บทที่ 4

หอตำราของเค่อหลี่ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเข้าไปได้ เขาเองกว่าจะขอร้องท่านอาจารย์เว่ยให้ช่วยเสนอกับอาจารย์อาวุโสทั้งสอง กระทั่งสามารถเข้ามาอ่านตำราได้ทุกวันนับว่าไม่ใช่เรื่องง่าย

ทุกขั้นตอนกว่าจะเข้าไปด้านในได้ หลันเฟิ่งจึงอดทนอย่างถึงที่สุด แม้กระทั่งในยามที่เขาต้องยืนรอหลิวเย่ากวง จนอีกฝ่ายออกมารับที่กำแพงเรือนด้านหลัง

“เจ้าถอนหายใจสามครั้งแล้ว” หลิวเย่ากวงเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ขอรับศิษย์พี่”

“อย่าใส่ใจเสียงซุบซิบเลย พวกเขาเพ่งเล็งเจ้าก็เพราะข่าวลือเรื่องโจรราคะที่กำลังมายังเมืองอี๋หยาง”

“ข้าเองก็เดาไว้เช่นนั้น”

“น้องสาวของเจ้านับเป็นโฉมสะคราญอันดับหนึ่งของอี๋หยาง แน่นอนทุกคนย่อมต้องคิดว่านางต้องตกเป็นเป้าหมาย”

“ขอรับ” หลันเฟิ่งพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจนใจ

“จากที่ข้าได้ลองสนทนากับท่านเจ้าเมือง โจรราคะผู้นี้น่าจะเป็นชาวยุทธ์ที่เข้ามาก่อความวุ่นวาย ดูท่าแล้วฝีมือของเขาคงไม่เลว หาไม่จะสามารถหลบหนีการจับกุมของทางการไปได้อย่างไร”

“ฝีมือไม่เลวหรือ” หลิวเย่ากวงเสียงสูงเล็กน้อย “ข้าว่าเขาน่าจะเป็นยอดฝีมือเลยกระมัง เจ้าหน้าที่ทางการจากเมืองผิงหยางยังไม่อาจจับกุมเขาได้ เช่นนี้แล้วยังจะหมายความเป็นอื่นได้อีกหรือ”

ได้ยินดังนั้นหลันเฟิ่งก็ได้แต่เอนกายพิงพนักเก้าอี้ “ข้าควรปรึกษากับท่านพ่อเรื่องหาคนคุ้มกัน หรือไม่อาจต้องหาที่ซ่อนให้เซียงเอ๋อร์”

“นั่นสินะ” หลิวเย่ากวงพยักหน้าเห็นด้วย แต่กลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “จริงสิ เหตุใดไม่ลองปรึกษาท่านอาจารย์ทั้งสองเล่า”

“ศิษย์พี่ ยากนักที่อาจารย์จะให้เข้าพบ ข้าได้เข้ามาในหอตำรานี้ก็เพราะท่านอาจารย์เว่ยสนับสนุน หาไม่ท่านคิดว่าข้าจะมีโอกาสดีๆ เช่นนี้หรือ”

“นั่นสินะ เช่นนั้นข้าจะลองขอคำปรึกษาดู อาจารย์รองเป็นคนหลักแหลม คิดว่าเขาน่าจะให้คำปรึกษาได้”

“เช่นนั้นขอบคุณท่านล่วงหน้า”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้คนทั้งสองชะงัก ผู้มาใหม่เป็นบุรุษอายุไม่เกินยี่สิบ รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมสันหล่อเหลา สวมชุดสีขาวทั้งตัว แต่หาใช่ชุดของศิษย์เค่อหลี่ไม่

หลิวเย่ากวงรีบก้าวออกมายังประตูหอตำรา กระทั่งค้อมกายลงรับตำราในมือที่บุรุษผู้มาใหม่ยื่นให้ หลันเฟิ่งขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาประหลาดใจ

“จอมยุทธ์เซวี่ยต้องการตำราเล่มใดเพิ่มหรือไม่”

“เช่นนั้นรบกวนด้วย ข้ามองหาบทกวีของปันกู้”

“บทกวีของปันกู้หรือ” หลิวเย่ากวงมีท่าทีครุ่นคิด “ท่านรอตรงนี้สักครู่” เอ่ยจบก็หมุนกายเดินเข้าไปในหอตำรา

หลิวเย่ากวงพยักหน้าทักทายบุรุษที่ยืนอยู่หน้าประตูยิ้มๆ ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายเองก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา ไม่นานหลิวเย่ากวงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับบทกวีของปันกู้ในมือ “นี่ขอรับ”

“ขอบใจ” เอ่ยจบก็รับตำราไปแล้วหมุนตัวเดินจากไป

“ใครหรือขอรับ”

“สหายของศิษย์พี่รอง”

“ศิษย์พี่รอง ท่านหมายถึงศิษย์พี่ฉางเหยียน เขาอยู่ที่นี่ ที่เค่อหลี่หรอกหรือ”

หลันเฟิ่งมีท่าทีตื่นเต้น เพราะตัวเขาตั้งแต่มาเรียนที่เค่อหลี่ แม้จะได้ยินชื่อเสียงของศิษย์พี่ทั้งสามที่เป็นตำนานของเค่อหลี่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเขาไม่เคยมีโอกาสได้พบตัวจริงของทั้งสามเลยสักครั้ง

คนแรกเฮยหลิง ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เป็นเพียงสามัญชนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป

คนที่สองจอมยุทธ์ฉางเหยียน บุรุษผู้ซึ่งไร้กฎเกณฑ์โดยสิ้นเชิง

คนที่สามเชื้อพระวงศ์แคว้นหาน องค์ชายหานหย่งหมิง

“ศิษย์พี่รองหาได้รั้งอยู่นาน เขาพาสหายมาเป็นแขกของอาจารย์ จากนั้นก็ออกเดินทางไปแล้ว”

“น่าเสียดาย” หลันเฟิ่งกล่าว

“ใช่ ข้าเองยังไม่ทันได้สนทนากับเขาเลย เห็นแวบๆ มารู้อีกทีเขาก็จากไปแล้ว แต่ก็…สหายของเขาคนนี้คงเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง ได้ยินอาจารย์เรียกเขาว่าเซวี่ยอวี้ เห็นว่าเป็นชาวยุทธ์ในยุทธภพที่ฝักใฝ่ในเรื่องการฝึกยุทธ์เท่านั้น”

“เซวี่ยอวี้…ฟังดูเหมือนเป็นฉายามากกว่าชื่อ”

“นั่นสิ” หลิวเย่ากวงเห็นด้วย เรื่องของเซวี่ยอวี้ผู้นี้ที่เขารู้มาก็คือศิษย์พี่รองฉางเหยียนติดค้างน้ำใจของอีกฝ่าย จากนั้นจึงตอบแทนด้วยการขอร้องอาจารย์ เพื่อให้เซวี่ยอวี้ได้เข้ามาอ่านตำรามากมายในเค่อหลี่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมีกำหนดเวลาให้ก็คือหนึ่งเดือนเท่านั้น

เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก เพราะในยามปกติหอตำราแห่งเค่อหลี่ มีไว้สำหรับศิษย์เค่อหลี่เท่านั้น ศิษย์ของเค่อหลี่เองก็หาได้ยากที่จะมีโอกาสได้เข้าไปโดยง่าย เช่นนี้แล้วคนนอกไหนเลยจะมีโอกาสได้ย่างกรายเข้าไป