FAZER LOGINครูแพร เป็นครูสาวผิวขาวตัวเล็ก ดูบอบบางและไร้เดียงสา...เธอสอนเด็กอนุบาล เป็นครูสาวที่มีแต่คนเอ็นดู ด้วยภาพ ลักษณ์อันแสนเรียบร้อย พูดน้อย ยิ้มเก่ง และนอบน้อม ภาพ ลักษณ์ของแพรไพลินทำให้มีแต่คนเอ็นดูและปกป้อง ผอ. ภูมิ ผอ.หน่ามใหญ่วัย 45 ปี ที่มีใบหน้าหล่อเหลา เขาดูฮอตจนเกินต้าน ครูสาวทั้งโรงเรียนต่างอยากได้และลองอ่อย เขา... แพรไพลินเองก็อยากได้เขา… เธอซ่อนความฮอตไว้ภายใต้ความเนิร์ด และวันหนึ่งเมื่อถึงโอกาส ผอ.หนุ่มใหญ่ก็พบว่า แม่สาวแว่นคนสวยแสนเรียบร้อย จริงๆ แล้วคือดอกไม้ไฟดีๆ นี่เอง
Ver mais“นั่นน้องแพร”
คมพันธ์มองตามที่เพื่อนชี้ แล้วถึงกับคอแห้งเมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางเล็ก ที่นั่งอยู่กับเพื่อนของเธอ เธอคือสาวผมดำยาวถึงกลางหลัง ตัวเล็กบาง หน้าตาหวานน่ารักแต่ดูเศร้า เธอสวมแว่นตากรอบสีขาว...ตรงหน้ามีแก้วค็อกเทลสีหวาน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อน พับแขนขึ้นมาเกือบถึงข้อศอก ในผับแบบนี้ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างไรพิกล
น่ารัก ดูเรียบร้อย ไม่เหมือนเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ เลยสักนิด ข้างเธอเป็นสาวตัวเล็กแต่อกล้น สวมเสื้อกล้ามแบบ ครอปสั้นจู๋ อวดเอวคอด ผมของเธอทำสีไว้ถึงสามสีสลับกัน แต่งหน้าแนวสาวพั๊งค์ นั่งกอดคอกับน้องแพร...ตรงหน้าเป็นเบียร์สดแก้วใหญ่และเธอก็ยกดื่มอั๊กๆ เหมือนคนหิวกระหาย
“หืม...รู้จักเหรอวะ”
“อื้อ...น้องกำลังอกหัก” ชัยชาติขยิบตาให้กับเพื่อน แล้วบุ้ยใบ้ไปทาง น้องแพร...
“แบบนี้สาวเนิร์ดสเปคมึงหรือเปล่า?”
“อ้อ...อกหักเลยมาดื่ม”
คมพันธ์ว่า ขณะที่เพื่อนของเขาหัวเราะ ปล่อยให้คมพันธ์เข้าใจไปว่าแบบนั้น
"ก็อะไรแบบนั้นล่ะ กูเห็นน้องน่าจะโดนใจมึง คืนนี้พากลับคอนโดด้วยสิ”
คมพันธ์มองจ้องน้องแพร...
เขาเป็นดาราค่อนข้างมีชื่อเสียง เพราะเป็นพระเอกละครหลายเรื่อง จะกิน จะงาบอะไรก็ต้องระวังนิดหน่อย เพราะวงการบันเทิงจะอย่างไรภาพลักษณ์ก็ต้องสร้างไว้บ้าง เขาเป็นหนุ่มโสด อิสระ และรักสนุก...
ผับนี้เป็นผับของเพื่อนซี้ ที่มีแต่เมมเบอร์เสียเป็นส่วนใหญ่ คมพันธ์เลยมาดื่มที่นี่เป็นประจำ และแน่ล่ะ เขามักจะได้...สาวๆ กลับไปเกือบทุกหน เขาไม่ได้ปิดบังอะไรเรื่องที่ตัวเองเป็นดารามีชื่อ มันทำให้เขาได้อะไรมาแบบง่ายๆ เพราะผู้หญิงบางคนก็อยากรู้อยากลองกับคนมีชื่อเสียง
“น้องจะคุยกับกูหรือวะ?”
