تسجيل الدخولمشاركة
10ฝันร้าย
تاريخ النشر:
2026-10-05 13:55:32
أحدث فصل
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 53บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม
บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 52เป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง
บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 51ความหวังดีของคุณหนูเหยียน
บทที่ห้าสิบเอ็ดความหวังดีของคุณหนูเหยียนหลังจากกิจกรรมยิงธนูบนหลังม้าจบลง บรรยากาศในงานขี่ม้าชมบุปผาเริ่มผ่อนคลายลง บรรดาสตรีและเหล่าบุรุษต่างแยกย้ายกันกลับไปยังตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อถอดอาภรณ์ขี่ม้า แล้วเปลี่ยนกลับเป็นเดิมที่ใส่มาตั้งแต่แรกจางจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันเดินตามเส้นทางเลียบแนวไม้ตามนางกำนัลที่ดูแลจนไปถึงตำหนักเปลี่ยนชุด หญิงสาวหรี่ตามองตำหนักไม้หลังเล็กที่ปลูกในมุมลับของสวนหลวง ริมชายป่าเงียบสงัด มีเพียงนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนรอรับอยู่หน้าประตู“มีเพียงข้าคนเดียวที่ใช้งานตำหนักนี้หรือ…” เอ่ยถามขณะกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณ “เพคะ เนื่องจากในงานสตรีฐานะสมาชิกของราชวงศ์จะถูกจัดตำหนักให้ทรงเปลี่ยนชุดแยกเพคะ งานในวันนี้มีฝ่ายสตรีมีเพียงองค์หญิงหนิงเย่วท่านเดียวที่เข้าร่วมงานเพคะ”“อืม”ตำหนักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดไว้อย่างสันโดษก็ช่าง…เหมือนกับดักที่ถูกใครบางคนวางหมากล่อเหยื่อให้นางเข้าไปติดกับดี ๆ เหลือเกินดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองประตูที่เปิดแง้มอยู่ก่อนที่นางจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง“องค์หญิงหนิงเย่ว!”จางจิ่วเม่ยหันกลับมาโดยอัตโนมัติ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 50ในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่
บทที่ห้าสิบในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่“ข้าคิดถึงพี่หญิงของข้า…พี่จางจิ่วเม่ย อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านขันที...” หลินถงหันไปประสานมือคำนับเล็กน้อยต่อหน้าฮองเฮา “หม่อมฉันเคยได้ยินจากอาจารย์ที่สินพวกเราในวัยเยาว์ชมว่าท่านพี่ยิงธนูได้แม่นยำไม่แพ้บุรุษ ทั้งยังขี่ม้าฝึกบ่อยจนชำนาญ เสียดายที่ไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คนเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปทางพี่สาว ราวกับเป็นเพียงน้องสาวผู้น่ารักที่อยากให้คนได้เห็นความสามารถของพี่หญิงตนเอง“อย่างนั้นเองรึ”“หม่อมฉันภูมิใจในตัวพี่จิ่วเม่ยมากตั้งแต่เล็กที่กล้าพูดขนาดนี้เป็นเพราะอยากให้ทุกท่านได้ชื่นชมฝีมือของพี่หญิงบ้าง เผื่อจะทำให้ท่านทั้งหลายรู้ซึ้งถึง…ความเก่งกาจของสตรีมิได้จำกัดอยู่แค่การเย็บปักถักร้อยเพคะ”ฮองเฮาเลิกพระคิ้ว พลางหันพระพักตร์มองจางจิ่วเม่ยที่นั่งเงียบมาเนิ่นนาน“เช่นนั้น…องค์หญิงหนิงเย่ว เจ้าคิดเช่นไรเล่า”จางจิ่วเม่ยลุกขึ้นอย่างสงบ ก้าวเดินตรงออกมากลางลานอย่างไม่เร่งรีบ ดวงหน้านิ่งเรียบราวกับคลื่นลมบนผิวน้ำยามไร้สายลมพวกเราสองพี่น้องไม่เคยเรียนยิงธนูหรือขี่ม้าในตอนเด็กเสียหน่อย น้องสาวผู้นี้ของจาง
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 49สี่จากห้าเป้า
