บทที่ 3

มองดูแผ่นหลังที่ปกคลุมเอาไว้ด้วยเรือนผมยาวสลวย สุ่ยเซียนมองตามด้วยสายตาชื่นชม บุตรสาวนอกไส้ของนางผู้นี้ แม้งดงามจนได้ชื่อว่าเป็นโฉมสะคราญอันดับหนึ่งของเมืองอี๋หยาง แต่เพราะพรอันเป็นดังคำสาป จึงทำให้ไม่อาจออกไปไหนมาไหนได้อย่างใจปรารถนา

นอกจากใบหน้าที่งดงามนั้นแล้ว ในยามราตรีผิวกายของหลันเยี่ยเซียงจะส่งกลิ่นหอมกรุ่น ราวกับดอกเยี่ยเซียงที่หอมกรุ่นจรุงใจ ทว่าในยามกลางวันกลับไร้ซึ่งกลิ่นเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง

แม้ตั้งแต่แรกตระกูลหลันจะปกปิดข่าวเอาไว้ได้ เนื่องจากเกรงว่าเรื่องนี้อาจทำให้หญิงสาวมีภัย อีกทั้งเกรงว่านางจะถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวประหลาด ดังนั้นหลันเซียวจึงนำดอกเยี่ยเซียงมาปลูกโดยรอบ เพื่อกลบกลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายของบุตรสาวแทน

กระนั้นเรื่องยังคงไม่อาจเป็นไปดังใจหมาย เพราะในวันที่หลันเยี่ยเซียงปักปิ่น แม่นมที่เกษียณออกไปกลับโกรธแค้นที่ถูกจับได้ว่าขโมยของ นางปล่อยข่าวลือนี้ออกไป กระทั่งทำให้ผู้คนต่างพากันมาพิสูจน์

ยังโชคดีที่มีเพียงไม่กี่คนซึ่งรู้ว่าผิวกายของหลันเยี่ยเซียงนั้น จะส่งกลิ่นหอมกรุ่นเฉพาะในยามค่ำคืน ในยามกลางวันที่ผู้คนต่างก็พากันมาพิสูจน์นั้น แน่นอนว่านางย่อมเป็นปกติเช่นคนทั่วไป ดังนั้นเรื่องนี้จึงสามารถกลบข่าวทั้งหมดลงไปได้อย่างง่ายดาย

นานวันเข้าแม้ข่าวลือสร่างซาแต่ยังคงมีคนพูดถึงเรื่องนี้อยู่ เพราะจะอย่างไรความงดงามของนาง ก็ยังคงทำให้สตรีเมืองอี๋หยางต่างก็พากันอิจฉาริษยา

นับจากเกิดเรื่องกระทั่งถึงวันนี้ก็ล่วงเข้าปีที่สอง แต่หลันเยี่ยเซียงก็ยังคงเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ในคฤหาสน์ แม้จะมีชายหนุ่มตระกูลต่างๆ ส่งแม่สื่อเข้ามาทาบทามมากมาย แต่คนเหล่านั้นยังคงไม่อาจเอาชนะใจหลันเซียวและหลันเฟิ่งไปได้

“เฮ้อ” สุ่ยเซียนถอนหายใจออกมาอีกครา

“บุตรสาวที่งดงามของข้า เจ้าจะอายุสิบเจ็ดแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้จะมีบุรุษใดดีพอสำหรับเจ้ากัน บิดาเป็นคหบดีผู้ร่ำรวย พี่ชายหรือก็เฉลียวฉลาดและโดดเด่น เกรงว่าในเมืองอี๋หยางบุรุษที่ยังไม่แต่งงานตอนนี้ ไม่มีใครดีพอในสายตาของพวกเขาที่จะให้เจ้าแต่งออกไปกระมัง”

แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้น สุ่ยเซียนเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่คอยสอดส่องหากว่ามีแม่สื่อเข้ามาทาบทาม เนื่องจากนางไม่ต้องการให้หลันเยี่ยเซียงแต่งให้กับบุรุษที่ไม่มีคุณสมบัติดีพอ

สองปีมานี้ยังคงพบว่าหลันเยี่ยเซียงอยู่กับนางเช่นนี้ ยังดีกว่าแต่งให้กับบุรุษโง่งมมักมากทั้งหลายเหล่านั้น!!!

