บทที่ 9

“ได้สิ ศิษย์พี่กวงเองก็เคยอนุญาตแล้ว”

หลายวันก่อนหลิวเย่ากวงเคยพูดทีเล่นทีจริงว่าเขาอาจอยากพาน้องสาวไปเค่อหลี่ เพียงแต่เขาต้องนั่งอ่านตำราต่างๆ ในห้องรับรองด้านนอก แทนการเข้าไปในหอตำราเช่นทุกครั้ง

มองดูใบหน้าตื่นเต้นที่จะได้เข้าไปในเค่อหลี่ของหลันเยี่ยเซียง หลันเฟิ่งพลันยิ้มออกมาบางๆ เขาไม่เสียใจสักนิดที่ระบายโทสะวันนี้ น้องสาวของเขาคนนี้หัวอ่อนว่านอนสอนง่าย นางไม่เพียงแต่มีใบหน้างดงามผุดผาด แต่จิตใจของนางเองก็สะอาดบริสุทธิ์ด้วย

เขาและบิดาปกป้องนางมาโดยตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งให้นางพบกับความสุขสบายไร้กังวล เขาไหนเลยจะคาดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้

หลันเซียวมองรถม้าที่วิ่งออกไปช้าๆ ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงไปมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่อาจหักใจเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ สุ่ยเซียนเดินเข้ามายืนเคียงข้างผู้เป็นสามี

“ท่านพี่ ท่านว่าเรื่องนี้จะได้ผลหรือ เซียงเอ๋อร์ต้องรู้แน่นอนว่าพวกท่านคิดจะทำอะไร”

“ลองดูก็ไม่เสียหาย คุณชายหลิวเป็นคนดี ลูกเฟิ่งเองก็เห็นว่าเป็นเขาย่อมดีกว่าคุณชายตระกูลมั่งคั่งในเมืองอี๋หยางที่ดีแต่เสเพลไปวันๆ”

หลันเซียวถอนหายใจออกมา เขาเคยพบหลิวเย่ากวงผู้นี้มาก่อน ในใจชื่นชมชายหนุ่มผู้นี้เหมือนกัน เพียงแต่อีกฝ่ายเป็นคนที่ไม่ใคร่จะสนใจในเรื่องภายนอกเค่อหลี่เท่าไรนัก เรียกได้ว่านอกจากหอตำราแล้ว หลิวเย่ากวงไม่น่าจะให้ความสำคัญกับเรื่องอื่น

แต่ถึงอย่างนั้นหากหลันเยี่ยเซียงและหลิวเย่ากวงจะลงเอยกัน เขาย่อมเห็นว่าเหมาะสมแล้ว

ในขณะเดียวกันนั้นหลันเยี่ยเซียงที่กำลังตื่นเต้น ก็ไม่ได้สังเกตท่าทีของผู้เป็นพี่ชายเลยแม้แต่น้อย นางเอาแต่มองลอดม่านรถม้าออกไปด้านนอก ดวงตาคู่งามทอประกายระยิบระยับ

หญิงสาวจำไม่ได้แล้วว่านานเท่าไรแล้วที่นางได้เข้าไปยังเค่อหลี่ คิดแล้วก็ยิ้มออกมา เพราะนึกได้ว่าครั้งสุดท้ายนั้น เป็นตอนที่นางมากับบิดาเพื่อแวะมารับผู้เป็นพี่ชายกลับคฤหาสน์

ครั้งนั้นได้แต่นั่งรอบนรถม้า ได้เห็นบรรยากาศรอบๆ เพียงเล็กน้อย แต่ครั้งนี้นางจะได้เข้าไปด้านในกับพี่ชาย ซึ่งหายากนักที่นางจะมีโอกาสเช่นนี้อีก

ในยามที่รถม้าวิ่งผ่านประตูด้านหน้าของสำนักศึกษาเค่อหลี่ หลันเยี่ยเซียงเงยหน้าขึ้นมองป้ายอักษรลายพระหัตถ์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันด้วยความยินดี

ตอนที่กำลังจะดึงสายตากลับมานั้น หญิงสาวพลันสบตาคมเข้มคู่หนึ่งที่กำลังจ้องตรงมา บุรุษผู้นั้นสวมชุดดำปักลายสีแดง เขานั่งอยู่บนกำแพงสูง ทั้งยังจดจ้องมายังม่านรถม้าที่หญิงสาวกำลังเปิดแง้มขึ้น

