บทที่ 7

รุ่งเช้าวันถัดมาหลันเยี่ยเซียงและหลันอิ๋งชุนก็ให้รู้สึกประหลาดใจยิ่ง หลันเฟิ่งไม่เพียงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าตามสบาย แต่เขายังไม่มีทีท่าว่าจะเดินทางไปยังเค่อหลี่เช่นทุกครั้ง

เช่นกันกับหลันเซียวและสุ่ยเซียนที่เดินออกมายังห้องโถงของคฤหาสน์

“พี่ใหญ่วันนี้ท่านไปไปเค่อหลี่หรือเจ้าคะ”

หลันอิ๋งชุนวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพี่ชายอย่างออดอ้อน ซึ่งเขาเองก็ยกมือขึ้นลูบซาลาเปาสองก้อนเหนือศีรษะของเด็กสาว

“วันนี้พี่ใหญ่ปรึกษากันกับท่านพ่อและแม่รอง พี่ใหญ่จะพาทุกคนไปไหว้พระที่อารามสงบใจนอกเมือง จะได้พาเจ้ากับพี่รองออกไปเที่ยวด้วยดีหรือไม่”

“จริงหรือเจ้าคะ!”

หลันเยี่ยเซียงสบตากับบิดาและพี่ชาย ดวงตาของนางทอประกายระยิบระยับ นานมากแล้วที่นางไม่ได้ออกไปเที่ยวนอกเมืองเช่นนี้ ดังนั้นแน่นอนนางจึงตื่นเต้นไม่แพ้หลันอิ๋งชุนที่วิ่งไปรอบๆ ด้วยความยินดี

สุ่ยเซียนเองก็มองออก ดังนั้นจึงเดินข้ามาจับมือของหญิงสาวจากนั้นก็ยิ้มปลอบประโลม “หลังมื้อเช้าพวกเจ้าสองคนก็รีบไปเตรียมตัวเถิด แม่รองจะให้คนรีบไปเตรียมรถม้า”

“เจ้าค่ะ”

การเดินทางไปยังอารามบนเขานอกเมืองอี๋หยางเต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของบุตรสาวทั้งสองคน ทำให้หลันเซียวอดที่จะยิ้มออกมาบางๆ ไม่ได้

เขาตบลงไปบนบ่าของบุตรชายคนโต ก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่าย จากนั้นจึงเดินนำขึ้นบันไดไปยังประตูทางเข้า

เมื่อปล่อยให้บุตรสาวและฮูหยินเข้าไปไหว้พระ หลันเซียวเองก็เดินออกมารอด้านนอก ด้านหลังหลันเฟิ่งเองก็เดินตามมาด้วย

“ท่านพ่อ”

“ออกไปด้านโน้นเถิด พ่อมีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

มองดูสาวใช้และคนคุ้มกันที่พวกเขานำมาด้วย หลันเฟิ่งก็พยักหน้า ก่อนหันไปกำชับคนของตนให้อยู่คุ้มกันน้องสาวกับมารดารอง จากนั้นชายหนุ่มก็เดินตามบิดาไป

“ติดต่อไปยังสำนักคุ้มภัยแล้วหรือ”

“ขอรับ พวกเขาจะส่งคนมาในไม่ช้า”

“แล้วยอดฝีมือที่เจ้าเคยกล่าวถึงเล่า”

“ลูกปรึกษากับศิษย์พี่กวงแล้ว เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าอาจารย์จะสามารถขอร้องจอมยุทธ์เซวี่ยได้ อีกอย่างเขามาที่นี่เพราะศิษย์พี่ของสำนักเค่อหลี่ติดค้างน้ำใจเขา ดังนั้นทางเค่อหลี่เองก็ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ยปากรบกวน เขาเป็นคนในยุทธภพลูกคิดว่าน่าจะรับมือกับโจรราคะผู้นี้ได้ เพราะเราไม่แน่ใจว่าโจรราคะผู้นั้นฝีมือร้ายกาจเพียงใด”

“แล้วเรื่องที่อาจารย์ทั้งสองรับปากว่าจะลองติดต่อไปยังศิษย์พี่ของเจ้าเล่า”

“ทางด้านศิษย์พี่ใหญ่เฮยหลิงคงยากขอรับ เพราะอย่างที่รู้ๆ ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ถึงแม้อาจารย์ทั้งสองจะรู้และสามารถติดต่อเขาได้ เรื่องนี้ก็อาจไม่ทันการณ์”

หลันเซียวถอนหายใจออกมาก่อนหันมาสบตากับบุตรชาย “เจ้าว่าพ่อทำผิดหรือไม่ที่ไม่รับปากยกนางให้ตระกูลที่เคยส่งแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอ”

