5) หมอกควันในใจ

“หน้าตาอิ่มเอิบนะมึง หลับมาเต็มอิ่มเลยดิ”

เสียงทักทายจาก พีค เพื่อนในวงการนายแบบและเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนที่สนิทกันมานานเอ่ยทัก ทันทีที่คเชนทร์เดินเข้ามาจนถึงสถานที่สำหรับถ่ายแบบกันวันนี้ คเชนทร์เพียงหันไปยิ้มมุมปากก่อนตอบกลับด้วยคำพูดกำกวมอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ได้หลับ แต่อิ่มมาก”

“มึงหมายความเหมือนกูมั้ยวะ ฟังดูแปลกๆ”

“มึงหมายความว่าไงล่ะ ก็ตามนั้น”

คเชนทร์ยักคิ้วให้เพื่อนก่อนจะวางกระเป๋าลงใกล้ๆกันแล้วนั่งลง สายตามองไปยังบรรดาทีมงานที่ยังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมฉากและทุกอย่างให้พร้อมในการถ่ายแบบที่จะเริ่มอีกไม่นานนี้ ก่อนจะมองหาผู้จัดการที่ยังไม่โผล่มาให้เห็นสักทีอย่างแปลกใจ

“ไม่น่าใช่เรื่องดีแล้วกูว่า เปลี่ยนเรื่องๆมึงรู้ยังว่าวันนี้มึงถ่ายคู่ใคร”

พีคเปลี่ยนเรื่องถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนชักจะกวนไม่จบสิ้น แถมเรื่องที่จะถามก็ยังทำเอาตื่นเต้นจนอดลุ้นท่าทางของเพื่อนไม่ได้เลย

“ก็พี่เหมี่ยวไง พี่เอ้บอกกูมาเป็นอาทิตย์แล้ว”

“ก็เหี้ยละ คนที่มาถ่ายกับมึงอ่ะน้องเฟยครับเพื่อน”

พีคเฉลยพลางสังเกตท่าทางเพื่อนที่เหมือนจะยังไม่รับรู้อะไรสักนิดด้วยความแปลกใจ 

“บอกกูทีว่าคนละเฟยกับที่กูคิด”

คเชนทร์ที่ได้ยินพลันแข็งค้าง ก่อนจะถามออกมาอีกครั้งทั้งที่ใจหล่นไปถึงตาตุ่มตั้งแต่ได้ยินแล้ว 

“เกรงว่าจะเฟยเดียวกัน ลองชุดอยู่นู่นไงถ้ามึงจะเห็นสักนิด”

พีคยืนยันพร้อมชี้นิ้วไปอีกฝั่งของห้องที่มีร่างระหงของนางแบบคนนึงกำลังตรวจชุดอยู่กับทีมงาน แค่ข้างหลังก็ชัดเจนจนคเชนทร์ถึงกับนิ่งค้างและหาคำพูดไม่เจอ บางคนเจอกันทุกวันจนคุ้นเคยยังจำแทบไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยเข้าใจว่าทำไม กับบางคนที่ไม่เคยเจอกันมาหลายปีเห็นแค่ข้างหลังก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร น่าตลก ที่เวลาอยากลืมอะไร เรากลับจำมันจนฝังใจซะอย่างงั้น

“เชน…มึงโอเครึเปล่าวะ”

ท่าทางที่เปลี่ยนไปราวคนละคนกับตอนเข้ามาทำเอาพีคนึกเป็นห่วงเพื่อน แต่ไหนแต่ไรคเชนทร์ก็เป็นคนที่เดาความรู้สึกยากอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนที่อยากจะปิดบังอะไรเลย ถ้าเจ้าตัวไม่พูดก็อย่าหวังว่าจะเข้าใจมัน

“กูไปข้างนอกแป้บนะบอกพี่เอ้ด้วย”

“แต่มันจะได้เวลาแล้วนะมึง มึงยกเลิกไม่ได้นะเชนรู้ใช่มั้ย”

พีคเตือนเพื่อนที่กำลังลุกขึ้นอย่างกังวล ในวงการแบบนี้งานก็คืองาน ต่อให้คเชนทร์จะเป็นลูกเจ้าของค่ายใหญ่แบบนี้ก็ใช่จะทำตามใจได้ รับงานแล้วก็ต้องทำ ถ้าไม่ทำก็ต้องรับผลที่ตามมาซึ่งหมายถึงการขาดทุนและอีกหลายๆอย่าง

“อือ กูรู้”

