Todos los capítulos de เยือนโลกโลกีย์ ถามทางกลับสวรรค์: Capítulo 1 - Capítulo 10

"อื้อ..." ฉินจิ่นเซ่อเกร็งไปทั้งร่าง ตกใจจนเสียงสั่น "ท่านแม่ทัพ! ที่นี่...คนเยอะขนาดนี้...""คนเยอะสิดี" เขาขบกัดติ่งหูนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกรุ้มกริ่ม "ให้ทุกคนได้รู้กัน ว่าข้ารักถนอมเจ้าเพียงใด"แม้จะมีโต๊ะอาหารและชายกระโปรงคอยบดบัง แต่หากมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ ก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ฉินจิ่นเซ่ออับอายจนหน้าแดงไปหมด น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองตา นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา "ท่านแม่ทัพ...กลับไปค่อยทำได้หรือไม่ จะกี่ครั้ง...ข้าก็ยอมให้ท่าน..."ฮั่วสิงเช่อยกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่งอย่างไม่ไยดี แต่กลับไม่หยุดเคลื่อนไหว ทั้งยังออกแรงหนักกว่าเดิม "เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าทำเช่นนี้เร้าใจกว่า ข้าจากไปนานขนาดนี้ เจ้าคงจะอยากจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ หญิงแพศยา จะเสแสร้งอะไรกัน"ฉินจิ่นเซ่อเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไร้เสียงตลอดสามปีที่ผ่านมา ใช่ว่าเขาจะไม่เคยนึกคึกคะนองอยากทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าธารกำนัล แต่สำหรับความใจกล้าบ้าบิ่นในวันนี้ ทำเอานางกลัวแทบสิ้นสติจริง ๆนางเป็นบุตรีฮูหยินเอกที่ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนมาอย่างพิถีพิถัน ถูกปลูกฝังให้ทำตัวเรียบร้อยเหมาะสมมา

ฉินจิ่นเซ่อพยายามฝืนลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าราง ๆ ของฮั่วสิงเช่อ "ท่านแม่ทัพ..." นางเอ่ยปากอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมพัง ๆ "วันนี้ข้า...ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ"นางไม่ได้เสแสร้ง แต่ทุกข์ทรมานจริง ๆร่างกายปวดร้าวไปทุกส่วน ศีรษะมึนตึบคล้ายถูกยัดด้วยก้อนสำลี แม้แต่แรงจะยกมือยังไม่มี นางถึงขั้นรู้สึกว่า ตัวเองอาจจะต้องมาตายอยู่บนเตียงนี้แล้วจริง ๆแต่ฮั่วสิงเช่อกลับทำหูทวนลม สอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของนาง เป่าลมหายใจอันร้อนผ่าวรดข้างหูนาง "ตัวร้อนสิดี ยิ่งไวต่อสัมผัส ให้สามีดูหน่อยซิ ว่าเจ้าจะร่านราคะขึ้นหรือไม่"ฉินจิ่นเซ่อหลับตาลง น้ำตาไหลเงียบ ๆนางอยากจะถามเขาเหลือเกิน ว่าเห็นนางเป็นตัวอะไรกันแน่เป็นภรรยา หรือเป็นสิ่งของที่ไร้ค่ายิ่งกว่านางคณิกา!คำพูดจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่กลับเอ่ยถามไม่ออกสักคำ เพราะนางรู้คำตอบมานานแล้วนางหลับตาแน่น กำลังจะยอมจำนนอย่างสิ้นหวัง แต่ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังมาจากนอกประตู "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ..."องครักษ์ผลักประตูเข้ามา รีบก้าวไปข้างกายเขา แล้วเอียงตัวกระซิบข้างหูสองสามคำฉินจิ่นเซ่อฟังไม่ถนัดว่าองครักษ์พูดอะไร

ลูก?นางมีลูกแล้วหรือ?อาการง่วงซึมเหล่านั้น การกินข้าวไม่ลว และความอ่อนเพลียที่หาสาเหตุไม่ได้พวกนั้น ที่แท้ก็ไม่ใช่โรคภัย แต่เป็นการตั้งครรภ์แต่เด็กคนนี้ นางยังไม่ทันได้รับรู้ว่ามีเขาอยู่ เขาก็จากไปเสียแล้วฉินจิ่นเซ่อนิ้วสั่นเทา ค่อย ๆ ลูบลงบนหน้าท้องของตนเองตรงนั้นยังคงแบนราบ ทว่าเคยมีชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่งเคยอยู่อย่างสงบเงียบตรงนั้นเขาจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร จะเหมือนนางมากกว่า หรือจะเหมือนเขามากกว่า นางไม่มีวันได้รู้อีกแล้ว"ก็แค่เด็กคนเดียวเอง" เสียงของฮั่วสิงเช่อดังมาจากอีกฝั่งของฉากกั้น ยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวั่นไหว "เดิมทีก็ไม่ได้ต้องการอยู่แล้ว แท้งไปก็ดี จะได้ไม่วุ่นวาย"นิ้วมือของฉินจิ่นเซ่อพลันขยุ้มผ้าห่มแน่นแท้งไปก็ดีเป็นถ้อยคำที่ฟังดูเบาสบาย ราวกับปัดฝุ่นผงออกจากโต๊ะลูกของเขากับนาง แต่ยามเขาเอ่ยถึงกลับเป็นเพียงความวุ่นวายที่ "แท้งไปก็ดี"เสียงฝีเท้าห่างออกไป หมอประจำจวนเองก็ถอนหายใจ แล้วเดินตามออกไปเช่นกันหลังฉากกั้น เหลือเพียงนางคนเดียว กับความเงียบสงบอันหนาวเหน็บเต็มห้องน้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆ หนึ่งหยด สองหยด ยิ่งไหลก็ยิ่งเยอะ ไม่อาจหยุดยั้งได้เลย

