ตอนที่ 2

ตกเย็น

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมเทา พนักงานหลายคนทยอยเก็บของกลับบ้าน เสียงพูดคุยเรื่องสถานที่สังสรรค์คืนวันศุกร์ดังขึ้นประปราย แพรไหมตรวจทานงานชิ้นสุดท้ายจนเสร็จก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ... วันนี้เป็นวันศุกร์

เธอกับธันวาตกลงกันไว้ตั้งแต่ต้นสัปดาห์ว่าจะไปกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารเปิดใหม่ย่านทองหล่อ ร้านที่เขาบ่นว่าอยากลองสเต๊กเนื้อวากิวมาหลายสัปดาห์ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมแจ้งเตือนข้อความเข้า แพรไหมรีบกดดูด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะทักมาบอกให้เธอลงไปรอ ที่รถ

แต่ข้อความที่ปรากฏกลับทำให้ความหวังพังทลายลงทันที

‘แพร คืนนี้ธันคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้แล้วนะ ต้องช่วยมิลินแก้รายงานสรุปไตรมาสนี้ น้องยังใหม่มาก ธันปล่อยให้ทำเองไม่รอดแน่ พรุ่งนี้ต้องส่งแต่เช้าด้วย ขอโทษทีนะ ไว้คราวหน้านะแพร’

ตัวอักษรบนหน้าจอเหมือนเข็มเล่มเล็กทิ่มลงกลางใจ แพรไหมอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา

คำว่าไว้คราวหน้า

กลายเป็นประโยคคุ้นเคยที่เธอได้ยินบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่เธอวางแผนทริปต่างจังหวัด เขาก็บอกว่าไว้คราวหน้า

ตอนที่เธอชวนไปดูหนัง เขาก็บอกว่าไว้คราวหน้า

หญิงสาววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หลับตาข่มความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมา เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงงี่เง่าที่คอยโวยวายเรื่องผิดนัด เพราะเหตุผลของเขาคือเรื่องงาน แต่ข้ออ้างนั้นเริ่มฟังไม่ขึ้น เมื่อเทียบกับระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นระหว่างกัน เขาเอาเวลาที่ควรจะเป็นของเธอ ไปทุ่มเทให้คนอื่นอย่างเปิดเผย

แพรไหมลืมตาขึ้น พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย

‘ไม่เป็นไรค่ะ ทำงานเถอะ’

หลังจากกดส่งข้อความ เธอเก็บของลงกระเป๋า จัดเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย แล้วเดินออกจากแผนกไปอย่างเงียบเชียบ เธอเลือกที่จะไม่เดินไปดูที่โต๊ะของมิลินว่าทั้งสองคนกำลังทำงานกันอย่างไร

ไม่อยากเห็นเขาเลื่อนเก้าอี้ไปนั่งใกล้ชิดพนักงานใหม่ ไม่อยากเห็นรอยยิ้มที่เขามอบให้คนอื่น เพราะรู้ดีว่าภาพนั้นอาจทำให้เธอรับมือกับความรู้สึกของตัวเองไม่ไหว

แพรไหมยืนรอลิฟต์ที่โถงทางเดินชั้นสิบห้า บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง ๆ อยู่ด้านบน ตัวเลขบนหน้าปัดลิฟต์ค่อย ๆ ลดลงจากชั้นยี่สิบ ทว่าในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะเปิดออก เสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะของคนสองคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง

เธอหันไปมองตามสัญชาตญาณ และพบว่าเป็นธันวากับมิลิน ทั้งคู่ถือแล็ปท็อปและแฟ้มงานติดมือมาด้วย

“อ้าว แพร กำลังจะกลับแล้วเหรอ”

ธันวาชะงักฝีเท้า แววตาปรากฏร่องรอยตกใจและรู้สึกผิดพาดผ่านเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“ค่ะ งานเสร็จแล้ว เลยว่าจะกลับไปพักผ่อน”

แพรไหมตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนริมฝีปาก รอยยิ้มที่เธอฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเพื่อปกปิดความรู้สึกข้างใน รอยยิ้มที่ ทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงมีวุฒิภาวะที่ไม่มีปัญหาอะไรในชีวิต

“สวัสดีค่ะพี่แพร”

มิลินยกมือไหว้ด้วยท่าทีสดใส

“หนูกับพี่ธันกำลังจะลงไปทำรายงานต่อที่ร้านกาแฟข้างล่างค่ะ ข้างบนแอร์เริ่มปิดแล้ว หนาวจนมือแข็งไปหมดเลย”

หญิงสาวพูดพลางถูมือตัวเอง ทำหน้างอแงเหมือนเด็กที่ต้องการความอบอุ่น

ธันวามองท่าทางนั้นแล้วหลุดยิ้ม สายตาที่เขาทอดมองมิลินเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด

แพรไหมมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาสงบนิ่ง... ความสัมพันธ์ของเธอกับเขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร จุดที่เขาสามารถยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอ โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำร้ายความรู้สึกของคนรัก เขาผิดนัดอาหารค่ำกับเธอ เพื่อลงไปนั่งในร้านกาแฟกับผู้หญิงอีกคน โดยใช้คำว่างานมาเป็นข้ออ้าง

