโอนหุ้นทั้งหมด 49% ของฉันให้แก่ อิสลา เพื่อนสนิทของฉันไปเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างดำเนินการเสร็จสิ้น ถูกต้องตามกฎหมาย และรัดกุมอย่างไร้รอยต่อ

เศษกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้... ในทางกฎหมายแล้วมันก็เป็นแค่ขยะแผ่นหนึ่งเท่านั้นเอง

เมื่อเห็นฉันเซ็นชื่อ ใบหน้าของเบียนก้าพลันขึ้นสีระเรื่อด้วยความตื่นเต้น หล่อนรีบกระชากหนังสือสัญญาฉบับนั้นไป มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างรุนแรง

ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ฉันกลับมองเห็นมัน... กระแสความเจ็บปวดที่พาดผ่านดวงตาของแจ็กซ์ อย่างไรเสีย มันก็หมายความว่าพันธะทางธุรกิจชิ้นสุดท้ายระหว่างเราได้ถูกตัดขาดลงแล้ว ทว่าในไม่ช้า มโนสำนึกอันน้อยนิดนั้นก็ถูกกลืนหายไปกับความสะใจในการได้ครอบครองอำนาจเบ็ดเสร็จ

ฉันโยนปากกาทิ้งแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "หมดเรื่องหรือยัง?"

แจ็กซ์ก้มลงมองฉัน ก่อนจะหันไปทางพวกพนักงานที่ยืนมุงดูอยู่ด้านนอก แล้วประกาศกร้าวเสียงดังลั่น:

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เบียนก้าคือหุ้นส่วนอย่างเป็นทางการของเอเป็กซ์ โฮดิ้งส์! เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของอเลสเซีย!"

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบไปวินาทีหนึ่ง...

ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังระเบิดขึ้น

พวกผู้บริหารไร้ประโยชน์สองสามคนเบียดเสียดแทรกตัวเข้ามาประจบสอพลอและเอ่ยปากแสดงความยินดีกับเบียนก้าจนออกนอกหน้า

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ? รีบเคลียร์ห้องทำงานนี้ให้คุณเบียนก้าได้แล้ว!" ใครบางคนตะโกนสั่ง

พวกพนักงานพากันกรูเข้ามาในห้องทำงานของฉัน แล้วเริ่มโยนข้าวของของฉันทิ้งออกไปข้างนอก

เพล้ง!

แก้วคริสตัลที่แจ็กซ์เคยให้ฉันถูกปัดตกจากโต๊ะ แตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ชิ้นส่วนแหลมคมกระเด็นมาโดนเท้าของฉัน

กร๊อบ!

โมเดลตึก West End ที่ฉันยอมอดตาหลับขับตานอนสร้างมันขึ้นมาถึงสามวันสามคืน ถูกเหยียบขยี้จนพังยับเยินอยู่ใต้รองเท้าของจัดการฝ่ายจัดซื้อ

ทว่าตลอดเหตุการณ์ทั้งหมดนั้น ฉันเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้... ฉันไม่ได้โกรธเลยสักนิด ทำเพียงแค่จับจ้องมองพวกมันด้วยสายตาอันเย็นชา

ที่ด้านนอก ป้ายชื่อโลหะของฉันถูกงัดออกไป

‘ผู้อำนวยการ เบียนก้า’ ป้ายชื่ออันใหม่เอี่ยมถูกติดตั้งแทนที่

ในที่สุดละครลิงฉากนี้ก็จบลง ฝูงชนพากันห้อมล้อมเบียนก้าราวกับหล่อนเป็นราชินี มุ่งหน้าไปยังห้องประชุมใหญ่เพื่อจัดงานเฉลิมฉลอง ห้องทำงานที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนพลันว่างเปล่าลงในพริบตา

ฉันหยัดกายลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปปัดเศษฝุ่นในจินตนาการออกจากเสื้อสูทอย่างสง่างาม

ฉันไม่ได้เดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อกลับบ้าน...

