12ท่านลุงหน้าคุ้น

สิบสอง

ท่านลุงหน้าคุ้น

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อลูกค้ากลุ่มใหม่ก้าวเข้ามาในร้านผ้าไหมอู๋เซียง ร่างสูงในชุดงามสง่าเดินนำหน้ากลุ่มคนเข้ามา ดวงตาคมดุดันกวาดมองไปทั่วร้านอย่างไม่สนใจสิ่งใดเท่าไหร่นัก

ผิงผิงที่ยืนอยู่ตรงบันไดพลันหยุดชะงักเมื่อเห็นกลุ่มลูกค้าของท่านแม่ตรงหน้า เด็กน้อยเอียงคอขบคิด แววตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย

"คุ้น คุ้น...เหมือนเคยเห็นที่ไหน..."

เด็กน้อยยืนคิดงงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อความทรงจำหนึ่งฉายชัดขึ้นมา

"อ๋อ! ท่านลุงคนนั้น คนที่ช่วยผิงผิงในถ้ำ!"

ผิงผิงยิ้มกว้างอย่างดีใจ รีบก้าวขาสั้นฉับ ๆ วิ่งเข้าไปหาบุรุษผู้นั้น

"ท่านลุงเจ้าขา ท่านลุงจำผิงผิงได้หรือไม่"

เสียงใสปานกระดิ่งแก้วดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมน้อย ๆ ยื่นออกไปจับมือบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าแล้วออกแรงแกว่งไปมาอย่างไร้เดียงสา

องค์ชายหวางเสี่ยเฟิงที่กำลังทอดสายตามองผ้าไหมบนชั้นวางอย่างไม่จริงจังนัก ถึงกับต้องก้มลงมองเด็กน้อยที่ตัวเล็กแค่เอวของตนเอง

ดวงตาเรียวยาวทรงอำนาจสบตากลมโตของเด็กน้อยอย่างนิ่งงันราวกับนึกย้อนความหลัง

ชายหนุ่มเป็นคนไม่ชอบจดจำคนหากไม่สำคัญ

ปกติแล้วบุรุษผู้นี้ ชิงชังเด็กเป็นที่สุด เพียงแค่มองก็รำคาญ แต่แปลกที่ยามนี้เขากลับ ไม่สะบัดมือน้อย ๆ ของเด็กน้อยทิ้งอย่างที่เคยทำกับเด็กคนอื่น

สีหน้าเย็นชาขององค์ชายยังคงไม่เปลี่ยน ริมฝีปากหยักยังคงไม่พูดอันใดออกมา

ทว่าคนที่รู้ใจเจ้านายดีที่สุดอย่างเมิ่งฉิน คนสนิทกลับหน้าซีดเผือด รีบก้าวเข้าไปหาเด็กน้อยไม่รู้ความแล้วคว้าอุ้มเจ้าตัวน้อยออกห่างมาโดยไว

"บังอาจนักเจ้าหนู...กล้าจับพระวรกายสูงส่งขององค์ชายใหญ่ได้อย่างไร ออกมาก่อนเถิด"

เดี๋ยวแขนเจ้าก็ขาดหรอก!

เมิ่งฉินอยากจะเอ่ยต่อท้ายประโยคทว่ากลัวลำคอตนเองจะถูกตัดออกเสียเอง

เสียงเหมือนดุเขียวปานเหล็กกล้า ทำเอาผิงผิงเบิกตากว้าง ตกใจจนรีบปล่อยมือออก

"ผิงผิง...ขะ... ขอโทษเจ้าค่ะ ผิงผิงไม่รู้ว่าจับไม่ได้"

น้ำเสียงสั่นเครือเริ่มปนเสียงสะอื้น ดวงตากลมโตรื้นน้ำตา เด็กน้อยเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาเศร้า

“ห้ามร้องไห้เด็ดขาดนะ ข้าหาได้ดุว่าเจ้าสักหน่อย”

“ก็ท่านลุงเสียงดังนี่ ผิงผิงตกใจ เปล่าขี้แยสักหน่อย”

“ก็แล้วไป แต่เด็กน้อย ทีหลังอย่าวิ่งเข้ามาเช่นนี้อีกนะ”

“ทำไมวิ่งมาหาไม่ได้เหยอ”

เมิ่งฉินลอบมองเจ้านายตนเองทีเด็กน้อยตรงหน้าที

“...”