คเชนทร์ตอบรับด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนจากเดิม ก่อนจะเดินออกมาทันทีไม่พูดอะไรอีก พีคได้แต่มองตามด้วยความกังวลและเป็นห่วง เพราะสนิทกันมานานเลยรับรู้ทุกเรื่องของเพื่อนมาตลอด ได้แต่หวังว่าตอนนี้คเชนทร์จะโตมากพอและไม่กลับไปเป็นคเชนทร์ในตอนนั้นอีกแล้ว

—-----------------------------

ควันสีหม่นลอยขึ้นเป็นกลุ่มก้อน ก่อนจะกระจายตัวและจางหายไปในอากาศเหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆที่บางคนอาจไม่ชอบใจนัก นอกจากคนที่สูบมันเองเท่านั้นถึงจะกล้าสูดมันเข้าปอดอย่างไม่กลัวอันตราย

ลมหายใจหนักๆถูกพ่นทิ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่ได้นับ รู้แต่ว่ายิ่งทำก็ยิ่งหนักอึ้งในใจไม่ได้เบาสบายลงสักนิดเลย มุมปากหยักกระตุกยิ้มเมื่อเรื่องราวที่ฝังกลบมาเนิ่นนานเริ่มออกมาหมุนวนในหัวอีกครั้งให้ขุ่นมัวในใจ

ความทรงจำทุกเศษเสี้ยวที่ตั้งใจจะให้มันจางไปตามกาลเวลา พอถึงตอนนี้คเชนทร์ถึงเข้าใจว่าต่อให้เวลาผ่านไปอีกกี่สิบปี หากใจมันไม่เคยลืมสั่งสมองให้ตายยังไงมันก็จะยังจำอยู่แบบนั้น และทุกความรู้สึกที่เคยพ้นผ่าน เคยเข้าใจว่ามันจะหายไปไม่รู้สึกอะไรเท่าเดิมอีกแล้ว ถึงตอนนี้ ก็เข้าใจสักที ว่ามันยังคงชัดเจนทุกอย่างราวกับเพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อวานเพียงแค่นึกถึงมันอีกครั้ง

จะเป็นความสุขแสนหวาน ความตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่แปลกใหม่ ความขมปร่าในบางคราวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือจะเป็นความสบายใจราวกับได้เป็นเจ้าของโลกเล็กๆที่มีเพียงแค่เรา มันชัดเจน แจ่มชัดขึ้นมาเท่าที่จะนึกออกไม่ว่าเรื่องไหน

ต่อให้เป็นความเจ็บปวดที่สุดที่เคยได้รู้จักและรับมือครั้งแรก นับตั้งแต่เกิดมาในชีวิตของคเชนทร์ ที่ตอนนั้นทรมานทุรนทุรายราวกับจะผ่านมันไปไม่ได้อีกแล้ว ก็ยังคงชัดเจน ยังคงจำได้ดีว่าเคยเจ็บมากแค่ไหน เพียงแค่ตอนนี้มันไม่ได้รู้สึกว่าโลกจะสลายเหมือนตอนนั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาที่คิดว่าลืม มันก็แค่ไม่ได้นึกถึงก็แค่นั้น เพราะถ้านึกมันก็ยังชัดเจนอยู่แบบนี้ คนเราล้างความจำในสมองตัวเองได้ที่ไหนกัน

ลมหายใจถูกพ่นออกมายาวๆอีกครั้ง ก่อนที่จะดับบุหรี่ในมือทิ้งลงบนที่เขี่ยเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเริ่มถ่ายงานแล้ว ต่อให้ใจไม่พร้อมไม่อยากเผชิญหน้าแค่ไหน แต่เพราะโตแล้ว ความรับผิดชอบจึงต้องมาก่อนความรู้สึกเสมอ โตมากพอ ที่จะไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอีกแล้ว

“พี่เชน”

ลืมบอกไปอีกอย่าง ว่าคเชนทร์เกลียดช่วงเวลาแบบนี้เหลือเกิน เวลาที่คิดทำใจเอาไว้ว่าต้องรับมือกับอะไร แล้วบังเอิญมันเข้ามาถึงก่อนเวลาจนตั้งตัวไม่ทันแบบนี้ ช่วงเวลา ที่เรามักทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่ทันคิดเอาไว้ก่อนว่าจะต้องรับมือกับมัน

“เฟย….”

ไม่เคยเกลียดเสียงของตัวเองเท่าตอนนี้มาก่อนเลย เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ แผ่วเบาและสั่นไหว นอกจากชื่อที่เรียกออกมาแล้ว ในหัวก็ว่างเปล่าราวกับคิดอะไรไม่ออกอีกเลย หรือบางที คเชนทร์คนนี้จะยังโตไม่มากพอ หรือบางที คเชนทร์อาจไม่เคยเข้มแข็งอย่างที่ตัวเองคิดตลอดมา

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”