ทว่าฉันกลับหมุนตัว ก้าวฉับ ๆ ไปตามโถงทางเดิน มุ่งตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริหารทันที

พื้นที่อาณาเขตของแจ็กซ์

ฉันผลักประตูเปิดออก เดินตรงดิ่งไปยังเก้าอี้หนังตัวใหญ่—ซึ่งเป็นบัลลังก์สูงสุดของบริษัทนี้—แล้วหย่อนก้นนั่งลงไป

แจ็กซ์และเบียนก้าที่เพิ่งกลับมาจากปาร์ตี้ฉลองเล็ก ๆ ของพวกมัน เดินมาเจอร่างของฉันเข้าที่หน้าประตูพอดี

พวกมันถึงกับชะงักทื่อ จ้องมองมาที่ฉันราวกับมองคนบ้าสติแตก

"แกเข้ามาทำบ้าอะไรในนี้ฮะ?!" เบียนก้าขมวดคิ้ว ตวาดใส่ฉันเสียงแหลม "แกไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบริษัทนี้อีกต่อไปแล้ว ไสหัวออกไปซะ!"

ฉันหมุนเก้าอี้หันมาเผชิญหน้ากับแจ็กซ์ ไขว้ห้างพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก:

"แจ็กซ์... คุณถูกไล่ออกแล้วค่ะ"

มวลอากาศในห้องพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งทันตา

ก่อนที่เบียนก้าจะระเบิดเสียงหัวเราะแหลมสูงออกมา

หล่อนหัวเราะลั่นราวกับมันเป็นมุกตลกที่ขบขันที่สุดในโลก พลางโบกสะบัดแผ่นกระดาษสัญญาในมือไปมา

"แกเป็นบ้าไปแล้วเหรออเลสเซีย?!" หล่อนเหน็บแนมอย่างสมเพช "แกไม่ได้เป็นผู้ถือหุ้นอีกต่อไปแล้วนะ! ตอนนี้ตำแหน่งของแกมันยังต่ำต้อยยิ่งกว่าพนักงานทำความสะอาดซะอีก แกมีสิทธิ์อะไรจะมาไล่เขาออกฮะ?!"

ทว่าแจ็กซ์กลับหัวเราะไม่ออก

เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โน้มตัวพิงโต๊ะทำงานพลางจ้องมองฉันด้วยสายตาเวทนาสงสาร

"พอได้แล้วอเลสเซีย" น้ำเสียงของเขาดูโอหัง ราวกับกำลังดุด่าสัตว์เลี้ยงที่ไม่รักดี "กลับบ้านไปซะ แล้วไปจัดการเรื่องวุ่นวายของตัวเองให้เรียบร้อย ถ้าเธอยังทำตัวทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่อไป ฉันสัญญาเลยว่าเธอจะไม่ได้แม้แต่ตำแหน่งภรรยาของฉันด้วยซ้ำ"

เขาคิดว่าการที่ฉันสูญเสียหุ้นไป มันจะทำให้ฉันกลายเป็นเพียงแค่ของประดับบารมีที่ต้องมานอนแทบเท้าคอยอ้อนวอนร้องขอความรักจากเขา

เขามันประเมินค่าฉันต่ำเกินไปจริง ๆ...

ฉันคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวาเลริอาโน ตระกูลมาเฟียที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลที่สุดในซิซิลี

สายเลือดของมาเฟีย มันกำลังไหลเวียนอยู่ในทุกหยดเลือดของฉัน

ฉันยึดครองและเติบโตในวอลล์สตรีทได้ด้วยความสามารถของตัวเอง โดยไม่ได้พึ่งเงินของตระกูลเลยแม้แต่ดอลลาร์เดียว

และในวันนี้... ฉันจะใช้สมองของฉัน เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันกลับคืนมา... พร้อมกับดอกเบี้ยทบต้นที่พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม

ฉันจ้องมองใบหน้าที่กำลังลิงโลดอวดดีของแจ็กซ์ พลางเหยียดยิ้มเยาะอย่างสมเพช

"คุณคิดว่าคุณชนะแล้วงั้นเหรอแจ็กซ์? เกมที่แท้จริง... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ"