บทที่ 7

"ท่านแม่ทัพ! อย่า!"

ฉินจิ่นเซ่อกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่องครักษ์ร่างกำยำสองนายพุ่งมาข้างหน้าทันที แล้วดึงกระชากชุดกระโปรงบนร่างของนางออกอย่างไร้ความเมตตา

เพียงชั่วพริบตาเดียว นางก็ถูกถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงเสื้อตัวในตัวบาง เผยร่างกายท่ามกลางลมหนาวยามค่ำคืนกับสายตาตะกละตะกลามนับไม่ถ้วน

"อย่า! ปล่อยข้านะ!" นางร้องไห้พลางตะโกน พยายามจะปกป้องตัวเอง แต่กลับถูกองครักษ์โยนลงไปในแหล่งรวมตัวของขอทานกลิ่นเหม็นริมแม่น้ำราวกับโยนขยะ

มือหยาบกร้านสกปรกคู่แล้วคู่เล่าโถมเข้ามาจับคลึงราวกับคลื่นซัด ลูบไล้และบีบเค้นไปตามร่างกายของนางอย่างมั่วซั่วไปหมด

"อย่ามาแตะต้องข้า! อย่ามาแตะต้องข้า!" ฉินจิ่นเซ่อร้องไห้สะอื้นอย่างสิ้นหวัง แต่สิ่งที่ตอบรับนางกลับมา คือการย่ำยีเหยียดหยามที่อุกอาจยิ่งขึ้น

พอเห็นฮั่วสิงเช่อคอยปกป้องมู่หลานซีที่สวมเสื้อคลุมหนาเตอะเผยให้เห็นเพียงดวงตาน้ำตาคลอเบ้าคู่นั้นกำลังจะเดินจากไป ฉินจิ่นเซ่อก็ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน พลันพุ่งตัวเข้าไปอย่าง แล้วยึดขากางเกงของฮั่วสิงเช่อไว้แน่น

"ฮั่วสิงเช่อ! ได้โปรดเถอะ! อย่าทำกับข้าเช่นนี้เลย!" นางร้องไห้ใจอย่างสลาย น้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า

"ข้าไม่ได้ทำร้ายมู่หลานซีจริง ๆ! ท่านทิ้งข้าไว้ที่นี่ ขอทานพวกนี้จะไม่ปล่อยข้าไปแน่..."

ฮั่วสิงเช่อชะงักฝีเท้า ก้มลงมองนางด้วยสายตาเย็นชาราวกำลังมองมดปลวกไร้ค่าตัวหนึ่ง

"เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า พวกมันไม่กล้าแตะต้องเจ้าหรอก" เขาง้างนิ้วมือของนางออก น้ำเสียงไร้ความหวั่นไหว "แต่ข้าต้องการสั่งสอนบทเรียนให้เจ้าจำไว้ ต่อไปจะได้ไม่กล้าแตะต้องหลานซีอีก"

พูดจบ เขาเสือกส่งนางออกไปอย่างเลือดเย็น แล้วคุ้มครองมู่หลานซีเดินจากไป

"อย่า! ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!"

ฉินจิ่นเซ่อร้องไห้ตะโกน ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงการโถมตัวเข้าใส่ที่บ้าคลั่งยิ่งขึ้นของกลุ่มขอทาน

มีคนทับอยู่บนตัวนาง หายใจกระหืดกระหอบ สอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของนาง พูดกับสหายพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย "นังร่านนี่ พวกเราเอามันเลยดีไหม"

มีคนข้าง ๆ เอ่ยเสริม "ใช่! ได้ยินว่าภาพวาดที่ขายตามแผงช่วงนี้ก็คือนางทั้งนั้น ยั่วราคะนัก! ท่านแม่ทัพไม่เอานางแล้ว พวกเราจัดการก็ไม่เป็นไรหรอก!"

"งั้นจะรออะไรอยู่อีกเล่า พี่น้อง ลุยเลย!"

มือนับไม่ถ้วนกดร่างนางลงกับพื้น เสียงเนื้อผ้าฉีกขาด เสียงหัวเราะอันโสโครก ลมหายใจเหม็นเน่า ผสมปนเปกัน โถมเข้าใส่จนนางจมลงในนั้น

ฉินจิ่นเซ่อนอนขดตัวอยู่บนพื้น ร้องไห้สะอื้นจนเสียงเปลี่ยน

"อย่ามาแตะต้องข้า...ได้โปรด... อย่าแตะต้องข้าเลย..."

ทว่าสิ่งที่ตอบรับนาง มีเพียงสายรัดเอวที่ถูกปลดออก และกลุ่มขอทานที่รุมล้อมเข้ามา

ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับไร้จุดสิ้นสุด

รอบแล้วรอบเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า

จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มสว่างขาวเหมือนพุงปลา กลุ่มขอทานพวกนั้นถึงอิ่มเอม บางคนผูกสายรัดเอว บางคนเช็ดปาก เดินแยกย้ายกันไปอย่างสมใจอยาก

ฉินจิ่นเซ่อนอนราบบนพื้น ร่างกายฟกช้ำดำเขียวไปทั่ว เต็มไปด้วยรอยบีบเค้นและรอยฟัน เบื้องล่างมีคราบเลือดแห้งกรังผสมกับของเหลวไม่ทราบชนิด

ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด นางถึงค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ยามนี้เสื้อผ้าถูกฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ เหลือเพียงเศษผ้าไม่กี่ชิ้นที่พอถูไถช่วยปกปิดร่างกายไว้

บนท้องถนนเริ่มมีคนมาตั้งแผงค้าขาย พ่อค้าขายอาหารเช้า พ่อค้าขายผัก พ่อค้าขายของโชห่วย ยามได้เห็นสภาพเช่นนี้ของนาง ทุกคนล้วนส่งสายตาแปลก ๆ มา

มีคนจำนางได้ กระซิบกระซาบกับคนข้างๆ "นั่นใช่ฮูหยินท่านแม่ทัพหรือไม่ เหตุใดถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้"

"เจ้ายังไม่รู้หรือ เมื่อคืนท่านแม่ทัพโกรธหนักมาก โยนนางเข้าไปในกองขอทาน พวกขอทานพวกนั้น ก็เลยจับนาง..."

"จริงหรือ นั่นฮูหยินท่านแม่ทัพเชียวนะ..."

"ฮูหยินท่านแม่ทัพแล้วอย่างไร ท่านแม่ทัพไม่ได้พิศวาสเสียหน่อย เจ้าไม่เคยดูภาพวาดพวกนั้นหรือ ท่านแม่ทัพเห็นนางเป็นเพียง..."

เสียงกระซิบกระซาบราวกับแมลงวันบินหึ่ง ๆ อยู่รอบหูของนาง

ฉินจิ่นเซ่อไม่หยุดก้าวเดิน และไม่ได้หันหลังกลับไปมองเช่นกัน

นางเพียงเดินไปราวกับหุ่นยนต์ เท้าเปล่าย่ำผ่านเศษกรวด ย่ำผ่านใบผักเน่า ย่ำผ่านแอ่งน้ำคร่ำที่ไม่ทราบว่าใครสาดไว้ ก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียว

เดินไปเดินมา นางก็พลันหยุดเดิน

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหอคอยสูงใหญ่ตั้งอยู่เบื้องหน้า

หอคอยเก้าชั้น

ที่แท้วันนี้ ก็ถึงวันที่สิบห้าแล้ว