บทที่ 1 พ่อแม่สามีที่จริงใจ (1)

“สวัสดีครับ คุณแม่”

เสียงของเจาหยวนนุ่มนวลและสุภาพอย่างเคย แม้ในใจจะกำลังตีลังกาสามตลบกับความเป็นไปได้ของเงินรางวัลสิบล้านที่อาจจะหลุดลอยไป เขากระชับโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย รอฟังคำตัดสินชี้ชะตาจากปลายสาย

“หยวนหยวน! ลูกรัก!” เสียงที่ตอบกลับมานั้นสดใสและเปี่ยมด้วยความยินดีอย่างที่คุ้นเคย ไม่ได้มีร่องรอยของความเย็นชาหรือการข่มขู่อยู่เลยแม้แต่น้อย “แม่เองนะลูก โทรมาตอนนี้ไม่ได้รบกวนใช่ไหมจ๊ะ”

“ไม่เลยครับคุณแม่ ผมกำลังไปบริษัทกับเสิ่นหลาง”

“อ้อ เจ้าลูกชายตัวดีก็อยู่ด้วยเหรอ” น้ำเสียงของคุณหญิงเสิ่นเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง ก่อนจะกลับมาอ่อนหวานดังเดิมเมื่อพูดกับเขา “ช่างเถอะๆ อย่าไปสนใจเขาเลย แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกน่ะ”

เจาหยวนเหลือบมองคนขับรถที่นั่งอยู่ข้างๆ เสิ่นหลางยังคงมีสมาธิกับการขับรถ แต่ใบหูของเขาตั้งชันอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่ากำลังแอบฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ เจาหยวนได้แต่กลั้นยิ้ม

“ครับคุณแม่ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“สุดสัปดาห์นี้ลูกกับหลานๆ ว่างไหมจ๊ะ แม่คิดถึงพวกหนูใจจะขาดแล้ว โดยเฉพาะหน้าของลูกน่ะ ไม่ได้เห็นไม่กี่วันเหมือนใจจะเฉาตาย”

เจาหยวนกะพริบตาปริบๆ นี่สินะ... เหตุผลที่โทรมา ไม่ใช่การยื่นซองขาว แต่เป็นการเรียกตัวไปให้หายคิดถึงต่างหาก ความฝันเรื่องเงินสิบล้านของเขาสลายไปในพริบตา กลายเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ปลิวหายไปกับสายลมยามเช้า

“ว่างครับคุณแม่” เขาตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “พวกเราก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกันครับ”

“ดีจริงๆ!” คุณหญิงส่งเสียงยินดีออกมา “งั้นวันเสาร์นี้เข้ามาที่บ้านใหญ่นะลูก แม่จะให้พ่อครัวเตรียมของโปรดของลูกไว้ทั้งหมดเลย ไม่ต้องห่วงเรื่องเจ้าพวกตัวเล็กนะ แม่เตรียมของเล่นชุดใหม่ไว้ให้แล้ว ส่วนเรื่องเจ้าลูกชายท่อนไม้ของแม่... ก็ปล่อยเขาไปตามยถากรรมเถอะ”

เจาหยวนได้ยินเสียงเสิ่นหลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่ข้างๆ เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่หลุดขำออกมา “ได้ครับคุณแม่ แล้วผมจะบอกเขา...”

“ไม่ต้องไปบอกมันหรอก! แค่ลูกมาก็พอแล้ว” คุณหญิงพูดแทรกขึ้นมาทันที “เอาล่ะ แค่นี้ก่อนนะลูก แม่จะไปสั่งให้คนเตรียมห้องนอนให้หลานๆ แล้วเจอกันวันเสาร์นะจ๊ะ รักลูกนะ”

ติ๊ด

สายถูกตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในรถสปอร์ตคันหรู เจาหยวนค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงอย่างเชื่องช้า พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของสามี

บรรยากาศรอบตัวเสิ่นหลางดูเหมือนจะลดต่ำลงหลายองศา ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นยามอยู่กับเขา บัดนี้กลับบึ้งตึง ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองถนนเบื้องหน้าราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้

“คุณแม่... บอกว่าไงบ้างเหรอ” เสิ่นหลางเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาพยายามจะให้เป็นปกติ แต่ก็ซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่มิด

เจาหยวนแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “อ๋อ คุณแม่บอกว่าคิดถึงน่ะครับ เลยชวนให้พวกเราเข้าไปที่บ้านใหญ่สุดสัปดาห์นี้”

“พวกเรา?” เสิ่นหลางทวนคำนั้น “แน่ใจนะว่าท่านใช้คำว่า ‘พวกเรา’ ไม่ใช่ ‘ลูกกับหลานๆ’ น่ะ”

“ก็...” เจาหยวนลากเสียงยาวอย่างนึกสนุก “ก็ประมาณนั้นแหละครับ”

“หยวนหยวน...” เสิ่นหลางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “นี่ผมเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยงหรือเปล่า ทำไมแม่ถึงรักคุณมากกว่าผมอีก”

“ไม่หรอกน่า” เจาหยวนหัวเราะออกมาในที่สุด ยื่นมือไปลูบแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นการปลอบใจ “คุณแม่ก็รักคุณนั่นแหละ ท่านก็แค่...”

“แค่เอ็นดูคุณมากกว่า เอ็นดูหลานมากกว่า ส่วนผมเป็นแค่คนขับรถที่ต้องพาพวกคุณไปส่งใช่ไหม” เขาพูดประชดประชัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “บางทีผมควรจะไปตรวจดีเอ็นเอจริงๆ จังๆ สักที”

เจาหยวนส่ายหน้าให้กับความขี้น้อยใจเหมือนเด็กๆ ของสามี เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วหอมแก้มสากของอีกฝ่ายฟอดหนึ่ง “ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิครับ ยังไงคุณก็เป็นที่หนึ่งในใจผมเสมอนะ”

คำพูดหวานๆ กับการกระทำที่น่ารักได้ผลชะงัด พายุอารมณ์น้อยใจของท่านประธานมลายหายไปในทันที เสิ่นหลางหันมายิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “จริงนะ?”

“จริงสิครับ”

“งั้นตอนกลับบ้านเย็นนี้ ขอรางวัลด้วยนะ” เขาพูดพลางขยิบตาอย่างมีเลศนัย

เจาหยวนตีแขนเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย “ขับรถไปเลยครับ เดี๋ยวก็สายกันพอดี!”

เสิ่นหลางหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถคันหรูมุ่งหน้าไปยังตึกเทียนหลงกรุ๊ป ทิ้งความฝันเรื่องเงินสิบล้านของเจาหยวนไว้เบื้องหลัง และแทนที่มันด้วยภารกิจสุดสัปดาห์ที่กำลังจะมาถึง... ภารกิจพิชิตใจ (ที่พิชิตได้อยู่แล้ว) ของคุณแม่สามี