9ไร้เยื่อใยยังตราตรึง

เก้า

ไร้เยื่อใยยังตราตรึง

เสียงร้องไห้ของผิงผิงค่อยๆ แผ่วลง ขณะที่จางจิ่วเม่ยกอดร่างน้อยของลูกสาวไว้แนบอก มือของนางสั่นไหว แต่เป็นความสั่นไหวของความโล่งใจ

ลูกของนางปลอดภัยแล้ว

“ขอบคุณ…” นางพึมพำเบา ๆ

ขณะที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้น หวังจะกล่าวคำขอบคุณต่อผู้ที่ช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นทหารจากจวนทางการหรือทหารจากเมืองหลวง

แต่นั่นกลับกลายเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่นางได้สบตากับองค์ชายใหญ่

ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น…

โลกทั้งใบของนางราวกับหยุดนิ่ง!

แววตาคู่นั้น…ใบหน้านั้น…

คือบุรุษคนรักในอดีตของนาง...

ความทรงจำมากมายถาโถมเข้ามาในห้วงสำนึกของนางราวกับพายุพัดกระหน่ำ

เมื่อห้าปีก่อน

ภายในป่าทึบเขตชายแดนแคว้นเยี่ย

เวลานี้จางจิ่วเม่ยกำลังซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ร่างของนางเต็มไปด้วยความหวาดระแวงระวังตัว ในมือกำดาบสั้นแน่นเพื่อเตรียมพร้อมจู่โจมใครก็ตามที่กำลังตามหาตัวนางเพื่อนำไปรุมรังแกตามใจปรารถนาอย่างที่เคย

ภารกิจของนางคือการเข้าร่วมพิธีล่าสัตว์ในฐานะองค์หญิงตัวแทนทูตแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมแห่งแคว้นหาน

แน่นอนว่าจางจิ่วเม่ยคือคนจากแคว้นหานหนึ่งเดียวในงานนี้ท่ามกลางลูกหลานของขุนนางและสมาชิกในราชวงศ์ของแคว้นเยี่ยดังนั้นไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะเห็นนางเป็นเพียงของเล่นผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง

คนที่นี่ล้วนเห็นนางเป็นของเล่นฆ่าเวลาที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเพียงไม่ทำอย่างเอิกเกริก สตรีตัวคนเดียวไร้ซึ่งที่พึ่งย่อมมิอาจหันหน้าไปฟ้องใครได้

ในอดีต ครึ่งปีแรกของการมาอยู่ที่นี่จางจิ่วเม่ยโดนรังแกทั้งทางตรงและทางอ้อมสารพัดจากคุณหนูและคุณชายที่เรียกตนเองว่าคนชั้นสูง จนกระทั่งค้นพบคุณชายที่ดีทั้งภายในและภายนอกผู้หนึ่ง เขาผู้นี้นั้นทั้งสอนและสั่งให้นางอยู่ที่แคว้นนี้ให้ได้ด้วยสองมือและสองขาตนเองอย่างเข็มแข็งโดยมีเขาเป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวของนาง

ทว่างานในวันนี้สหายผู้นั้นของนางไม่สามารถเข้าร่วมได้ดังนั้นเวลานี้จางจิ่วเม่ยจึงต้องเอาตัวรอดด้วยตัวเองอีกเช่นเคย

แต่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า…

ในป่าแห่งนี้นางจะได้พบพานกับบุรุษลึกลับผู้หนึ่ง...ผู้ที่ทำให้โชคชะตาของนางพลิกผันตลอดกาล

เขานอนหมดสติอยู่ท่ามกลางกองใบไม้และก้อนหินไม่ไกลจากตำแหน่งที่จางจิ่วเม่ยเลือกในการหลบซ่อนตัวจนกระทั่งงานล่าสัตว์จบลง

ดูสิ บนตัวเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่แขนและข้างลำตัวเต็มไปด้วยเลือด

นางควรจะปล่อยเขาไป แต่เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอ้อนวอนเพียงแวบเดียว

จางจิ่วเม่ยใจอ่อนตัดสินใจเสี่ยงอันตรายพาเขาออกจากป่าไปยังโรงหมอในตลาดไม่ไกลและต่อมาบุรุษลึกลับผู้นั้นก็ขอให้นางช่วยเขาซ่อนตัวจากใครบางคน

