บทที่ 8

“หากข้าโดนโจรราคะผู้นั้นพาตัวไป ตระกูลหลันต้องเสื่อมเสีย ไม่เพียงแต่จะเป็นปัญหาต่อพี่ใหญ่ในภายภาคหน้า แต่กับชุนเอ๋อร์เองหลังปักปิ่นนางอาจจะไม่ได้คู่หมายที่ดี”

หลันเยี่ยเซียงก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย นางมองตรงไปยังภูเขาสูงที่ล้อมรอบอารามสงบใจ หญิงสาวพลันรู้สึกเศร้าใจ

“ทั้งหมดที่ข้ามี ใบหน้านี้ ผิวกายอันหอมกรุ่นนี้ ล้วนเป็นคำสาปทั้งสิ้น หาไม่เหตุใดข้าจึงเป็นต้นเหตุแห่งความกังวลให้ผู้อื่นถึงเพียงนี้”

หญิงสาวหลับตาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แม้ท้องฟ้าจะสดใสไร้ซึ่งเมฆหมอก หากแต่ชีวิตของนางในยามนี้เหตุใดจึงมืดมนยิ่งนัก

“เซียงเอ๋อร์” สุ่ยเซียนเดินมาจากเบื้องหลัง ทำให้ทั้งสาวใช้และผู้เป็นนายรีบปรับอารมณ์ ทั้งสองหันกลับไปก่อนส่งยิ้มพร้อมส่งเสียงสดใส

“แม่รอง เราจะกลับกันแล้วหรือเจ้าคะ”

“คุณชายใหญ่มิใช่รับปากจะพาเจ้าสองพี่น้องไปเที่ยวหรอกหรือ มาเร็วเข้า”

“เจ้าค่ะ” หลันเยี่ยเซียงยิ้มกว้างก่อนเดินตามสุ่ยเซียนออกไป

ความเงียบเข้าครอบคลุมทันทีที่กลุ่มคนจากตระกูลหลันจากไป ร่างสูงของเซวี่ยอวี้กระโดดลงมาจากต้นอู่ถง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยในยามที่มองตามขบวนรถม้า ซึ่งกำลังเคลื่อนตัวลงเขาไป

เมื่อครู่เขานอนอยู่บนต้นอู่ถงเงียบๆ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังการสนทนา แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อได้ยินหลันเฟิ่งสนทนากับบิดา จากนั้นก็มองเห็นใบหน้าอันงดงามของโฉมสะคราญตระกูลหลัน เจ้าของข่าวลือมากมายที่แม้เขาไม่อยากรู้ แต่ก็ต้องมีเหตุให้ได้ยินในช่วงสองสามวันมานี้ เขาพลันให้ความสนใจขึ้นมา

สตรีผู้นี้ได้รับฉายาโฉมสะคราญอันดับหนึ่ง หาใช่เพียงแค่คำร่ำลือ เพราะทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าของนาง เขายอมรับว่าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

แม้ใบหน้าของหญิงสาวจะซีดขาวเพราะสิ่งที่ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นความงดงามหมดจด ยังคงทำให้นางดูน่ามอง โดยเฉพาะในยามที่ดวงตาคู่งามนั้นฉายแววแห่งความทุกข์ทน

มือใหญ่ยกขึ้นลูบคางไปมา ในยามที่สายตายังคงจับจ้องไปยังรถม้าตระกูลหลัน

“คิดขอร้องข้าเช่นนั้นหรือ มาดูกันว่าตระกูลหลันมีสิ่งใดตอบแทน”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเซวี่ยอวี้ปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง จากนั้นร่างสูงก็หมุนกายเดินไปยังด้านหลังอาราม กระทั่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก

รุ่งเช้าวันต่อมาตระกูลหลันได้มีโอกาสต้อนรับแม่สื่อ ซึ่งมาถึงคฤหาสน์พร้อมกันถึงสองคน ข่าวลือเกี่ยวกับโจรราคะ ทำให้คุณชายสองตระกูลฉวยโอกาสนี้ส่งแม่สื่อมาเจรจาเพื่อหมั้นหมาย เพราะหวังว่าตระกูลหลันจะตอบตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงโจรราคะ เพราะทุกคนต่างมั่นใจว่าโจรร้ายต้องเล็งเป้าหมายมายังหลันเยี่ยเซียง

ไม่คาดหลันเฟิ่งกลับเป็นฝ่ายปฏิเสธออกมาเสียงแข็ง หลังจากที่แม่สื่อทั้งสองเผลอพูดเรื่องนี้ออกมาโดยไม่ตั้งใจ เพราะหวังจะบีบให้ตระกูลหลันรีบแต่งหลันเยี่ยเซียงออกไป

