บทนำ ครอบครัวเสิ่น (3)

หลังจากมื้อเช้าอันแสนวุ่นวายสิ้นสุดลง ก็ถึงเวลาที่ต้องไปส่งสองแฝดที่โรงเรียนอนุบาลนานาชาติซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมากนัก เสิ่นหลางซึ่งวันนี้แต่งตัวเต็มยศในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษ ขับรถสปอร์ตคันหรูออกจากที่จอดรถด้วยตัวเอง โดยมีเจาหยวนนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนเบาะหลังคือที่นั่งของสองตัวป่วนที่กำลังร้องเพลงอย่างมีความสุข

เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียน เจาหยวนกำลังจะลงไปส่งลูกๆ แต่เสิ่นหลางกลับคว้ามือเขาไว้ก่อน

“ให้ผมไปส่งเอง” เขากล่าวเสียงนุ่ม

“แต่คุณจะไปประชุมสาย...”

“ไม่เป็นไร แค่ห้านาที” เสิ่นหลางยืนกราน ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ลูกชายทั้งสองคน ภาพของท่านประธานเทียนหลงกรุ๊ปในชุดสูทเต็มยศ กำลังจูงมือเด็กชายฝาแฝดในชุดนักเรียนเดินเข้าไปในโรงเรียนกลายเป็นภาพที่เรียกสายตาจากบรรดาผู้ปกครองคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเหล่าคุณแม่โอเมก้าที่มองตามด้วยความชื่นชม

เจาหยวนมองภาพนั้นจากในรถแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ เขารู้ดีว่าเสิ่นหลางไม่ได้แค่อยากไปส่งลูก แต่เขาอยากจะ ‘ประกาศอาณาเขต’ ให้ทุกคนรู้ว่าเด็กสองคนนี้และโอเมก้าที่นั่งอยู่ในรถเป็นของเขาต่างหาก... ช่างเป็นอัลฟ่าที่ขี้หวงไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

ไม่นานเสิ่นหลางก็กลับขึ้นมาบนรถพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจ เขาก้มลงมาหอมแก้มเจาหยวนฟอดใหญ่เป็นรางวัล ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากโรงเรียนเพื่อมุ่งหน้าไปยังบริษัท

ภายในรถเงียบสงบลงถนัดตาเมื่อไร้เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ เจาหยวนเอนหลังพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย แต่แล้วในใจก็พลันนึกถึงเรื่องเก่าๆ ขึ้นมา... เรื่องที่เขามักจะนึกถึงอยู่เป็นประจำ

วันที่เขาต้องไปพบหน้าคุณหญิงเสิ่น แม่ของเสิ่นหลางเป็นครั้งแรก เขากังวลจนนอนไม่หลับไปสามวัน เตรียมใจรับมือกับฉากในละครน้ำเน่าทุกรูปแบบ ทั้งการถูกสาดน้ำใส่หน้า การถูกดูถูกเหยียดหยาม หรือฉากคลาสสิกที่สุด... การยื่นเช็คเงินสดสิบล้านให้แล้วบอกให้ไปจากชีวิตลูกชายของท่านซะ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับตรงกันข้าม คุณหญิงเสิ่นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะโผเข้ามากอดเขาแน่นแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ พร้อมกับประโยคที่เจาหยวนจะไม่มีวันลืม ‘ในที่สุด! ในที่สุดเจ้าลูกชายท่อนไม้ของฉันก็มีคนรักเป็นตัวเป็นตนซะที! หนูช่างน่ารักเหลือเกินลูก!’

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เจาหยวนก็กลายเป็นลูกสะใภ้คนโปรดที่ได้รับความรักและความเอ็นดูจากคุณแม่สามีมากกว่าลูกชายแท้ๆ ของท่านเสียอีก

แม้จะผ่านมาห้าปี มีลูกด้วยกันแล้วสองคน แต่ความคิดตลกๆ นั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเจาหยวนเสมอ...

‘เมื่อไหร่คุณแม่สามีจะจ้างผมเลิกกับลูกชายด้วยเงินสิบล้านสักทีนะ?’

เขาไม่ได้อยากเลิกกับเสิ่นหลางหรอกนะ เขารักสามีขี้อ้อนกับลูกลิงสองตัวนี้สุดหัวใจ แต่แค่... แค่อยากรู้เฉยๆ ว่าความรู้สึกของการมีเงินสิบล้านหยวนอยู่ในมือมันเป็นอย่างไร

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาสั่นขึ้นทำลายความเงียบ เจาหยวนหยิบมันขึ้นมาจากคอนโซลหน้ารถ เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเขาก็พลันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

‘คุณท่าน’

เป็นชื่อที่เขาใช้บันทึกเบอร์ของคุณแม่สามีนั่นเอง

ปกติท่านไม่เคยโทรมาในเวลาเช้าเช่นนี้ ถ้าไม่มีเรื่องด่วนจริงๆ หรือ... หรือว่า...

ความคิดในหัวของเจาหยวนแล่นฉิวราวกับพายุ ‘หรือว่าวันนี้จะมาถึงแล้ว! วันที่ท่านทนความวุ่นวายของลูกชายไม่ไหวอีกต่อไป! วันที่ละครน้ำเน่าที่รอคอยจะเริ่มฉาย! เงินสิบล้าน! ฉันจะเอาไปทำอะไรดีนะ? ซื้อบ้านหลังเล็กๆ เปิดร้านกาแฟดีไหม? หรือจะเอาไปเที่ยวรอบโลก? ไม่สิ ต้องแบ่งให้ลูกๆ ด้วย...’

“หยวนหยวน ใครโทรมาเหรอ ทำไมไม่รับล่ะ” เสียงของเสิ่นหลางปลุกเขาจากจินตนาการอันหอมหวาน

เจาหยวนสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสามีที่กำลังเลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย เขากระแอมเบาๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเตรียมรับชะตากรรม

เอาล่ะ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็พร้อมแล้ว!

เจาหยวนกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

“สวัสดีครับ คุณแม่”