บทที่ 8

ฉินจิ่นเซ่อยืนอยู่หน้าหอคอย แหวนหน้าขึ้นมองหอคอยสูงเก้าชั้น มองดูเครื่องทรมานอันน่าพรั่นพรึงราง ๆ หลังช่องซี่หน้าต่างของทุกชั้น

นางพลันหัวเราะออกมา

หัวเราะจนน้ำตาไหล หัวเราะจนตัวงอ หัวเราะจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

จากนั้น นางก็ผลักประตูบานนั้นเปิดออก

ภายในหอคอยมืดสลัว มีเพียงตะเกียงน้ำมันบนกำแพงที่ส่องแสงสีส้มสลัว นางก้าวเข้าไปช้า ๆ

ชั้นแรก คือการเฆี่ยนด้วยแส้ แส้หนังวัวหยาบแช่น้ำเกลือ เฆี่ยนตีลงบนแผ่นหลังครั้งแล้วครั้งเล่าจนเนื้อแตกหนังฉีก นางไม่ร้องสักแอะ ได้แต่กัดฟันแน่น กัดริมฝีปากจนเลือดออก

ชั้นที่สอง คือการหนีบนิ้ว ไม้ไผ่หนีบนิ้วมือทั้งสิบ ชายฉกรรจ์สองคนออกแรงดึงอย่างหนัก เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน นางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เลือดซึมออกมาจากซอกเล็บ แต่นางก็ไม่ร้องขอความเมตตา

ชั้นที่สาม คือการใช้เหล็กร้อน ใช้ก้อนเหล็กเผาจนแดงทาบลงบนผิวหนัง พอเสียงฟู่ดังขึ้น ควันขาวลอยพุ่งขึ้นมา กลิ่นเนื้อคนไหม้โชยทั่วอากาศ ยามนางได้กลิ่นเนื้อตัวเองสุกไหม้ ในที่สุดน้ำตาก็ร่วงลงมา

แต่นางก็ยังไม่เอ่ยปากขอชีวิต

นางตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปชั้นแล้วชั้นเล่า

ทุก ๆ ชั้นล้วนเป็นการลงทัณฑ์ที่ทารุณ ทุกชั้นทำให้นางขยับเข้าใกล้ความตายมากขึ้นอีกก้าว

แต่นางไม่กลัวความตายหรอก

นางกลัวแค่ว่า หากตายไปแล้วยังต้องตกค้างอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ ยังต้องอยู่ในนาม 'แม่นางฉินภรรยาตระกูลฮั่ว' แล้วเน่าเปื่อยอยู่ในสุสานบรรพบุรุษตระกูลฮั่ว

ชั้นที่สี่ ชั้นที่ห้า ชั้นที่หก...

ยามที่การลงทัณฑ์ด่านสุดท้ายสิ้นสุด นางก็ลุกขึ้นยืนไม่ไหวอีกต่อไป นอนราบอยู่บนพื้น ทั้งตัวโชกไปด้วยเลือดราวกับเพิ่งงมขึ้นมาจากแอ่งเลือด

ประตูหอคอยเปิดออก แสงแดดส่องสว่างเข้ามา แยงตาจนนางลืมตาไม่ขึ้น

บ่าวชราประคองนางเดินออกมา น้ำตาคนชราไหลพราก "ฮูหยินน้อย ท่าน...ท่านออกมาได้แล้ว..."

ฉินจิ่นเซ่อพิงอยู่กับกรอบประตู มองดูท้องฟ้าภายนอก เป็นสีฟ้าสดใสอย่างเหลือเชื่อ

"รบกวนท่าน..." นางเอ่ยปาก เสียงแผ่วเบาราวกับขนนก "ช่วยนำสิ่งนี้ ไปส่งที่จวนแม่ทัพทีเจ้าค่ะ"

นางล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ นั่นคือหนังสือหย่าที่นางฝ่าด่านหอคอยแลกมา เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว นับตั้งแต่นี้ไป นางและฮั่วสิงเช่อก็ต่างคนต่างไป ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

บ่าวชรารับจดหมายไปด้วยมือสั่นสะท้าน

ฉินจิ่นเซ่อค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ก้าวเดินลงบันไดทีละก้าว โดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีกเลย

นางใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อรถม้าเก่า ๆ คันหนึ่ง ตาเฒ่าขับรถม้าเอ่ยถามนางว่าจะไปที่ใด

นางนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "กูซู"

ได้ยินมาว่าฤดูใบไม้ผลิของกูซูงดงามยิ่งนัก มีดอกท้อบานสะพรั่งทั่วเมือง มีเมืองริมน้ำอันงามละมุน

นางอยากจะเดินทางไปชมดูสักครั้ง

รถม้าโคลงเคลงเคลื่อนตัวออกจากเมือง ประตูเมืองค่อย ๆ ปิดลงทางด้านหลัง

ฉินจิ่นเซ่อเอนกายพิงผนังรถม้า ฟังเสียงล้อรถบดขยี้ผ่านพื้นดิน แล้วหลับตาลงช้า ๆ

แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของม่านเข้ามา ทำให้รู้สึกอุ่นสบาย

นางพลันนึกถึงเมื่อหลายปีก่อน ยามนางยังเป็นเด็กสาวที่ไม่รู้จักความกลัดกลุ้ม นั่งปักผ้าอยู่ริม

หน้าต่าง สาวใช้พุ่งตัวเข้ามาตะโกน "คุณหนู ๆ ท่านแม่ทัพใหญ่ชนะศึกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! หญิงสาวทั้งเมืองไปเฝ้าดูกันเต็มเลย!"

นางวางสะดึงปักผ้าลง เท้าแขนกับขอบหน้าต่างมองออกไปข้างนอก

ตรงจุดที่ไกลออกไป ขุนศึกหนุ่มผู้หนึ่งควบอาชาตัวใหญ่ สวมเกราะเงินถือหอกยาว ดูองอาจสง่างาม

แสงแดดส่องกระทบลงบนร่างเขา งดงามจนเกินบรรยาย

ในตอนนั้นนางคิดว่า หากสามารถแต่งงานกับคนเช่นนี้ได้ ก็คงจะดีไม่น้อย

ต่อมา นางก็ได้แต่งงานกับเขาจริง ๆ

แล้วหลังจากนั้น

ฉินจิ่นเซ่อลืมตาขึ้น ผ่านรอยแยกของม่าน นางเห็นภูเขาที่อยู่ไกลออกไป เห็นต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไป เห็นท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป

"แม่นาง" ตาเฒ่าขับรถม้าหันมาเอ่ยถาม "เหตุใดเจ้าถึงเดินทางไกลตัวคนเดียวเล่า แล้วคนในครอบครัวไปไหน"

ฉินจิ่นเซ่อนิ่งเงียบไปนานแสนนาน

"ไม่มีคนในครอบครัวแล้วเจ้าค่ะ" นางเอ่ย

รถม้ายังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ค่อย ๆ เลือนหายไปตรงปลายทางถนนสายใหญ่