เสียงประตูลิฟต์เปิดออก แพรไหมก้าวเข้าไปด้านใน หันกลับมามองคนทั้งสองที่ยังยืนอยู่หน้าประตู ก่อนเอื้อมมือไปกดปุ่มปิด

“ไปก่อนนะคะ ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ ถ้าทำไม่เสร็จพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้”

เธอเอ่ยด้วยความหวังดีจากใจจริง เพราะไม่อยากให้เขาหักโหมงานจนเกินไป

ธันวาสบตาเธอ แววตาของเขาเจือความสับสน ชายหนุ่มขยับริมฝีปากคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง หรืออาจอยากรั้งเธอไว้เพื่ออธิบาย แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปิดปากลงและพยักหน้ารับเงียบ ๆ

“กลับดี ๆ นะแพร ถึงห้องแล้วไลน์บอกด้วย”

“ค่ะ”

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนปิด ตัดภาพผู้ชายที่เธอรักกับพนักงานหญิงคนใหม่ออกจากสายตา

แพรไหมยืนพิงผนังลิฟต์อย่างหมดแรง ความเข้มแข็งที่พยายามแสดงออกเมื่อครู่พังทลายลง หลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา แต่มันคือความเจ็บที่บาดลึกอยู่ข้างใน เจ็บจนชาไปทั้งหัวใจ หนักอึ้งจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

รถแท็กซี่แล่นฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพมหานคร แสงไฟท้ายรถคันหน้าสะท้อนเข้ามาในห้องโดยสารที่เงียบสนิท แพรไหมนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สองมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น หน้าจอยังคงดำสนิท ไร้ข้อความหรือสายเรียกเข้าจากผู้ชายที่เพิ่งบอกให้เธอไลน์หา เขาคงกำลังยุ่งอยู่กับการอธิบายงาน หรือไม่ก็กำลังเพลิดเพลินกับรอยยิ้มสดใสของใครอีกคน... จนลืมไปแล้วว่าเธอกำลังเดินทางกลับบ้านเพียงลำพัง

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ทอดสายตามองภาพคู่ ของเธอกับเขาเมื่อปีที่แล้ว ในรูปนั้นธันวายิ้มกว้างจนตาหยี ท่อนแขนแกร่ง โอบไหล่เธอไว้แน่นราวกับไม่อยากให้หายไปไหน

ภาพนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความอบอุ่น

ทว่าวันนี้... อ้อมแขนนั้นกลับคลายออก รอยยิ้มนั้นถูกแบ่งปันไปให้คนอื่น และพื้นที่ข้างกายเขาก็คล้ายจะไม่มีที่ว่างสำหรับเธออีกต่อไป

แพรไหมหันไปมองเงาตัวเองบนกระจกหน้าต่างรถ ใบหน้าของผู้หญิงวัยยี่สิบแปดที่เคยเต็มไปด้วยความสุขและเชื่อมั่นในความรัก บัดนี้กลับจืดจางและเหนื่อยล้า ดวงตาที่เคยสดใสหม่นหมองลงจนตัวเธอเองยังรู้สึกได้

เธอไม่ได้เกลียดมิลิน และไม่ได้เคียดแค้นธันวา เธอเข้าใจดีว่าความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ ภาระงานที่หนักหน่วง ความเครียด และความจำเจ อาจทำให้ความรักที่เคยหอมหวานกลายเป็นเพียงความเคยชิน เพียงแต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า วันที่ความรักเดินทางมาถึงทางตัน มันจะเงียบงันและเย็นชาได้ถึงเพียงนี้

ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งรุนแรง ไม่มีน้ำตาหรือการโวยวายใส่กัน มีเพียงระยะห่างที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละนิด จนกลายเป็นช่องว่างที่ลึกเกินกว่าจะมองเห็นปลายทาง

เธอไม่ได้อยากเป็นผู้หญิงที่ต้องคอยเรียกร้องความสนใจ ไม่อยากใช้สิทธิ์ของคำว่าแฟนเพื่อบังคับให้เขาอยู่ใกล้ชิด ความรักที่ต้องคอยร้องขอให้อีกฝ่ายเห็นค่า ความรักที่ต้องวิ่งตามเพื่อรักษาใครสักคนเอาไว้... มันไม่ใช่ความรักในรูปแบบที่เธอต้องการ

แพรไหมรักศักดิ์ศรีของตัวเองเกินกว่าจะลดตัวลงไปอ้อนวอนขอความรักจากคนที่หมดใจ ดวงตากลมโตเหม่อมองแสงไฟริมทางที่วิ่ง สวนผ่านไป เธอเริ่มยอมรับความจริงอย่างช้า ๆ ว่าความสัมพันธ์สถานะแฟนตลอดสองปีระหว่างเธอกับธันวา คงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

มันไม่ใช่เพราะมีใครเข้ามาแทรกแซงเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะคนสองคนที่เคยจับมือกันแน่น ค่อย ๆ คลายมือออกจากกัน โดยที่ไม่มีใครพยายามคว้ามันกลับมาเลยต่างหาก

และตัวเธอเอง... ก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะกอบกู้ความรักที่พังทลายนี้ไว้เพียงลำพัง

หากเขาไม่ได้รัก หากเขาเลือกที่จะมองข้ามความสำคัญของเธอไป เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้อีกต่อไปเช่นกัน