บทที่ 2

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ของผมก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

หลีชิงเหยียนส่งข้อความมาว่า [เยี่ยนโจว ได้สงบสติอารมณ์มาทั้งคืนแล้ว หายโกรธหรือยัง?]

[เรื่องเมื่อวานเฉิงซวี่เองก็รู้สึกไม่สบายใจ คุณย่าของเขาอาการไม่ดีจริง ๆ ฉันเลยปลีกตัวมาไม่ได้]

[คืนนี้ฉันจะพาคุณไปกินข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านโปรดของคุณเป็นการไถ่โทษ ดีไหม?]

ผมอ่านข้อความเหล่านั้น แต่ไม่ได้ตอบกลับ

เธอคิดว่าเรื่องนี้เป็นแค่การมาสายธรรมดา ขอเพียงพาไปกินข้าวสักมื้อ พูดเอาใจอีกไม่กี่คำ ทุกอย่างก็จะผ่านไปได้

ผมลางานครึ่งวัน หยิบกุญแจสำรองติดตัวแล้วนั่งแท็กซี่ไปที่คอนโดของหลีชิงเหยียน

ข้าวของในห้องนั้นครึ่งหนึ่งเป็นของผม

ผมตั้งใจจะเก็บเสื้อผ้าสำรองและของใช้ส่วนตัวที่ทิ้งไว้ที่นั่นกลับมาให้หมด

เสียงกริ๊กเบา ๆ ดังขึ้นจากกลอนประตู

ผมผลักประตูเข้าไป แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่ตรงทางเข้าห้อง

ข้างตู้รองเท้ามีรองเท้าหนังผู้ชายคู่หนึ่งวางไว้อย่างเรียบร้อย

แต่รองเท้าคู่นั้นไม่ใช่ขนาดที่ผมใส่

ทันใดนั้น ประตูห้องนอนแขกก็เปิดออก

เฉิงซวี่เดินออกมาจากห้องพลางยกมือจัดผมไปด้วย

เขาสวมเสื้อคาร์ดิแกนแคชเมียร์สีเทาเข้มทับเสื้อยืดสีขาว และสวมกางเกงขายาว

เสื้อคาร์ดิแกนตัวนั้นเป็นของขวัญวันเกิดที่หลีชิงเหยียนตั้งใจเลือกซื้อให้ผมอย่างพิถีพิถันเมื่อเดือนก่อน

ตอนนั้นเธอบอกผมว่า ถ้าอากาศหนาวก็ให้หยิบมาใส่

แต่ตอนนี้เสื้อตัวนั้นกลับอยู่บนตัวเฉิงซวี่

พอเฉิงซวี่เห็นผม เขาก็ชะงักไป ก่อนจะดึงสาบเสื้อเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “พี่เยี่ยนโจว… พี่มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

ถัดมา ประตูห้องนอนใหญ่ก็เปิดออก

หลีชิงเหยียนเดินออกมาในชุดอยู่บ้าน เมื่อเห็นผมยืนอยู่ตรงทางเข้าห้อง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

“เยี่ยนโจว?”

ผมมองทั้งสองคนแล้วรู้สึกขยะแขยงจนคลื่นไส้ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

“ไหนบอกว่าจะชดเชยให้ผมไง?”

“คุณพาเขามาที่คอนโด นี่น่ะเหรอวิธีชดเชยให้ผมของคุณ?”

หลีชิงเหยียนรีบสาวเท้าเข้ามาหา พยายามคว้ามือผมไว้ “เยี่ยนโจว ใจเย็นก่อน! ฟังฉันอธิบายก่อน!”

ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบมือของเธอ

“จะอธิบายอะไรอีก?” ผมชี้ไปที่เสื้อคาร์ดิแกนบนตัวเฉิงซวี่

“จะอธิบายว่าทำไมเขาถึงเดินออกมาจากห้องนอนแขก หรือจะอธิบายว่าทำไมเขาถึงใส่เสื้อที่คุณซื้อให้ผม?”

หลีชิงเหยียนขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มเจือแววตำหนิ

“คุณเลิกคิดมากไปเองแบบนี้ได้ไหม? เมื่อคืนเฉิงซวี่ไปดูแลคุณย่า แล้วเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจนเป็นลมหมดสติอยู่ตรงทางเดินโรงพยาบาล”

“จะให้ฉันปล่อยเขาทิ้งไว้ข้างถนนตามลำพังโดยไม่สนใจเลยหรือไง?”

“เมื่อคืนเสื้อผ้าของเขาเปื้อนอาเจียน เขาก็เลยหยิบเสื้อจากตู้มาใส่ตัวหนึ่งแบบไม่ได้เลือกอะไร”

หยิบมาใส่แบบไม่ได้เลือกงั้นเหรอ?

เสื้อคาร์ดิแกนตัวนั้นแขวนอยู่ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดในตู้เสื้อผ้า แถมยังมีถุงคลุมกันฝุ่นหุ้มไว้อย่างดีอีกชั้น

เฉิงซวี่หน้าซีดลง แต่ยังอธิบายด้วยท่าทีค่อนข้างสงบ

“พี่เยี่ยนโจว อย่าเข้าใจผิดนะครับ เมื่อคืนประธานหลีอยู่คุยกับคุณย่าของผมจนดึก”

“เธอเป็นห่วง ไม่อยากให้ผมกลับคนเดียว ก็เลยให้ผมมาค้างที่ห้องนอนแขกหนึ่งคืนครับ”

“ส่วนเรื่องเสื้อผ้า พอดีเสื้อของผมเปื้อน ก็เลยขอยืมเสื้อพี่มาใส่ชั่วคราวครับ”

พูดไปเขาก็ยกมือขึ้นถอดเสื้อคาร์ดิแกนออก

“ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าประธานหลีตั้งใจซื้อเสื้อตัวนี้ให้พี่โดยเฉพาะ”

“ผมจะคืนให้พี่เดี๋ยวนี้เลย พี่อย่าโกรธประธานหลีเลยนะครับ”

หลีชิงเหยียนรีบคว้ามือเขาไว้ ก่อนหันมามองผมด้วยสายตาที่แสดงความไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน

“พอได้แล้ว เยี่ยนโจว! เขาเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล คุณจะให้เขาถอดเสื้อตอนนี้ แล้วเขาจะเอาอะไรใส่?”

ผมมองหลีชิงเหยียนที่กำลังออกหน้าปกป้องเขาอย่างเงียบ ๆ

เจ็ดปี

ผมอยู่เคียงข้างเธอมาตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นธุรกิจที่ต้องอดหลับอดนอนเขียนแผนงาน จนกระทั่งเธอก้าวขึ้นมาเป็นประธานหลีผู้เด็ดขาดและทำงานอย่างฉับไวในวันนี้

ผมเคยคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรามั่นคงจนไม่มีอะไรมาทำลายลงได้

แต่ที่แท้ เพียงแค่เขาเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ คำเรียกร้องของผู้สูงอายุคนหนึ่ง และเสื้อผ้าเปื้อน ๆ เพียงตัวเดียว ก็เพียงพอจะทำลายเจ็ดปีที่ผมทุ่มเทมาจนแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ผมเอากุญแจสำรองในมือออกมา แล้ววางกระแทกลงบนตู้รองเท้าตรงทางเข้าห้อง

“ไม่ต้องคืนแล้ว ผมรังเกียจ”

พูดจบ ผมก็หันหลังกลับแล้วผลักประตูห้องออกไป

ในที่สุดหลีชิงเหยียนก็เริ่มลนลาน รีบวิ่งตามผมออกมา

“เผยเยี่ยนโจว อย่าเพิ่งไป!”

“ฉันจะให้เขาย้ายออกไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันสัญญาว่าต่อไปจะรักษาระยะห่างจากเขา คุณอย่าทำแบบนี้เลยนะ!”