Semua Bab เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย: Bab 1 - Bab 7

หนึ่ง แขกไม่ได้รับเชิญขณะนี้จางจิ่วเม่ยเดินมานั่งในลานกว้าง เบื้องหน้ากองเอกสารบัญชีของกิจการไหม มือเรียวยาวค่อย ๆ เลื่อนปลายนิ้วไล่ไปตามตัวเลขในสมุดบัญชี ท่าทางของนางสงบนิ่ง มุมปากแต้มรอยยิ้มบางเมื่อเห็นตัวเลขกำไรที่เพิ่มขึ้น ทว่าพอหยิบสมุดรายงานเล่มถัดมาขึ้นมาเปิดดูช่องว่างระหว่างคิ้วของหญิงสาวพลันเกิดร่องขึ้นจางจิ่วเม่ย เงยหน้ามองสตรีชราผู้เป็นยายของตน...อู๋ชิวอิ่ง หญิงชราผู้ยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีในเรือนใหญ่แห่งนี้ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ท่าทางสุขุมสง่างาม แต่แววตายังคงเฉียบคมดังเดิมก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคารพ"ท่านยายเจ้าคะ...กิจการสาขาเมืองหลวงเพิ่งส่งจดหมายรายงานมา"อู๋ชิวอิ่งวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา พลางพยักหน้าให้หลานสาวกล่าวต่อ"พวกเขาบอกว่ามีคนบางกลุ่มต้องการ ‘ซื้อตัว’ ผู้จัดการของเราด้วยเงินจำนวนมากเจ้าค่ะ"หญิงชราหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ก็มิแปลกนัก กิจการของพวกเราเวลานี้ทั้งมั่นคงและทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ ไม่ว่าใครก็อยากได้คนของเราไปเป็นกำลัง" นางสบตาหลานสาว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา "ยายเชื่อมือเจ้า เรื่องนี้ให้เจ้าตัดสินใจจัดการเองเ

สาม เล่นซ่อนหาจนเกิดเรื่องบรรยากาศรอบลานหินหน้าจวนกลับร้อนระอุไปด้วยความตึงเครียดแม่นมเฒ่าผู้หยิ่งยโสเมื่อครู่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ร่างของนางยังคงทรุดอยู่บนพื้นเนื่องจากแรงตบของจางจิ่วเม่ย มุมปากยังคงเปื้อนเลือดจากแรงสะบัดมือของหญิงสาวตอนแรกนางยังพยายามทำใจดีสู้เสือ หวังใช้อำนาจของฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลจางข่มขู่แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘กบฏ’ และเห็นท่าทีเฉียบขาดของไร้ความลังเลของเจ้านายสาวตรงหน้า ความกลัวก็เข้าจู่โจมร่างของนางอย่างสมบูรณ์นางมิใช่คนโง่เง่าเมื่อเห็นว่าผู้คุ้มกันของจวนอู๋เริ่มเคลื่อนไหวไปตามคำสั่งของจางจิ่วเม่ย นางก็รู้ตัวแล้วว่าตนเองถึงคราวซวยแล้วจริง ๆ"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าน้อยสมควรตาย ได้โปรดเมตตาให้อภัยข้าด้วยเถิด!" หญิงชรารีบคุกเข่าก้มศีรษะกระแทกพื้นจนเกิดเสียงกระทบหินดังตึก! ตึก! ตึก!"ข้า...ข้าน้อยมันแก่จนโง่เง่าไปหมดแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "...ที่บังอาจล่วงเกินเจ้านายเช่นคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยรู้ตัวแล้วเจ้าค่ะ! ได้โปรดเมตตาข้าเถอะ!"แต่จางจิ่วเม่ยหาได้ตอบรับคำขอนั้นไม่ หญิงสาวปล่อยให้หญิงชราโขกศีรษะกับพื้นอีกหลายครั้งเพื่อรอคอยใ

สี่ อย่าเป็นอันใดไปเวลาต่อมาทางด้านจางจิ่วเม่ยเพิ่งเสร็จสิ้นการสนทนากับแขกอีกสองวันต้องไปเมืองหลวงแม้จะไม่ได้เต็มใจแต่ก็เป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้โดยให้ขบวนของตระกูลจางที่เดินทางมาเข้าพักที่เรือนซอมซ่อท้ายจวน ซึ่งปกติเป็นเรือนเปล่าทิ้งร้าง ไม่ใช่เรือนหลักของตระกูลอู๋นางมิได้ใส่ใจมากนัก…แต่ในขณะที่จางจิ่วเม่ยกำลังคิดวางแผนการเดินทางในอนาคตอันใกล้อยู่นั้นเอง…"คุณหนูเจ้าคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"เสียงตะโกนแหลมของสาวใช้ผู้หนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู นางรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา ท่าทางของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความตระหนกและหวาดหวั่น"มีอันใด ไยเจ้าจึงทำสีหน้าเช่นนั้น" จางจิ่วเม่ยขมวดคิ้ว นางไม่คุ้นเคยกับการที่สาวใช้ของตนตกใจถึงเพียงนี้ก่อนที่สาวใช้จะเอ่ยคำใดต่อ มีเสียงเด็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมา"ท่านอา! ท่านอา!"เด็กน้อยสามคน สหายของผิงผิง วิ่งตามหลังสาวใช้มาต้อย ๆ ใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความไร้เดียงสา"ผิงผิงเก่งเกินไป พวกเราหาไม่เจอเลย!""ใช่! ผิงผิงไปซ่อนที่ใดก็ไม่รู้!"จางจิ่วเม่ยฟังแล้วรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล…เด็กพวกนี้ยังเล็กนักย่อมไม่รู้ถึงความผิด