สายตาเย็นชาขององค์ชายหวางเสี่ยเฟิงดูท่าอีกไม่นานคงเปลี่ยนเป็นรำคาญใครสักคน...ไม่ลูกน้องอย่างเขาก็หนูน้อยตรงหน้าผู้นี้เต็มทีแล้ว

ในที่สุดบุรุษที่ยืนไร้คำพูดอยู่นานก็เริ่มเปิดปากพูดขึ้นมาบ้าง

น้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้างที่เปล่งออกมานั้นแม้จะเป็นเนื้อเสียงปกติขององค์ชายหนุ่มทว่าสำหรับอู๋จูผิงที่มีแต่ผู้ใหญ่เอ็นดูพูดเสียงสองเสียงสามกับเด็กน้อย เสียงที่ได้ฟังกลับเหมือนเสียงเสือเสียงสิงคำรามดุเด็กน้อยจนหัวใจหวาดหวั่น

“บิดามารดาเจ้าไม่สั่งสอนหรือว่าไม่ควรคุยกับคนแปลกหน้า หากคราวหน้ายังวิ่งหาคนมั่วเช่นนี้อาจโดนคนร้ายจับไปอีก พาลจะเดือดร้อนผู้อื่นได้”

“...ฮึก...”

“อ้าว เดี๋ยวก่อน เจ้าหนู ยะ อยู่ดีดีไยเจ้าจึงทำท่าจะร้องไห้กันเล่า”

“ผิงผิงไม่อยากโดนจับ ผิงผิงไม่รู้ ฮึก” เสียงใสที่พยายามกลั้นสะอื้นเอ่ยออกมาเบา ๆ

“เดี๋ยวสิ หนูน้อยอย่าร้องไห้” เมิ่งฉินเองก็ไม่เคยมีลูกจึงเงอะงะไม่รู้จะปลอบเด็กสามสี่หนาวอย่างไรจึงได้แต่ตัดพ้อกับนายน้อยของตนที่ทรงไม่ถูกกับเด็กจริง ๆ “โถ่...องค์ชายพะย่ะค่ะ ท่านทำให้เด็กร้องไห้อีกแล้วพะย่ะค่ะ”

“ข้าพูดสิ่งใดผิดกัน ข้าเพียงพูดในสิ่งที่ควรสั่งสอนเด็กจะได้ไม่กระทำผิดพลาดอีกก็เท่านั้น”

“แต่พระองค์ไม่ควรพูดตรงไปตรงมาถึงเพียงนั้นพะย่ะค่ะ”

“เหอะ ช่างเปราะบางไม่ผิดอย่างที่ข้าพูดเสียเมื่อไหร่”

“โถ่ องค์ชาย...”

หลังจากยืนร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้งไปในที่สุด มือน้อยก็ตัดสินใจทำตามความคิดเดิมของตน มือน้อยยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งในมือที่พับเก็บไว้อย่างดี

"ผิงผิง...ฮึก แค่จะมาขอบคุณท่านลุง...นี่เจ้าค่ะ...ผิงผิงวาดเองกับมือเลยน้า"

สะอื้นไปมือก็ยื่นภาพวาดน้องหมาที่หน้ามันกลมดิก มีหูมีสี่ขาใส่มือของหวางเสี่ยเฟิงที่เผลอแบมืออย่างไม่ได้ตั้งใจ

“...”

"นี่เป็น...ของขวัญขอบคุณ...ผิงผิงเพิ่งหัดวาด...ท่านแม่บอกว่างามยิ่งนัก หากนำไปขายคงได้ทองเท่าจวนหลังใหญ่หลายอัน..."