“กูดีลให้ไหมล่ะ”
“เอาสิ”
คมพันธ์ยักไหล่ เพื่อนของเขาเดินไปนั่งกับน้องแพรสักพัก ทางนั้นก็มองมายังเขา แล้วเอามือปิดปากพร้อมกับทำตาโต ท่าทางนั้นดูใส...น่ารักเอามากๆ
แบบนี้จะยอมกลับกับเขาหรือ...ความคิดแวบเข้ามาในสมองของคมพันธ์ แต่...ก็น่าท้าทายจะตายไป ถ้าคืนนี้เขาจะได้ฟันสาวเนิร์ดแบบนี้
เขาอาจจะต้องสอนรักสาวเนิร์ดหรือเปล่านะ?
ดาราหนุ่มคิดในใจขณะที่จิบเครื่องดื่มในมือ...
“น้องแพรเป็นครูหรือครับ”
เขาเลิกคิ้ว ขณะที่มองหญิงสาวหน้าหวาน ที่ไม่คิดว่าเธอจะยอมมานั่งกับเขา เพื่อนรักเขานี่น่าตบรางวัลให้จริงๆ แหะ ทางนั้นเย้าเล่นว่าขอหมื่นหนึ่ง...แต่คมพันธ์โอนค่าดีลไปให้เลยสองหมื่น ชัยชาติประหลาดใจที่เพื่อนทิปมาหนักขนาดนี้
มึงจะได้ของดีกูรับรองเลยคืนนี้
ของดี...เขามั่นใจว่าแบบนั้น น่าจะของระดับแรร์เลยล่ะ
“ค่ะ...สอนน้องอนุบาลน่ะค่ะ”
แพรไพลินหน้าแดงนิดๆ ขณะที่ก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาคมกริบแพรวพราวที่มองจ้องมา ท่าทางของเธอน่าเอ็นดูมาก...เขาสั่งเครื่องดื่มให้เธอเพิ่มโดยไม่ถามเมื่อเห็นว่าเธอดื่มจนหมดแก้วแล้ว
“อนุบาลไหนครับ พี่อยากจะไปสมัครเรียนบ้าง”
“สมัครให้ลูกหรือคะ”
เธอว่าเย้า ไม่ยอมสบตาเขา อาการเขินหน้าแดงของเธอ ยิ่งทำให้คมพันธ์อยากจะดึงมาจูบ...สักที
“สมัครให้ลูกของเราในอนาคต”
“อื้อ...” เธอหัวเราะพลางย่นจมูกใส่เขา
“พี่คมใช้มุกแบบนี้กับสาวๆ บ่อยไหมคะ”
“ไม่ผ่านหรือครับ”
ตาคมของเขายังคงมองไล้ไปตามเครื่องหน้าหวานละมุนนั่น และมองไปตามรูปร่างของเธออย่างประเมินคร่าวๆ เธอแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนเลิกงานแล้วมาเลย เพราะสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงจีบรอบยาวจนถึงน่อง และรองเท้าคัชชูสีครีม หน้าหวานใสนั่นแต่งแต้มเพียงบางๆ ให้น่าแปลกใจว่าเธอไปคบหากับแม่สาวซ่าที่นั่งข้างๆ ได้ยังไง
“ก็...พอได้นะคะ”
“หัวเราะได้แบบนี้แล้ว หายเศร้าหรือยัง”
แพรไพลินหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วถอนใจออกมาเบาๆ หน้าของเธอเศร้าลงอีกหน
“เหลืออีกนิดหน่อยน่ะค่ะ”
“น้องแพรก็แค่เจอผู้ชายเฮงซวย...ผู้ชายดีๆ มีให้น้องแพรได้รู้จักอีกเยอะนะ”
“พี่คมใช่ผู้ชายคนนั้นไหมคะ”
เธอถาม บริกรมาเสิร์ฟค็อกเทลให้เธอเพิ่ม เธอรับมาและจิบมันรสชาติของมันอ่อนบาง...เหมาะกับคืนนี้
“พี่ยินดีทำให้น้องแพรหายเหงานะ”
เขาพูดแบบนั้นก่อนจะเลื่อนมือไปเกาะกุมมือเธอ นิ้วไล้ที่หลังมือเธอ แพรไพลินหนนี้มองสบตาเขา แล้วยิ้ม...
