ตอนที่ 3

การพยายามฝืนใช้ชีวิตให้เป็นปกติ คือบททดสอบที่ยากเย็นแสนเข็ญที่สุดสำหรับคนที่มีรอยร้าวซ่อนลึกอยู่ในหัวใจ

แพรไหมยืนจ้องมองเงาตัวเองในบานกระจกอยู่นาน ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายสดใส บัดนี้หลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้าและแววตาหม่นหมอง ซึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นคอนซีลเลอร์บางเบา หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ค่อย ๆ เกลี่ยปลายนิ้วลงบนผิวบอบบางใต้ตา พยายามอย่างยิ่งที่จะปกปิดร่องรอยค่ำคืนอันแสนทรมานจากการนอนไม่หลับ

“ไม่เป็นไรนะแพร แค่เหนื่อย เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไป” เธอกระซิบแผ่วเบากับเงาในกระจก

ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเบาหวิวและสั่นพร่า แทบไม่ต่างจากคำโกหกคำโตที่เธอใช้หลอกตัวเองไปวัน ๆ

แพรไหมไม่อยากกลายเป็นผู้หญิงงี่เง่าในสายตาเขา ไม่อยากลดทอนคุณค่าตัวเองเป็นคนที่คอยตามจับผิดหวาดระแวง และไม่อยากร้องไห้ฟูมฟายเพียงเพราะผู้ชายตอบข้อความล่าช้า

เธอมักจะพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าโตแล้ว วัยทำงานคือวัยที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบมากมาย ความรักของคนเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรเต็ม ไปด้วยการเรียกร้องเอาแต่ใจ แต่มันควรเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่คนสองคนสามารถทิ้งตัวลงพักพิงได้อย่างสบายใจยามเหนื่อยล้า

แต่ในความเป็นจริง... พื้นที่ปลอดภัยของเธอกลับกำลังค่อย ๆ ลดอุณหภูมิลงจนเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ

มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในหน้าต่างแชตของธันวา นิ้วเรียวเลื่อนอ่านข้อความเก่าย้อนหลังอย่างเงียบงัน

หากย้อนกลับไปเมื่อก่อน บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันที่แสนอบอุ่นหัวใจ ธันวาเคยทักมาถามไถ่ว่ากินข้าวหรือยัง เคยกำชับด้วยความเป็นห่วงให้เธอพกร่มในวันที่มีพยากรณ์อากาศว่าฝนจะตก

เคยส่งรูปแก้วกาแฟยามเช้าพร้อมข้อความหวานหูว่าคิดถึงคนชอบลาเต้และเขาเคยโทรหาเธอก่อนนอนทุกคืน แม้จะได้คุยกันเพียง ไม่กี่นาทีเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงาน เขาก็มักจะบอกเสมอว่าแค่อยากได้ยินเสียงเธอก่อนหลับตา

ทว่าในวันนี้ หน้าจอฝั่งเขากลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและถ้อยคำสั้นกระชับ

‘อืม’

‘โอเค’

‘รับทราบ’

‘เหนื่อย’

คำสั้น ๆ เพียงไม่กี่พยางค์เหล่านั้นค่อย ๆ เรียงร้อยต่อกัน ซ้อนทับกันจนกลายเป็นกำแพงสูงตระหง่าน ที่เขาจงใจก่อขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเราโดยไม่ทันตั้งตัว

แพรไหมเลื่อนสายตากลับมาอ่านข้อความที่ตัวเองเพิ่งส่งไปเมื่อคืนอีกครั้ง

‘ธัน กินข้าวหรือยัง วันนี้ประชุมหนักไหม’

เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสามชั่วโมง เขาถึงตอบกลับมาเพียงคำเดียวสั้น ๆ

‘เหนื่อย’

ดวงตาคู่เศร้าจ้องมองคำนั้นอยู่นาน นานเสียจนปลายนิ้วที่ประคองโทรศัพท์เย็นเฉียบ

“เหนื่อยจากงาน หรือเหนื่อยจากแพรกันแน่”

เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความปวดร้าว ก่อนจะรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เพื่อหลีกหนีความจริง

ที่ผ่านมาเธอไม่เคยปริปากโวยวายเวลาธันวาเลื่อนนัดกะทันหัน ไม่เคยประชดประชันเมื่อเขาอ้างว่าอยากนอนพักอยู่ห้องมากกว่าออกไปข้างนอก และไม่เคยงอแงบังคับฝืนใจให้เขามาหา

ทั้งที่บางค่ำคืนความเหงาและความคิดถึงมันตีตื้นขึ้นมาจุกแน่นจนเจ็บร้าวไปทั้งอก เธอทำได้เพียงพิมพ์คำว่า

‘ไม่เป็นไร’

แล้วกดส่งออกไป ทั้งที่ในซอกหลืบที่ลึกที่สุดของหัวใจมีคำว่าเป็นกรีดร้องอยู่กึกก้อง