เป็นเวลากว่าหกเดือนที่พวกนางอยู่ร่วมกัน…

เขาเป็นเพียงชายไร้นามที่กล่าวอ้างว่าตนเองเป็นผู้ลี้ภัยจากแคว้นหานที่ถูกตามล่า

นางทำเป็นเชื่อเขา…แม้จะมีบางสิ่งที่ดูผิดแปลกไป นางก็ยังเลือกที่จะเชื่อเขา

และวันหนึ่ง พวกเขาตกหลุมรักกัน

ค่ำคืนที่แสงจันทร์อ่อนโยน นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษที่เคยเป็นเพียงคนแปลกหน้า

เขาสัมผัสปลายนิ้วของนางเบา ๆ รวมทั้งสัมผัสทุกส่วนของหญิงสาวอย่างลึกซึ้งด้วยความยินยอมของจางจิ่วเม่ยเอง

'หากทุกอย่างเรียบร้อย ข้าจะกลับมารับเจ้าไปอยู่ด้วยกัน'

'ข้าจะรอท่าน'

แต่เขาไม่เคยกลับมา…

จางจิ่วเม่ยอดรนทนเวลาหลายปี เฝ้ารอคนที่ไม่มีวันย้อนคืน

และตอนนี้…

บุรุษผู้นั้นกลับยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ว่า...

“ช่างเสียเวลาดื่มสุราเลิศรสของข้าที่เมืองหลัวซานยิ่งนัก”

เสียงทุ้มต่ำที่นางเคยคุ้นเคยกลับเอ่ยออกมาอย่างไม่ใยดี

จางจิ่วเม่ยชะงัก

เขา…จำไม่ได้เลยหรือ ?

“ท่าน…” นางพยายามเปล่งเสียง แต่ทันทีที่ริมฝีปากขยับ เขากลับเบือนสายตาไปทางอื่น

ราวกับไม่รู้จักกันมาก่อนจริง ๆ…

ราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุ

องค์ชายใหญ่สะบัดผ้าคลุมของพระองค์ แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากถ้ำโดยไม่มองกลับมาแม้แต่น้อย

จางจิ่วเม่ยยืนตะลึง…ราวกับโลกทั้งใบของนางพังทลายลงมาตรงหน้า!

เสียงฝีเท้าของเขาดังไกลออกไปเรื่อย ๆ

นางอยากจะเรียกเขา…

อยากถามว่า เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้

แต่ดันมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอของนางทำให้นางมิอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ แววตาของนางหม่นหมองลงช้า ๆ มือที่โอบกอดลูกสาวแน่นขึ้น

"ท่านแม่"

เสียงเล็กของผิงผิงดังขึ้นในอ้อมแขนของนาง เด็กน้อยมองนางด้วยแววตาสับสน มือเล็กยกขึ้นแตะแก้มของนางเบา ๆ

"เหตุใดท่านแม่ถึงร้องไห้"

จางจิ่วเม่ยกะพริบตา น้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อคลอแต่ยังไม่ยอมไหลออกมา

นางฝืนยิ้มให้ลูกสาว…

มือเล็กที่คอยซับน้ำตาของนาง…ยิ่งทำให้หัวใจของนางแตกสลาย

"แม่ดีใจที่เจ้าปลอดภัยอย่างไรเล่า...ผิงผิงของแม่"

เขาลืมข้าแล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่

นางมองไปยังเงาร่างที่หายลับไปกับความมืด หัวใจของนางเจ็บปวดราวกับถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ

มือของนางลูบศีรษะของผิงผิง พึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบา

"เขาจำข้าไม่ได้แล้ว…"

เสียงล้อรถม้ากระทบกับหินกรวดดังเอื่อยเฉื่อย สะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของจางจิ่วเม่ย แต่นางกลับมิอาจรับรู้อะไรได้ชัดเจนนัก ราวกับโลกทั้งใบตกอยู่ในม่านหมอกแห่งความสับสน

ร่างบอบบางของผิงผิงซุกตัวหลับใหลอยู่บนตักของมารดา ลมหายใจสม่ำเสมอของลูกสาวเป็นเพียงสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจของนางในยามนี้

ทว่าหัวใจของนาง…แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ท่านลุงเจ้าเมืองนั่งอยู่ตรงข้าม มองจางจิ่วเม่ยด้วยสายตาห่วงใย ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำอย่างอดไม่ได้

“เฮ้อ…องค์ชายใหญ่นั่นช่างโหดร้ายเสียจริง” เขาส่ายหน้าช้า ๆ

"เจ้ารู้หรือไม่ จิ่วเม่ย ตั้งแต่เขามาถึงเมืองของเรา ก็เอาแต่สั่งการโดยไม่คิดถามความเห็นเจ้าข้า เจ้าเมืองที่ดูแลบ้านเมืองนี้มาหลายสิบปีเลยแม้แต่คำเดียว!"