บทที่สี่สิบเก้าสี่จากห้าเป้าหลังจากช่วงร่วมดื่มน้ำชากับฮองเฮาสิ้นสุดลง เหล่าสตรีและบุรุษทั้งหลายก็ได้รับคำเชื้อเชิญให้เคลื่อนตัวไปยังลานกว้างด้านหลังศาลาบุปผาสุกสงบ ซึ่งตกแต่งด้วยผืนพรมยาวและพุ่มบุปผาชาติบานสะพรั่ง ลมฤดูใบไม้ผลิพัดแผ่วอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ สองข้างทางส่วนใหญ่มีต้นหลี่ที่ดอกผลิบานตามทางทอดไปยังสนามจัดกิจกรรมที่ถูกจัดขึ้นทหารองครักษ์ยืนเรียงเป็นแถวเตรียมพร้อมดูแลความปลอดภัยอยู่สองฟากทางเดิน หากแหงนหน้าขึ้นไปหน่อยจะเห็นเป้าธนูถูกแขวนอยู่ตามกิ่งต้นหลี่ พร้อมรอให้ผู้กล้าทั้งหลายทดสอบฝีมือในกิจกรรมต่อไปเสียงฆ้องดังก้องกังวานไปทั่วลานฝึกอันกว้างใหญ่ของวังหลวง ขันทีน้อยผู้ทำหน้าที่แทนฮองเฮาก้าวขึ้นมายังแท่นประกาศ สีหน้าขึงขังกล่าวเสียงดังฟังชัด“วันนี้คือวันฤกษ์งามยามดี ตามพระดำรัสของฮองเฮาแห่งแคว้นหาน ทรงจัดงานขี่ม้าชมบุปผา เพื่อสร้างความรื่นเริงผ่อนคลายแก่เหล่าคุณชายคุณหนูทั้งหลาย และทรงประสงค์จะทอดพระเนตรความสามารถของบุตรหลานขุนนางอันเป็นเสาหลักของแผ่นดิน”เสียงปรบมือเบา ๆ ดังขึ้นจากผู้คนโดยรอบขันทีผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย ก่อนยกมือชี้ไปยังสนามกลางซึ่งตกแต่งด้วยธงผ้าและริ้ว
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 48เจ้าสนิทสนมกับพระโอรสของเรารึ
บทที่สี่สิบแปดเจ้าสนิทสนมกับพระโอรสของเรารึ“องค์หญิงหนิงเยว่เสด็จ”เสียงขันทีผู้หนึ่งขานก้องพร้อมโค้งตัวถวายคำนับก่อนนำนางเข้าสู่ลานด้านในจัดงานเหล่าสตรีที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างลอบมองกันตาไม่กะพริบ บางคนซุบซิบนินทา บางคนดวงตาจ้องจับผิดอย่างเงียบงัน "นี่หรือ…คุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลจางที่ไปอยู่บ้านนอกเสียหลายปี พอกลับมาก็กลายเป็นองค์หญิงไปเสียแล้วรึ"“ข้าเหมือนได้ยินว่านางได้รับแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิงตั้งแต่ยังเด็กไม่ใช่หรือ”“ข้ามิเห็นได้ยินข่าวนั้นเลยแม้แต่น้อย”"อ้าวหรือ ข้าคงจำผิดกระมังแต่เห็นว่าที่นางได้รับพระราชทานตำแหน่งครานี้เพราะถวายผ้าไหมชิงหลัวล้ำค่า…""เพียงเพราะผืนผ้า ถึงกับได้รับพระราชทานนามองค์หญิง…หรือว่ายังมีเหตุอื่นแอบแฝง"เสียงเหล่านั้นลอยมาเป็นระลอกเบา ๆ จางจิ่วเม่ยเพียงแค่นยิ้มมิได้ใส่ใจใด ดวงตาคมทอดมองผ่านสวนดอกไม้ตามฤดูที่เบ่งบานอย่างเต็มที่"คุณหนู…เอ่อ…องค์หญิงเพคะ" อาซิ่นที่เดินเคียงข้างเอ่ยเบา ๆ "พวกเขามองมาทางนี้หมดเลยเพคะ""ให้มองไปเถิด เจ้าไม่ต้องสนใจใคร" หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ "ตราบใดที่ข้าไม่คิดทำผิด ก็ไม่มีเหตุผลใดต้องหลบสายตา"จางจิ่วเม่ยก้าวเข้าสู่ลาน
قد تعجبك أيضًا
Bad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด229.6K وجهات النظرท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา146.0K وجهات النظر(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K وجهات النظرบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.9K وجهات النظرนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี360 وجهات النظرเด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY19 وجهات النظرกาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ
พิรุณทมิฬ88 وجهات النظرIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK168 وجهات النظر
