บทที่ 1

หลีชิงเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นผมถอดแหวนออกจากนิ้ว เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เยี่ยนโจว คุณพูดอะไรน่ะ? เล่นบทไปตลอดชีวิตอะไรกัน? ฉันก็บอกแล้วไงว่าบริษัทมีเรื่องด่วน”

เธอยื่นมือมา หมายจะสวมแหวนกลับเข้าที่นิ้วของผม

“เลิกทำแบบนี้ได้แล้วน่า เดี๋ยวฉันไปขอโทษคุณลุงคุณป้าเอง ครั้งหน้าฉันจะทำตัวให้ดีกว่านี้แน่นอน”

ผมเบี่ยงมือหลบ ก่อนจ้องหน้าเธอแล้วถามอย่างคาดคั้น “บริษัทมีเรื่องด่วนงั้นเหรอ?”

“บริษัทไหนกันที่มีเรื่องด่วนถึงขั้นต้องให้คุณหอบของขวัญถุงใหญ่ถุงเล็กไปแกล้งเป็นแฟนเฉิงซวี่?”

มือของหลีชิงเหยียนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดภาพแคปหน้าจอโพสต์ในวีแชตของเฉิงซวี่ ก่อนเลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอ

แสงเย็นเยียบจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าของเธอ

ในภาพ เธอนั่งอยู่บนโซฟาที่บ้านของเฉิงซวี่ ก้มหน้าชงชาให้คุณย่าของเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยนและท่าทางใจเย็น

กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้พ่อแม่บุญธรรมยอมมาพบเธอในวันนี้ได้ ผมต้องรบเร้าพวกท่านอยู่นานถึงหนึ่งเดือนเต็ม

ตระกูลเผยเคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ พ่อแม่บุญธรรมของผมมองว่าหลีชิงเหยียนมีฐานะทางบ้านธรรมดา อีกทั้งยังวางตัวไม่ค่อยสุขุมหนักแน่น

ผมต้องยืนกรานท่ามกลางเสียงคัดค้านของทุกคน พร้อมยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอดีกับผมมาก และเป็นคนที่ผมสามารถฝากชีวิตไว้ได้ พวกท่านถึงยอมสละเวลามาพบเธอในวันนี้อย่างไม่เต็มใจนัก

พวกเรานั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวนานถึงสามชั่วโมง

ตอนที่พนักงานเข้ามาเติมชาเป็นครั้งที่หก พ่อบุญธรรมก็วางถ้วยชากระแทกโต๊ะ ก่อนลุกเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แต่ในเวลาเดียวกัน คู่หมั้นของผมกลับกำลังนั่งดื่มชาเป็นเพื่อนคุณย่าของผู้ชายคนอื่นอยู่

เมื่อหลีชิงเหยียนเห็นภาพแคปหน้าจอชัด ๆ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้

“เยี่ยนโจว ฟังฉันอธิบายก่อนนะ คุณย่าของเฉิงซวี่สุขภาพไม่ค่อยดี”

“วันนี้จู่ ๆ ท่านก็บังคับให้เขาพาแฟนกลับบ้าน บอกว่าถ้ายังไม่เห็นหลานชายมีคู่ครองเป็นหลักเป็นแหล่ง ก็จะไม่ยอมกินยา”

“ฉันก็แค่มีน้ำใจช่วยเขาแก้สถานการณ์ในฐานะเจ้านาย ไปทำตามบทบาทให้เรื่องมันผ่านไปก็เท่านั้นเอง”

เธอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “ก็แค่ไปกินข้าวด้วยกันมื้อเดียว ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นสักหน่อย”

“ปกติคุณก็เป็นคนใจดีไม่ใช่เหรอ? คุณคงไม่อยากเห็นคนแก่เป็นอะไรไปหรอกใช่ไหม?”

ผมมองแววตาของเธอที่มั่นอกมั่นใจราวกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วก็ขำไม่ออก

“คุณไปช่วยเขาแก้สถานการณ์ แล้วก็เลยมาทำให้การนัดเจอพ่อแม่ของผมพังไปด้วยงั้นเหรอ?”

หลีชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบแก้ตัว “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ตอนแรกฉันก็กะจะส่งข้อความบอกคุณอยู่แล้ว แต่เมื่อคืนลืมชาร์จโทรศัพท์ เครื่องก็เลยดับ…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ หน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สว่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เสียงแจ้งเตือนดังใสขึ้นหนึ่งครั้ง พร้อมกับข้อความวีแชตที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

[ประธานหลี ขอบคุณมากนะครับสำหรับวันนี้ คุณย่าหลับสบายดีมากเลยครับ]

ภายในห้องส่วนตัวเงียบกริบราวกับป่าช้า

ผมจ้องหน้าจอที่สว่างขึ้นมา รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ช่างไร้เหตุผลจนน่าขัน

หลีชิงเหยียนรู้สึกผิดจนการเคลื่อนไหวของเธอชะงักลังเลไปชั่ววินาที

เธอรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ สีหน้าฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาในที่สุด “เยี่ยนโจว ฉัน…”

ในวินาทีนั้นเอง ผมลุกขึ้นยืนแล้วผลักประตูห้องส่วนตัวออกไป

ทันทีที่เดินออกจากภัตตาคาร ผมก็เห็นรถมายบัคสีดำคันนั้นจอดอยู่ริมถนน

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นแม่บุญธรรมที่นั่งอยู่บนเบาะหลัง สีหน้าของท่านเรียบเฉยจนอ่านอารมณ์ไม่ออก “ขึ้นรถ กลับบ้าน”

ผมเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้วยความกระวนกระวาย ก่อนประสานมือไว้บนตัก

ผมถูกรับเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลเผยตอนอายุสิบสองปี

ปีนั้น ลูกชายคนโตแท้ ๆ ของตระกูลเผยเสียชีวิตจากเหตุไม่คาดฝัน ทำให้แม่บุญธรรมเสียใจจนสภาพจิตใจพังทลาย พ่อบุญธรรมจึงเลือกผมมาจากสถานสงเคราะห์เด็ก เพราะคิ้วและดวงตาของผมมีส่วนคล้ายกับเด็กชายที่เสียชีวิตไปบ้าง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาเลี้ยงดูผมอย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ขาดแคลนเรื่องอาหารการกินหรือเสื้อผ้า อีกทั้งยังให้ผมได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด แต่กลับปฏิบัติต่อผมด้วยความสุภาพและห่างเหินเสมอ

พวกเขาไม่เคยถามเลยว่าผมคบเพื่อนกับใครบ้าง และไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าผมสอบได้อันดับที่เท่าไร

ผมคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะตัวเองเป็นคนนอก จึงไม่คู่ควรได้รับการอบรมสั่งสอนและความคาดหวังอย่างแท้จริงจากพวกเขา

แต่ครั้งนี้ผมกลับทำให้พวกเขาต้องมารอเก้อ ถูกปล่อยให้รอโดยไม่มีใครมาตามนัด

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเผย ผมยืนก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะรับแขก เตรียมใจรับคำซักถามและสายตาผิดหวังจากพ่อบุญธรรม

เพราะพวกเขาถึงกับยอมยกเลิกการประชุมที่เกี่ยวข้องกับเงินมูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาทเพื่อผม แถมยังต้องนั่งรอเก้ออยู่ในภัตตาคารนานถึงสามชั่วโมง

ทว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่ผมคิด

พ่อบุญธรรมยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก่อนลุกเดินขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นบน

แม่บุญธรรมวางผ้าคลุมไหล่ในมือลง ก่อนถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”

ไม่มีใครตำหนิผม และไม่มีใครถามด้วยซ้ำว่าทำไมหลีชิงเหยียนถึงไม่มา

ผมยืนอยู่เพียงลำพังกลางห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว

พวกเขาไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยปากด่าผมสักคำด้วยซ้ำ