13หวังจะใช้เล่ห์กลเข้าหาข้า

สิบสาม

หวังจะใช้เล่ห์กลเข้าหาข้า

ภายในห้องรับรองแขกส่วนตัวชั้นล่างของร้านผ้าไหมอู๋เซียงเวลานี้บรรยากาศช่างเงียบสงบทว่าในมวลม่านอากาศแฝงด้วยความตึงเครียดไปทุกอณูส่วน ร่างสูงขององค์ชายหวางเสี่ยเฟิงยืนสง่างามอยู่กลางห้อง แววตาคมกริบของเขาเยือกเย็น ราวกับสามารถมองลึกเข้าไปถึงความลับในหัวใจของทุกคน

เสียงฝีเท้าหนักของทหารส่วนพระองค์สองนายเดินตามเข้ามา ก่อนจะผลักร่างบุรุษหนุ่มคนหนึ่งที่มีร่องรอยการถูกซ้อมทั้งเนื้อตัวมานอนคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว

จางจิ่วเม่ยที่เพิ่งหันหลังกลับมาถึงกับชะงัก ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เฉิงหรง!"

มือเรียวกำแน่นพยายามข่มความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา จางจิ่วเม่ยเบิกตาโตเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

นางพลาดแล้ว!

เฉิงหรง ผู้คุ้มกันฝีมือดีของนางถูกพวกเขาจับได้เสียแล้ว

"ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักกันดี" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเย้ยหยันขององค์ชายเอ่ยขึ้น

หญิงสาวสูดลมหายใจลึกข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะค่อย ๆ ย่อกายคำนับ

"ต้องขออภัยด้วย เขาเป็นคนของหม่อมฉันเองเพคะ... และเป็นหม่อมฉันเองที่สั่งให้เขาไปสืบข้อมูลเกี่ยวกับพระองค์ หากจะเอาผิดได้โปรดลงโทษหม่อมฉันเถิด"

แววตาคมกริบของชายหนุ่มจ้องหญิงสาวแน่วนิ่ง

ผิดคาดเล็กน้อย คราแรกหวางเสี่ยเฟิงคิดว่าสตรีตรงหน้าจะไม่ยอมรับเสียอีก

เพราะหากนางไม่ยอมรับเขาจะโยนหลักฐานมายืนยันให้คนร้ายยอมจำนนเป็นไปตามแผนการของตน

ทว่า...นี่นับว่าผิดแผนเล็กน้อย

มาดูกันว่าสตรีที่ดูมีสมองมากกว่าคนทั่วไปหน่อยผู้นี้จะมาไม้ไหนต่อ

หวางเสี่ยเฟิงมุมปากกระตุกจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความสนใจมากกว่าเดิมไม่น้อย

"ยอมรับรวดเร็วดี แล้วเจ้าต้องการอะไรจากข้า ถึงได้บังอาจส่งคนมาสืบเรื่องของข้า"

ไหนท่านลุงบอกว่าองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเป็นบุรุษเสเพลไม่เอาถ่านกัน

เฉินหรงเป็นผู้คุ้มกันที่มีฝีมือมากที่สุดของนางทว่ากลับโดนอีกฝ่ายจับได้ในเวลาไม่ทันข้ามวันเช่นนี้

แสดงว่าข่าวลือที่พูดกันมากมายปากต่อปากเชื่อถือไม่ได้แล้วล่ะ

ครั้งนี้ไม่นับว่าเปล่าประโยชน์

อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าหากต้องการสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาต้องไปสืบหาจากแหล่งความที่คนซื้อตัวไม่ได้ง่าย

หญิงสาวเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมงามหลุบต่ำหลบก่อนเงยขึ้นมาสบสายตาคมดั่งเหยี่ยวของอีกฝ่าย

"หม่อมฉัน...หม่อมฉันเพียงแค่...คิดว่า...พระองค์มีพระพักตร์คล้ายคนคนหนึ่งที่หม่อมฉันเคยรู้จักเมื่อนานมาแล้วเพคะ..."