มองส่งบิดาขึ้นรถม้าออกไปแล้ว หลันเฟิ่งกลับไม่ยอมก้าวขึ้นรถม้าของตน เขาหันกลับมามองผู้เป็นน้องสาว ก่อนมีท่าทีครุ่นคิด

“พี่ใหญ่มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

“เซียงเอ๋อร์ หลายวันมานี้เจ้าก็อยู่แต่ในคฤหาสน์เถิดนะ หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปที่ร้าน” หลันเฟิ่งเอ่ยเสียงเคร่งเครียด

“ทำไมเล่าเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วมองผู้เป็นพี่ชาย เพราะปกตินางก็แทบจะไม่ได้ย่างเท้าออกจากคฤหาสน์อยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะไปยังร้านเครื่องกระเบื้องเพื่อส่งอาหารและของว่างให้บิดา นางก็มักจะเก็บตัวฝึกเขียนอักษร ปักผ้า ดีดพิณ หรือไม่ก็ช่วยงานแม่รองเพื่อดูแลคฤหาสน์

“หลายวันมานี้มีข่าวลือมากมาย พี่ใหญ่เป็นห่วงเจ้า”

“เรื่องโจรราคะหรือเจ้าคะ”

หลันเฟิ่งเลิกคิ้ว “เจ้ารู้หรือ”

“เจ้าค่ะ เมื่อวานแม่รองเองก็กำชับคนในคฤหาสน์ ทั้งยังบอกข้าไม่ให้อยู่คนเดียว แม้แต่ในคฤหาสน์ก็ต้องมีสาวใช้คอยอยู่เป็นเพื่อน”

หลันเฟิ่งพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น ยังคงเป็นแม่รองของพวกเขาที่รอบคอบ “แม่รองทำถูกแล้ว เจ้าเองก็อย่าได้รู้สึกอึดอัด คนของทางการเองก็ประกาศเตือน”

“ข้ารู้แล้ว พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี”

หลันเฟิ่งยิ้มให้นาง ก่อนหมุนกายเดินขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ เขาเชื่อว่านางจะทำอย่างที่พูด เพราะตลอดมาน้องสาวของเขาคนนี้อยู่ในโอวาทมาโดยตลอด นางว่านอนสอนง่าย ทั้งยังมีนิสัยเรียบร้อยอ่อนโยน

“หากเจ้าเป็นเด็กดีน้อยกว่านี้ ข้ากับท่านพ่อคงไม่ต้องกลัดกลุ้มถึงเพียงนี้”

หลันเฟิ่งถอนหายใจออกมาเสียงเบา หลังจากรถม้าวิ่งออกมา เรื่องการออกเรือนที่เขาและบิดายังคงไม่มีท่าที ทั้งที่ปีนี้นางเองก็อายุสิบเจ็ดปีแล้ว ก็เพราะเกรงว่าหากแต่งออกไป หลันเยี่ยเซียงจะถูกรังแกเอาโดยง่าย

ที่สำคัญไปกว่านั้น เขายังมองไม่เห็นว่ามีบุรุษใดในเมืองอี๋หยางที่มีคุณสมบัติดีพอ อีกทั้งเขายังคงกังวลเรื่องกลิ่นดอกเยี่ยเซียงบนเรือนกายของนางจะล่วงรู้ไปถึงผู้อื่น กระทั่งอาจมีคนโยงเรื่องภูตผีปีศาจเข้ามาเกี่ยวข้อง จนทำให้ผู้เป็นน้องสาวตกอยู่ในอันตราย

ก้าวแรกที่เดินลงจากรถม้า หลันเฟิ่งรับรู้ได้ในทันทีว่าตกเป็นเป้าสายตาของศิษย์เค่อหลี่หลายคน คิ้วเข้มขมวดมุ่น กระทั่งเดินไปรอหลิวเย่ากวง ศิษย์พี่ของเขาที่เป็นคนดูแลหอตำราของเค่อหลี่