“ไยท่านพ่อถามลูกเช่นนี้”

“จริงอยู่ว่าในบรรดาคนเหล่านั้นหามีผู้ที่ดีพร้อมสำหรับเซียงเอ๋อร์ไม่ แต่ก็ยังมีคนที่คุณสมบัติพอใช้ หากพ่อรับปากยกนางให้แต่งออกไป เจ้าเองก็คงไม่ต้องรอจนป่านนี้ ทั้งที่สามารถเข้าสอบได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว”

“เซียงเอ๋อร์เป็นน้องสาวของลูก ไม่ว่าจะอย่างไรหน้าที่ปกป้องนางก็เป็นของลูกเช่นกันขอรับ”

“พ่อขอบใจเจ้ามาก”

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะเดินไปอีกด้านช้าๆ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเบื้องหลังนั้น มีเงาร่างอรชรที่ยืนสั่นสะท้านเพราะได้ยินบทสนทนาทั้งหมดของบิดาและพี่ชาย

“คุณหนู” เสี่ยวอิงกระซิบ

หลันเยี่ยเซียงยิ้มทั้งที่ใบหน้าของนางซีดขาว เรื่องที่พี่ชายไม่อาจไปสอบปีที่แล้ว คราแรกนางยังคิดว่าเขายังไม่พร้อม ดังนั้นนางจึงยินดีเป็นอย่างมากที่เขาจะอยู่ในยามที่มีแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอ อีกทั้งตระกูลนั้นยังเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ของอี๋หยางที่ยากจะปฏิเสธโดยไม่ให้บาดหมาง

หลันเฟิ่งซึ่งเป็นศิษย์เค่อหลี่ อย่างน้อยก็สามารถปฏิเสธผู้คนได้โดยไม่ให้อีกฝ่ายขัดเคือง ดังนั้นการหมั้นหมายจึงไม่เกิดขึ้น เพราะเขารู้ว่านางเองไม่ได้เต็มใจ

“ข้าเป็นภาระของตระกูลหลันโดยแท้”

นางกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่ว พยายามไม่ทำตัวอ่อนแอ แต่ถึงอย่างนั้นตลอดมานับจากวันที่นางปักปิ่น ความลำบากใจของบิดาและพี่ชาย นางไหนเลยจะไม่สังเกตเห็น

ตระกูลหลันทำการค้ากับผู้คนมากมายหลายตระกูล และตระกูลเหล่านั้นก็เคยส่งแม่สื่อมาแล้วทั้งสิ้น หลายตระกูลขุ่นเคืองที่โดนปฏิเสธจนตัดขาดความสัมพันธ์ทางการค้า

ยังมีบ้างที่ยังคงกล้ำกลืนเพราะเกรงคำครหา แม้ทั้งหมดนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบในระยะสั้น แต่การที่ตระกูลน้อยใหญ่ค่อยๆ ตีตัวออกห่างตระกูลหลัน แน่นอนว่านี่จึงเป็นผลกระทบระยะยาวที่นางไม่อยากให้เกิดขึ้น

“หรือข้าสมควรแต่งออกไปได้แล้ว หาไม่ตระกูลหลันคงหนีไม่พ้นเรื่องวุ่นวาย”

“คุณหนู” เสี่ยวอิงอุทานออกมาเสียงเบา “ท่านพูดอะไรออกมาเจ้าคะ เรื่องวุ่นวายนี้ไม่ใช่ท่านที่เป็นต้นเหตุเสียหน่อย”

“เสี่ยวอิง เจ้าก็เห็นว่าข้าเป็นต้นเหตุชัดๆ หากข้าแต่งออกไปไม่ว่าข่าวลือหรือโจรราคะ ล้วนไม่อาจสร้างปัญหาให้ตระกูลหลันได้อีก”

“บุรุษทุกคนที่ส่งแม่สื่อมาพวกเขาล้วนมีอนุในเรือน ทั้งยังเจ้าชู้มากรัก คุณชายที่ดีแต่เสเพลไปวันๆ เช่นนั้น…”

“เช่นนั้นแต่งให้บัณฑิตยากจนเป็นอย่างไร ข้าไม่ได้หวังใช้ชีวิตสุขสบาย ขอเพียงเขาเป็นคนดีมีคุณธรรม ไม่จำเป็นต้องเป็นคุณชายตระกูลใหญ่หรือคหบดีร่ำรวย”

“แต่…” เสี่ยวอิงกุมมือหญิงสาวเอาไว้