ดวงตาคมแวววาวของชายหนุ่มหรี่ลงทันที

"คนที่เจ้ารู้จัก?" เสียงทุ้มเย้ยหยัน "นั่นหรือเหตุผลที่เจ้าหาญกล้าบังอาจล่วงเกินข้ารึ"

"เพคะ หม่อมฉัน...ขอประทานอภัย หากการกระทำของหม่อมฉันดูไร้มารยาททว่าหม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่อยากแน่ใจ...ว่าพระองค์เป็นบุรุษคนนั้นที่หม่อมฉันรู้จักหรือไม่"

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ แววตายิ่งเย้ยหยัน "คนรู้จักรึ”

“เพคะ”

ภายนอกของจางจิ่วเม่ยนิ่งสงบทว่าภายในจิตใจของนางนั้นราวกับมีคลื่นลูกใหญ่กำลังซัดเข้าฝั่งสมทบด้วยพายุพัดลมทะเลพร้อมใจกันสร้างความปั่นป่วนให้หญิงสาวยิ่งนัก เวลานี้หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความลุ้นระทึกเฝ้ารอคอนในคำตอบของอีกฝ่าย

บางทีเขาอาจยังไม่ลืมนาง

บางทีคราวที่แล้วนั่นอาจเป็นการเล่นงิ้วเพื่อตบตาคนนอกก็เป็นได้

ยามนี้พวกนางอยู่กันไม่กี่คน หวางเสี่ยเฟิงไม่จำเป็นต้องปั้นหน้าเย็นชาแสร้งทำเป็นจำกันไม่ได้แล้ว...

“หึ...ลูกไม้นี้ช่างจำเจยิ่งนัก”

“...”

“สตรีเช่นเจ้าคงหมายใจจะใกล้ชิดบุรุษรูปงามสูงศักดิ์เช่นข้า เจ้า...สตรีเช่นเจ้า...คงกำลังคิดหาวิธีทำให้ข้าตกหลุมรักกระนั้นน่ะสินะ"

คำพูดนั้นช่างดูหลงตัวเองอย่างยิ่งทว่าหญิงสาวกลับทำเพียงแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เนื่องจากตลกในประโยคกล่าวหานั้นจนน้ำตารื่นออกมาคลอเบ้าเลยทีเดียว

ไม่รู้ว่านางตลกในคำกล่าวของอีกฝ่ายหรือตลกที่ตนกำลังคิดหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าหลอกตนเองอยู่กันแน่

นางช่างน่าสมเพสเสียจริง

จางจิ่วเม่ยไม่ชอบที่ตนเองเป็นเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย

“เพราะเหตุใดจึงหัวเราะ”

"หม่อมฉันมิอาจคิดใฝ่สูงเช่นนั้นหรอกเพคะ หม่อมฉันคงไม่คู่ควรกับผู้สูงศักดิ์เช่นพระองค์"

คำตอบอ่อนโยนแต่หนักแน่นนั้น ทำเอาองค์ชายชะงักไป

"หืม...เจ้าเข้าใจความจริงดีนี่" เขาเอ่ยเย้ยหยันท่าทีครุ่นคิด "ข้าเคยเจอสตรีเช่นเจ้ามามาก...หวังจะใช้เล่ห์กลเข้าหาข้า แต่ข้าขอเตือนไว้หน่อยเถอะ หากข้าต้องการสตรีใด ข้าจะเป็นฝ่ายเลือกเข้าหาเองไม่จำเป็นให้นางต้องเปลืองแรงปีนขึ้นมาหาข้าฉะนั้น...เจ้าจงรู้ที่ต่ำที่สูงเสียเถอะ"

หญิงสาวก้มหน้าลงต่ำ คำพูดเหล่านั้นเสียดแทงใจนางนักแต่ก็จำต้องยอมรับ

"หม่อมฉันเข้าใจเพคะ ต่อแต่นี้หม่อมฉันจะไม่ล่วงเกินพระองค์อีก ได้โปรดองค์ชายเมตตาให้อภัยสตรีโง่งมเช่นหม่อมฉันด้วย"

สายตาขององค์ชายยังคงจับจ้องใบหน้าสงบนิ่งของนางอย่างพินิจ

"เอาเถอะ ข้าจะละโทษของเจ้าในครั้งนี้เอาไว้ เพราะข้าคิดว่าสตรีที่เห็นใบหน้าข้าแล้วหลงใหลก็มากมาย เจ้าเองคงไม่ต่าง"

จางจิ่วเม่ยกำมือแน่น ข่มอารมณ์ปวดร้าวในใจเอาไว้ให้ลึก

ก่อนที่เขาจะหมุนกายเดินออกไป เสียงอ่อนหวานปนสั่นเครือก็เอ่ยขึ้นเบื้องหลัง

"หม่อมฉันขอทูลถามพระองค์หนึ่งประโยคได้หรือไม่เพคะ"

ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ "ว่ามา"

"พวกเรา...เคยพบกันมาก่อนหรือไม่"

คำถามนั้นทำให้หวางเสี่ยเฟิงหันกลับมามองนางตรง ๆ สายตาคมกริบสบตาหญิงสาวนิ่งนาน

รอยยิ้มเย็นเยาะผุดขึ้นที่มุมปากเขา "ข้าไม่เคยพบเจ้ามาก่อน...เจ้าคงจำผิดคนแล้วล่ะ"

คำตอบนั้น...เปรียบเสมือบมีดคมตัดสายใยความรู้สึกเส้นบางจนแทบจะขาดให้สะบั้นลงในที่สุด

จางจิ่วเม่ยยืนก้มหน้า ยิ้มเย้ยหยันตนเอง

"เพคะ... หม่อมฉันคงจำผิดคนจริง ๆ"

เสียงสั่นเครือของนางดังขึ้นแผ่วเบา

องค์ชายปรายตามองนางครั้งสุดท้ายก่อนหมุนกายเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงเงาของสตรีที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

บุรุษผู้นั้น... ที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาจะปกป้องนาง

บัดนี้กลับแสร้งไม่รู้จักกันแม้แต่น้อย

“...คงถึงคราวที่ข้าต้องยอมรับความจริงสักที”

จางจิ่วเม่ยได้แต่พึมพำกับตนเอง ขณะมองบานประตูที่กำลังปิดสนิทตรงหน้า

ทางด้านผิงผิง ที่ถูกพี่สาวพนักงานพาออกไปยังห้องพักชั้นบน เด็กน้อยยังคง ก้มหน้าก้มตาเดินตามอย่างเงียบงัน แม้ใบหน้าน้อย ๆ จะพยายามเงยขึ้นอย่างเข้มแข็ง แต่ ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ที่เจ้าตัวเองพยายามกลั้นไม่ให้ไหลออกมา

มือเล็กกำกระดาษวาดรูปแน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวความรู้สึกในเวลานี้ไว้ได้

ในที่สุดเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพัก พี่สาวพนักงานก็เปิดประตูพาผิงผิงเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างหน้าต่าง แล้ว ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ เด็กน้อย

"คุณหนูน้อยเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ" เสียงเอ่ยถามอย่างห่วงใย

ผิงผิงส่ายหน้าไม่ยอมพูดอะไรออกมาในตอนแรก แต่ไม่นานนัก ดวงตากลมโตก็ช้อนมองพี่สาวด้วยแววตาสงสัย

ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นกระดาษวาดรูปในมือออกไป พร้อมน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือ

"พี่สาว...ภาพของผิงผิงขี้เหร่หรือเจ้าคะ..."

ประโยคนั้นเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาแต่กลับทำเอาหัวใจของพนักงานสาวสะท้านไหว

นางก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างตั้งใจ เห็นเส้นสายที่แม้จะขยุกขยิกแต่ก็ดูออกว่าเด็กน้อยตั้งใจวาดเป็นรูปสุนัขตัวกลมขนปุยที่มีดวงตากลมโตเหมือนผู้วาด

"คุณหนูเจ้าคะ ภาพนี้งน่ารักมากเลยเจ้าค่ะ คุณหนูวาดได้น่ารักที่สุด"

ผิงผิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่แน่ใจ "จริงเหยอ"

"จริงสิเจ้าคะ" พี่สาวพนักงานยืนยันหนักแน่น

เด็กน้อยนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ด้วยแววตาเศร้าลึกซึ้งกว่าก่อนหน้า

"แต่ว่า...ท่านลุงไม่รับภาพของผิงผิงเลย...ท่านลุงคงไม่ชอบ...ตอนแรกผิงผิงก็คิดว่าวาดไม่ดีเองท่านลุงจึงไม่รับ"

พนักงานสาวได้ฟังแล้วถึงกับใจหาย รีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ บางทีท่านลุงของคุณหนูอาจจะไม่ไม่ชอบภาพสุนัขเฉย ๆ ก็เป็นได้เจ้าค่ะ"

ผิงผิงเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง "จริงเหยอ..."

"จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยกัดริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะ ยิ้มจาง ๆ ทั้งน้ำตาคลอเบ้า

"งั้นผิงผิง...ผิงผิงจะฝึกวาดให้สวยกว่านี้ วาดตัวอื่นแล้วเอาไปให้ท่านลุงใหม่ดีไหม"

พนักงานสาวหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า "เจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูตั้งใจไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธหรอกเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยยกมือเล็กเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วพูดเสียงใส "ผิงผิงจะตั้งใจวาด! จะวาดให้ท่านลุงยิ้มเลยหน้าบานเลยคอยดู"

"คุณหนูน้อยเก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

ผิงผิงยิ้มทั้งน้ำตาแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตามประสาเด็กไร้เดียงสา ที่ยังไม่เข้าใจโลกแห่งความจริงและความซับซ้อนของผู้ใหญ่

เด็กน้อยยังคงกอดกระดาษภาพวาดแนบอกแน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าพลางนั่งคิดว่าจะให้มารดาสอนวาดสิ่งใดต่อดี

และแล้วในที่สุด...วันที่ต้องเดินทางไปเมืองหลวงก็มาถึง

ขบวนรถม้าตระกูลอู๋ซึ่งมีกำลังคุ้มกันแน่นหนาออกจากจวนแต่เช้าตรู่ ล้อรถม้าคันใหญ่เคลื่อนตัวไปบนทางดินแดงยาวไกลมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงที่ห่างออกไปหลายวันเดินทาง

ภายในรถม้าหรูของจวนตระกูลอู๋ที่ตามมาด้วยรถม้าเก่าของตระกูลจางอีกหลายคันนั้น จางจิ่วเม่ยนั่งสงบนิ่งเคียงข้างผิงผิงลูกน้อยของนาง

แม้ภายนอกจะพยายามคงความสงบเยือกเย็น แต่ในใจของหญิงสาวกลับหม่นมัว เต็มไปด้วยความกังวลร้อยพัน

ทว่า...เมื่อสายตาเหลือบมองไปยังใบหน้าเล็กที่นั่งข้างกายตนเอง...ใบหน้าที่บัดนี้เปื้อนรอยยิ้มกว้างสดใส ดวงตากลมโตที่เคยหมองเศร้าเพราะฝันร้ายบัดนี้กลับเต็มไปด้วยแววตื่นเต้น ดั่งลืมเลือนเหตุร้ายที่เคยพบเจอไปจนหมดสิ้นแล้ว

"ท่านแม่ ท่านแม่ดูนั่นเจ้าค่ะ ข้างทางมีนกตัวใหญ่อยู่ด้วย"

เสียงใสของเด็กน้อยทำให้หัวใจของหญิงสาวสงบลงอย่างห้ามไม่อยู่

"เจ้าไม่เคยออกจากเมืองหลัวซานเลย รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยใช่หรือไม่ลูกแม่"

"เจ้าค่ะ ผิงผิงไม่เคยไปที่ไหนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผิงผิงได้นั่งรถม้านานขนาดนี้ ตื่นเต้นยิ่งนัก"

เสียงของผิงผิงมีเพียงความตื่นเต้น จางจิ่วเม่ยแอบมองดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างเงียบงัน

"ดีแล้ว...ไปเที่ยวครานี้เจ้าจะได้เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง" หญิงสาวพูดเสียงเบา ราวกับปลอบทั้งลูกและปลอบใจตนเอง

แม้จะกล่าวเช่นนั้นหากแต่ใจของมารดา ผู้แบกรับโชคชะตาไว้กับตัวกลับกังวลยิ่งนัก

เมืองหลวง...

เมืองที่แสนกว้างใหญ่...เมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย อำนาจ และผู้คนที่พร้อมจะแทงข้างหลังกันทุกเมื่อ

แม้นางเองจะเคยใช้ชีวิตที่นั่นตั้งแต่เกิดจนถึงเยาว์วัย ทว่าหลังมารดาสายเลือดเดียวล้มป่วยสิ้นชีพจากไป ความทรงจำที่นั่น...นางล้วนไม่อยากจดจำแม้เพียงสักวันเดียว

ไปเมืองหลวงครานี้นางจะต้องจัดการปลดเปลื้องเรื่องราวค้างคา หากมีตัวอัปมงคลชั่วร้ายใดมาก้าวก่ายหากต้องตัดทิ้งก็สมควรตัดทิ้งให้สิ้นซาก

นางกับลูกจะได้มีความสุขอย่างแท้จริงได้สักที