เขาถึงกับเอ่ยปากส่งแขกออกไปทันที โดยไม่ให้โอกาสทั้งสองได้ขออภัยใดๆ

การที่หลันเฟิ่งโกรธกระทั่งไม่อาจรักษามารยาทเช่นนี้ บางคนเห็นว่าแม่สื่อทั้งสองคนทำไม่ถูก บางคนประหลาดใจ เพราะไม่เคยมีใครเห็นหรือได้ยินว่าหลันเฟิ่งคุณชายใหญ่ตระกูลหลัน เสียมารยาทต่อแขกที่มาเยือนคฤหาสน์เช่นนี้มาก่อน

แต่ที่แน่ๆ คือข่าวลือใหม่ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว

“พี่ใหญ่” หลันเยี่ยเซียงเดินเข้าไปหาผู้เป็นพี่ชายด้วยใบหน้าเป็นกังวล “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

นางเอ่ยถามขึ้นหลังจากได้ยินมาว่าเขาโกรธกระทั่งไล่แม่สื่อจากสองตระกูลกลับไป กระทั่งคนในคฤหาสน์หลายคนเองก็เห็นว่าสมควรแล้วที่ชายหนุ่มจะโกรธ

“เซียงเอ๋อร์มานั่งสิ นั่งข้างๆ พี่ใหญ่”

มองเห็นใบหน้าของผู้เป็นน้องสาว หลันเฟิ่งพลันใจเย็นลงมาก เมื่อครู่เพราะกำลังโกรธ เขาจึงแยกตัวออกมา ก่อนมานั่งลงในสวนหน้าเรือนเพื่อสงบสติอารมณ์

“ได้ข่าวว่าท่านโกรธมาก ถึงกับไล่คนออกจากคฤหาสน์ น้อยครั้งนักที่ท่านจะโกรธเช่นนี้ พวกนางทำอะไรหรือเจ้าคะ”

หลันเฟิ่งรินชาส่งให้หญิงสาว ก่อนจะรินให้ตัวเอง เขายังไม่ได้ดื่มเพียงจ้องถ้วยชาที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ ก่อนยิ้มบางพร้อมกับยกมือขึ้นลูบศีรษะของนาง

“ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องกังวล หน้าที่ปกป้องเจ้ากับชุนเอ๋อร์ อย่างไรพี่ใหญ่ก็จะทำให้ดีที่สุด” เขาปลอบนางเสียงนุ่ม “ก่อนท่านแม่สิ้นใจพี่ใหญ่รับปากนางเอาไว้ และจะทำตามที่พูด”

“แต่ว่า…” นางขมวดคิ้ว

“เซียงเอ๋อร์ เรามีกันเพียงสามคน เจ้ากับชุนเอ๋อร์เป็นสตรี เรื่องความสุขชั่วชีวิตของพวกเจ้า พี่ใหญ่ไม่อาจปล่อยผ่านและไม่อาจกระทำการมักง่าย การที่เจ้ายังไม่ได้ออกเรือนเช่นนี้ เจ้าโทษพี่ใหญ่หรือไม่”

“ข้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ”

นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ข้ารู้ว่าพี่ใหญ่กับท่านพ่อรักและหวังดีต่อข้ากับชุนเอ๋อร์ยิ่งกว่าสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้นเพราะข้าพี่ใหญ่จึงไม่ได้ไปสอบ” นางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“เด็กโง่” หลันเฟิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“การสอบของพี่ใหญ่นั้นยังมีโอกาสหลายครั้ง แต่เจ้าออกเรือนไปได้เพียงครั้งเดียว ท่านพ่อเองก็มีความเห็นไม่ต่าง อย่ากังวลเกินไปพี่ใหญ่ค่อยไปสอบหลังจากเจ้าออกเรือน ดีหรือไม่”

นั่นเป็นคำปลอบใจนางรู้ เรื่องการออกเรือนไหนเลยจะกะเกณฑ์ได้โดยง่าย ไหนจะเรื่องโจรราคะที่ทำให้ทุกคนในคฤหาสน์กำลังตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดนั่นอีก

“พรุ่งนี้อยากไปเที่ยวเค่อหลี่กับพี่ใหญ่หรือไม่”

หญิงสาวเลิกคิ้วมองเขาด้วยดวงตาประหลาดใจ “ไปได้หรือเจ้าคะ”