ล่วงเข้าสู่ช่วงสาย บรรยากาศภายในแผนกการตลาดยังคงวุ่นวายเฉกเช่นทุกวัน เสียงรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ เสียงโทรศัพท์ส่งสัญญาณสายเรียกเข้า และเสียงพูดคุยประสานงานดังข้ามโต๊ะสลับกันไปมาไม่หยุดหย่อน

แพรไหมนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พยายามกวาดสายตาอ่านรายงานยอดขายประจำสัปดาห์ให้จบ ทว่าตัวเลขบนหน้าจอกลับพร่าเบลอและไม่ยอมปะติดปะต่อเป็นความหมายใด ๆ ในสมอง

กระทั่งเสียงฝีเท้าที่แสนคุ้นเคยดังใกล้เข้ามา

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ธันวากำลังเดินผ่านโต๊ะเธอไป เขาเพียงแค่เดินผ่านไปเฉย ๆ ราวกับเธอไร้ตัวตน

แพรไหมชะงัก รอยยิ้มบางเบาที่เตรียมไว้ทักทายคนรักค้างเติ่งบนริมฝีปาก ก่อนที่มันจะค่อย ๆ จางหายไปเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพที่ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของมิลิน ในมือเขามีถุงกระดาษประทับโลโก้คุ้นตาจากร้านเบเกอรีชื่อดังซึ่งตั้งอยู่ชั้นใต้ดินของตึก

“พี่เห็นเรายุ่งตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้ลงไปหาอะไรกินเลยใช่ไหม รับนี่ไปสิ เอาไว้รองท้องก่อน เดี๋ยวจะเป็นลมหน้ามืดไปซะก่อน”

ธันวาเอ่ยพร้อมวางถุงขนมลงบนโต๊ะพนักงานรุ่นน้อง น้ำเสียงเขาอ่อนโยนและทอดยาวจนคนฟังรู้สึกอบอุ่นถึงหัวใจ

“โห ขอบคุณค่ะพี่ธันวา น่ารักที่สุดเลย มิลินกำลังหิวจนตาลายพอดีเลยค่ะเนี่ย”

มิลินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตากลมโตเปล่งประกายสดใส

“ก็เห็นเรานั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดไม่ยอมเงยหน้าเลยนี่นา” ธันวาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

“พี่ธันวาสังเกตมิลินด้วยเหรอคะ” หญิงสาวช้อนสายตาถามกลับพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ถ้าไม่คอยสังเกต แล้วพี่จะเป็นหัวหน้าทีมที่ดีได้ยังไงล่ะครับ” ธันวาหัวเราะเบาในลำคออย่างอารมณ์ดี

ประโยคสนทนาธรรมดาสามัญเหล่านั้นกลับทำเอาหัวใจแพรไหมกระตุกวูบและร่วงหล่นไปถึงตาตุ่ม หากย้อนเวลากลับไป เขาก็เคยเป็นคนที่คอยสังเกตใส่ใจเธอแบบนี้ เคยจำได้แม่นยำว่าเธอชอบดื่มกาแฟหวานน้อยระดับไหน เคยรู้ว่าเธอจะปวดท้องโรคกระเพาะกำเริบเวลาโหมงานจนลืมกินข้าว และเขาเคยรู้ดีว่าเวลาที่เธอนั่งเงียบ ๆ ไม่ยอมพูดจา แปลว่าเธอกำลังมีเรื่องไม่สบายใจซ่อนอยู่

แต่ในตอนนี้... เขากลับสามารถมองข้ามการมีอยู่ของเธอไปได้อย่างง่ายดาย

“แหม หัวหน้าธันวา บริการดีระดับวีไอพีห้าดาวเลยนะคะ ทีพวกพี่นั่งทำงานหัวฟูมาเป็นปี ๆ ไม่เห็นหัวหน้าจะเคยซื้อครัวซองต์ร้านนี้มาฝากบ้างเลย ลำเอียงชัด ๆ” พี่เกดที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามาแซวเสียงดัง

ทุกคนในแผนกต่างพากันหัวเราะครืนอย่างชอบใจ

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะพี่เกด พี่ธันวาแค่สงสารเด็กใหม่ตาดำ ๆ ค่ะ” มิลินหน้าแดงซ่าน ก่อนจะรีบยกมือโบกไปมาเป็นพัลวัน

“ก็จริงอย่างที่มิลินบอกนั่นแหละครับ น้องเพิ่งมาใหม่ ยังไม่ค่อยรู้อะไร ผมในฐานะหัวหน้าทีมก็ต้องดูแลน้องให้ดีหน่อย น้องจะได้มีกำลังใจทำงานให้ทีมเราไงครับ” ธันวายิ้มรับคำแซวอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ดูแลดีเกินไปหรือเปล่าคะหัวหน้า ระวังเถอะ ดูแลน้องใหม่ดีขนาดนี้ เดี๋ยวแฟนตัวจริงของหัวหน้าจะงอนเอาหรอกนะคะ” พี่เกดยังคงแซวตามประสาคนอารมณ์ด