“เอ๊ะ” หลันเยี่ยเซียงอุทานออกมาพร้อมกับปล่อยม่านรถม้า

หลันเฟิ่งเห็นเช่นนั้นก็เลิกคิ้ว “มีอะไรหรือ” เขาเอื้อมมือไปเปิดม่านรถม้า ทั้งยังมองไปข้างหน้า “เจ้าเห็นอะไร”

“มีคนนั่งอยู่บนกำแพงเจ้าค่ะ” นางชะเง้อออกมาอีกครั้ง

หลันเฟิ่งขมวดคิ้วก่อนมองไปรอบๆ กระนั้นบนกำแพงสูงหาได้มีใครอยู่ไม่ “เจ้ามั่นใจหรือ”

“เจ้าค่ะ เขาสวมชุดสีดำ อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่ใหญ่”

“เจ้าขยับออกมานั่งดีๆ”

คนเดียวที่หลันเฟิ่งนึกถึงในยามนี้ก็คือ…โจรราคะ!!!

ชายหนุ่มปิดม่านรถม้าลง กระทั่งมีท่าทีระแวดระวังตัวขึ้นกว่าเดิม ยังดีที่เขาจ้างคนคุ้มกันมาจากสำนักคุ้มภัย พวกเขาปลอมเป็นคนขับรถม้า และยังขี่ม้าตามมาด้วยถึงสามคน ดังนั้นเขาจึงวางใจในระดับหนึ่ง

เข้าไปถึงห้องรับรองด้านหน้าหอตำรา หลันเฟิ่งจึงค่อยวางใจขึ้น เขาให้คนขับรถม้าและคนคุ้มกันรออยู่ด้านนอกประตู จากนั้นเขาก็พาหลันเยี่ยเซียงเข้าไปนั่งด้านใน กระทั่งหลิวเย่ากวงมาถึง

“เซียงเอ๋อร์ นี่ศิษย์พี่กวงที่พี่ใหญ่เคยเล่าให้เจ้าฟัง ศิษย์พี่กวงวันนี้ข้าพาน้องสาวมาด้วย”

หลันเฟิ่งแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน หลิวเย่ากวงมีท่าทีคล้ายนึกไม่ถึง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีท่าทีสุภาพกับหลันเยี่ยเซียงเป็นอย่างมาก เนื่องจากเขารู้สึกเห็นใจในตัวนางที่มีข่าวลือมากมายเข้ามาไม่หยุดหย่อน

“แม่นางหลันชอบอ่านตำราเรื่องใดเป็นพิเศษหรือไม่”

“ข้าอ่านได้หรือเจ้าคะ”

“ได้สิ ข้าจะไปหยิบให้เอง ที่นี่มีตำรามากมาย แม้มีข้อห้ามมิให้คนนอกเข้าไปในหอตำรา แต่หากแม่นางหลันอยากอ่าน ข้าสามารถนำออกมาให้ท่านอ่านที่นี่ก็ย่อมได้”

หลันเฟิ่งมองเห็นทั้งสองคนคุยกันได้อย่างถูกคอก็โล่งอก ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้องเงียบๆ ก่อนจะหันกลับไปมองใบหน้ายิ้มแย้มของน้องสาว ซึ่งกำลังสนทนากับหลิวเย่ากวง

ศิษย์พี่ของเขาคนนี้เขารู้จักมานาน แม้อีกฝ่ายจะหมกมุ่นอยู่แต่กับตำรา แต่ก็นับว่าเป็นบุรุษที่ใช้ได้คนหนึ่ง

หากคิดจะฝากฝังน้องสาวเอาไว้กับหลิวเย่ากวง แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มาจากตระกูลมั่งคั่ง แต่ตระกูลหลันก็ไม่ได้มีสิ่งใดขาดแคลน ดังนั้นแม้หลิวเย่ากวงจะมีแต่ตัว แต่ขอเพียงเป็นคนดีมีคุณธรรม

เท่านี้เขาก็คงมั่นใจว่าน้องสาวจะไม่ถูกรังแกอย่างแน่นอน…