เสียงบ่นของชายชราดังต่อเนื่อง ทั้งไม่พอใจและเหนื่อยหน่าย

"เขาทำเหมือนข้าเป็นเพียงหุ่นเชิดในเมืองนี้" แล้วน้ำเสียงของท่านลุงก็แผ่วลง พร้อมถอนหายใจหนักหน่วง "แต่…ก็ว่าองค์ชายไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ" น้ำเสียงที่บ่นเริ่มแฝงด้วยความยอมรับอย่างไม่เต็มใจ "สิ่งที่ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับพวกเด็ก มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นจริง…เขาจัดการได้หมดจดจริง ๆ"

ชายชราเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเหลือบมองจางจิ่วเม่ยด้วยความเป็นห่วง

"จิ่วเม่ยเอ๋ย…" เขาเอ่ยเบา ๆ "ดูไว้นะ บุรุษเย็นชาที่มองผู้คนเป็นเพียงเครื่องมืออย่างนั้น เจ้าไม่ควรเข้าใกล้เด็ดขาด คนที่มองชีวิตผู้คนเป็นของไร้ค่า ย่อมสามารถทำร้ายจิตใจสตรีได้อย่างง่ายดาย"

คำพูดเหล่านั้นแทงลึกเข้าหัวใจจางจิ่วเม่ยยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น

นางนั่งนิ่ง สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงสุดท้ายของวันกำลังเลือนหายไปกับขอบฟ้า เหมือนหัวใจของนางที่ไร้แสงสว่างเหลืออยู่

อ้อมแขนที่โอบกอดผิงผิงแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาของนางพร่ามัวด้วยน้ำตา หยดน้ำใสร่วงหล่นลงเปื้อนพวงแก้มอย่างไม่รู้ตัว

นางไม่รู้เลยว่าตนเองร้องไห้ออกมา ตั้งแต่เมื่อใด…

จนกระทั่งท่านลุงเจ้าเมืองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“จิ่วเม่ย… เจ้าเป็นอันใดหรือไม่”

นางสะดุ้งเล็กน้อย รีบยกมือเช็ดน้ำตาอย่างเงอะงะ

“ข้า…” นางพยายามยิ้ม ฝืนแย้มริมฝีปาก แต่หัวใจกลับบีบแน่นเหมือนมีมือมารกระชากมันอย่างโหดเหี้ยม

ท่านลุงเจ้าเมืองมองใบหน้าซีดเซียวของหลานสาว ก่อนจะถอนหายใจยาว

“เจ้าคงเสียขวัญมากสินะ…เจอลูกสาวในสถานการณ์เช่นนั้น”

จางจิ่วเม่ยเพียงยิ้มบาง ไม่ตอบโต้

ใช่หรือไม่

นั่นคือเหตุผลที่ทำให้นางร้องไห้จริง ๆ หรือ?

ไม่…

นางรู้ดี ว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางเจ็บปวดราวกับจะขาดนั้น คือ…

เขา...

ชายผู้นั้น...บุรุษที่เคยกอดนางด้วยความอ่อนโยน

ชายที่เคยสัญญากับนางว่า ‘ข้าจะกลับมารับเจ้า’

แต่วันนี้…

เขามองนาง เหมือนคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว

แววตาเย็นชาราวกับไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่เคยมีความรักต่อกัน

"เขาจำข้าไม่ได้เลยจริง ๆ หรือ..."

คำถามนี้ก้องอยู่ในหัวของนาง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันเจ็บยิ่งกว่าโดนกรีดเลือดทีละหยด

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เงาของท้องฟ้ายามอาทิตย์ลับขอบฟ้า มืดมัวและเงียบเหงา

มือของนางลูบศีรษะเล็กของผิงผิงแผ่วเบา

เสียงหัวใจของนางเองเต้นแผ่วเบาเหมือนจะหยุดลงได้ทุกเมื่อ

"ท่านแม่"

เสียงแผ่วเบาของผิงผิงที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เด็กน้อยเรียกหาคือจางจิ่วเม่ย

จางจิ่วเม่ยยิ้มเจื่อน ฝืนหัวใจตนเองตอบเสียงนุ่ม

"แม่อยู่นี่…ไม่ต้องกลัวนะลูก"

นางก้มลงกอดลูกสาวแน่น เหมือนยึดเหนี่ยวสติสุดท้ายของตัวเอง

แต่ขณะเดียวกัน ภาพแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใยยังตราตรึงอยู่ในใจนางไม่จางหาย

หวังว่ากาลเวลาจะช่วยทำให้ใครบางคนทำใจยอมรับโดยเร็ววัน