ชายหนุ่มเหล่มองภาพวาดตัวประหลาดเล็กน้อยก่อนขมวดคิ้วสงสัย

ไหนกัน...ภาพวาดที่มีค่าดั่งจวนหลายหลังอย่างที่เด็กตรงหน้าบอก

เมิ่งฉินหันไปมองเจ้านายด้วยกลัวว่าหากรับไว้จะทำให้พระองค์ไม่พอใจ แต่หากปฏิเสธก็เกรงจะทำร้ายจิตใจเด็กน้อยให้ร้องไห้อีกรอบ

และเมิ่งเฉินก็ได้เห็นสีหน้าแสดงความเห็นอย่างชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่หนูน้อยเดี๋ยวก็ขี้แยเดี๋ยวก็ช่างจ้อตรงหน้ากล่าว

"มีค่าขนาดนั้นก็ไม่ต้องให้พวกข้า เก็บไว้เถอะเจ้าหนู" ชายหนุ่มรีบชิงพูดก่อนที่ประโยคแสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาของเจ้านายจะถูกพ่นออกมา "เจ้านายข้าไม่ต้องการภาพวาดหรอกน่ะ ขอบใจเจ้ามาก"

ผิงผิงหุบยิ้มทันทีดวงตารื้นน้ำตา สั่นระริกไม่กล้าพูดอะไรต่อ

ริมฝีปากเล็กเบะลงก่อนเสียงสะอื้นจะหลุดออกมา "ฮึก...ผิงผิงอยากหะ..."

ในจังหวะที่น้ำตาจะไหลเสียงของสตรีหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมามาขัดจังหวะ

“ตรงนั้นมีเรื่องใดกันหรือไม่”

จางจิ่วเม่ยปรากฏตัวขึ้นทางลงบันได ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนที่หญิงสาวจะรีบก้าวเข้ามาประชิดลูกน้อย มือบางดึงผิงผิงมาใกล้ตนเองก่อนใช้กายของตนบังตัวเด็กน้อยเอาไว้ข้างหลังอย่างแนบเนียน

"อ้าวพวกใต้เท้าจากเมืองหลวงนี่เอง คารวะองค์ชายใหญ่และใต้เท้าเจ้าค่ะ"

ดวงตาคู่งามแต่แฝงแววระวังจับจ้องไปยังบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าโดยไม่หลบตาก่อนจะ เรียกสาวใช้เข้ามา "พาผิงผิงขึ้นไปพักข้างบนก่อน พักในห้องหลังร้านจนกว่าแขกจะกลับ"

สาวใช้เข้ามารับตัวผิงผิงที่ยังน้ำตาคลออยู่จูงพาเดินจากไปอย่างเบามือ

จางจิ่วเม่ยหันกลับไปมองแขกตรงหน้า ดวงตาสงบแต่เต็มไปด้วยระแวดระวัง

"ดูท่าทางแล้วพวกท่านคงมิได้ต้องการมาซื้อสินค้าร้านเราแต่คงมีธุระกับข้า เอ่อ...ร้านหม่อมฉัน ขอเชิญด้านในเพคะ"

เสียงนางเรียบเย็น พร้อมผายมือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ความจริงแล้วภายในอกนั้นเต้นระส่ำเมื่อเห็นบุรุษตรงหน้ายืนอยู่ในร้านของตน

หัวใจของนางเต้นระส่ำเพราะมีแวบหนึ่งที่คาดหวังว่าเขามาหานางเพราะเรื่องในอดีตทั้งที่สายตาอีกฝ่ายยังเย็นชาทำเป็นไม่รู้จักกัน...

"คิดไม่ถึงว่าสตรีธรรมดาจะคาดเดาได้แม่นยำยิ่งนัก เชิญแม่นางนำทางไปห้องส่วนตัว ข้ามีธุระสำคัญคุยกับเจ้าจริง ๆ"

“เชิญตามหม่อมฉันมาทางนี้เพคะองค์ชาย”