"ท่านแม่ทัพ! อย่า!"ฉินจิ่นเซ่อกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่องครักษ์ร่างกำยำสองนายพุ่งมาข้างหน้าทันที แล้วดึงกระชากชุดกระโปรงบนร่างของนางออกอย่างไร้ความเมตตาเพียงชั่วพริบตาเดียว นางก็ถูกถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงเสื้อตัวในตัวบาง เผยร่างกายท่ามกลางลมหนาวยามค่ำคืนกับสายตาตะกละตะกลามนับไม่ถ้วน"อย่า! ปล่อยข้านะ!" นางร้องไห้พลางตะโกน พยายามจะปกป้องตัวเอง แต่กลับถูกองครักษ์โยนลงไปในแหล่งรวมตัวของขอทานกลิ่นเหม็นริมแม่น้ำราวกับโยนขยะมือหยาบกร้านสกปรกคู่แล้วคู่เล่าโถมเข้ามาจับคลึงราวกับคลื่นซัด ลูบไล้และบีบเค้นไปตามร่างกายของนางอย่างมั่วซั่วไปหมด"อย่ามาแตะต้องข้า! อย่ามาแตะต้องข้า!" ฉินจิ่นเซ่อร้องไห้สะอื้นอย่างสิ้นหวัง แต่สิ่งที่ตอบรับนางกลับมา คือการย่ำยีเหยียดหยามที่อุกอาจยิ่งขึ้นพอเห็นฮั่วสิงเช่อคอยปกป้องมู่หลานซีที่สวมเสื้อคลุมหนาเตอะเผยให้เห็นเพียงดวงตาน้ำตาคลอเบ้าคู่นั้นกำลังจะเดินจากไป ฉินจิ่นเซ่อก็ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน พลันพุ่งตัวเข้าไปอย่าง แล้วยึดขากางเกงของฮั่วสิงเช่อไว้แน่น"ฮั่วสิงเช่อ! ได้โปรดเถอะ! อย่าทำกับข้าเช่นนี้เลย!" นางร้องไห้ใจอย่างสลาย น้

ฮั่วสิงเช่อเพิ่งจะเดินออกมาจากเรือนของมู่หลานซี อารมณ์ดีทีเดียววันนี้หลานซีอาการดีขึ้นกว่าเดิมมาก ลงจากเตียงเดินไปมาได้หลายก้าวแล้ว เขาประคองนางเดินเล่นในลานเรือนอยู่ครู่ใหญ่ ยามเห็นแก้มนางเริ่มมีเลือดฝาดแดงระเรื่อ เขากลับรู้สึกมีความสุขโล่งใจยิ่งกว่าชนะศึกสงครามเสียอีกองครักษ์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ในมือประคองจดหมายฉบับหนึ่ง เอ่ยด้วยสีหน้าซีดเผือด "ท่านแม่ทัพ ทางศาลบรรพชนส่งคนนำสิ่งนี้มาส่งให้ขอรับ"ฮั่วสิงเช่อยื่นมือมารับ แล้วแกะผนึกออกอย่างไม่ใส่ใจทันทีที่กระดาษจดหมายถูกกางออก นัยน์ตาของเขาก็พลันหดเกร็ง สามตัวอักษร 'หนังสือหย่า' ปรากฏเด่นหราอยู่เบื้องหน้า ด้านล่างประทับตราของผู้อาวุโสศาลบรรพชน ประทับตราผู้เฝ้าหอคอยเก้าชั้น และประทับตราของผู้อาวุโสหลายท่านในตระกูลฮั่วตราประทับสีแดงฉานเรียงรายติดกัน ราวกับดวงตาแถวหนึ่งที่เบิกโพลงไม่หลับลงด้านล่างสุดคือลายเซ็นของฉินจิ่นเซ่อ ตัวอักษรบิดเบี้ยวโย้เย้ แตกต่างจากตัวอักษรบรรจงงดงามที่นางเขียนเป็นประจำโดยสิ้นเชิง บางเส้นขีดเขียนตอนมือสั่น ยามเขียนถึงตัวอักษรตัวสุดท้าย บนหน้ากระดาษยังมีรอยหมึกซึมกระจายจาง ๆ ที่เกิดจากหยาดน้ำตาฮั่ว