นัยน์ตาของเธอกำลังส่งสัญญาณบางอย่างให้กับเขาได้รับรู้
คนอย่างคมพันธ์ย่อมมองออกว่า...เธอนั้นก็ชอบเขาเหมือนกัน คงจะตะล่อมไม่ยากนัก
อาจจะต้องเหนื่อยหน่อยนะคืนนี้ กับสาวทรงนี้เขาไม่เคยลองเสียด้วย...
แค่คิดก็ร้อนรุ่มไปทั้งกายแล้ว
อะไรนะนังแพร อีกทีสิ หาผู้ชายให้หน่อย ด่วนๆ เลย เอามาทำไมยะ ถามโง่ๆ ก็เอามาเอาสิยะ เฮ้ย...มึงไม่ได้เก็บแต้มมาตั้งหลายเดือนแล้วนะ ไหนบอกว่ามีคนประจำแล้วไง ผอ.ของมึงอะ กูอยากจะเลิกกับเขาแล้ว อีกี้กูกลัว กูกลัวจะรักเค้า “เป็นบ้าเหรออีแพร” หนนี้กัลยาใจร้อน เมื่อเพื่อนเวิ่นเว้อมากมาขนาดนี้ เลยพิมพ์ไม่ไหวล่ะต้องโทรมาแทน แพรไพลินที่อัดอั้นตันใจเลยร้องไห้โฮออกมาทันที “กูคงเป็นบ้าจริงๆ อะ” “โอ๊ย...ประสาทจะแดก สรุปแล้วมึงยังไงนี่ กับผอ.อะ” “กูกลัวจะรักเค้า กูเลย...” “จะหาคนมาเข้ารูแทนเค้าว่างั้น” “อื้อ กูอยากจะทดสอบว่า...กับเค้ากูก็แค่ติดเซ็กซ์เค้าอะ ติดขนาดเค้าเฉยๆ กูคงไม่ได้รักเค้าหรอก แค่เค้าทำดีมากๆ” “ติดขนาด? ขนาดนี้ ยังไง ไซซ์ไหน” “เอ่อ...” แพรไพลินพึมพำอ้อมแอ้ม กับกัลยาสองสาวไม่เคยมีความลับต่อกัน “58” “ว้ายยยย” “โอ๊ย...ทำไมจะต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยอะ” “หูยยยย เจอของดีเข้าแล้วสินะ ไม่แบ่งกันเลย” “ไม่ได้ กูไม่ยอมนะคนนี้ มึงจะไปเอา
เสียงประกาศเรียกชื่อของเธอให้เข้าไปในห้องของ ผอ.ทำให้แพรไพลินที่กำลังก้มเขียนเอกสารเพลินๆ เงยหน้าขึ้นมาจากการทำงาน แก้มของเธอแดงขึ้นอย่างห้ามไม่ทัน ขณะที่เพื่อนร่วมงานหันมามองครูสาวอย่างสงสัย แล้วเอ่ยถามขึ้น “ไปทำอะไรไว้น่ะ น้องแพร ผอ.ถึงกับประกาศหาด่วน” “เอ่อ...นั่นสิคะ หนู...ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เธอย่นจมูกน้อยๆ “หรือว่าประชุมเมื่อวานของหัวหน้าแผนกอนุบาล มีปัญหาอะไรหรือเปล่านะ?” “พี่กิ๊ฟไปรู้อะไรมาหรือคะ” แพรไพลินชักจะใจเต้นขึ้นมาล่ะตอนนี้ หรือว่า...มีการรายงานเกี่ยวกับเธอไปนะ...เพราะเมื่อวานนี้ผอ.เรียกหัวหน้าของทุกแผนกเข้าประชุม “มี ผู้ปกครองบางคนอยากจะแกล้งร้องเรียนน้องแพรไหม...เฮ้อ...มนุษย์เมียบางคนก็ขี้หึงเกินเบอร์ไง พี่เห็นแว้บๆ ในกลุ่มไลน์อะ แต่พี่ก็รู้จักน้องแพรดีไง ว่าไม่ได้ไปอ่อยใครหรอก แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ แถมยังวางตัวดีขนาดนั้น แต่คนสวยก็แบบนี้แหละ โดนหึงโดนฟาดทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไร” แพรไพลินยิ้มแหย เออ...จริงสิ เธอเคยโดนแกล้งร้องเรียนเรื่องนี้ แต่เธอไม่ได้ทำจริงๆ ก็เธอมีกฎเหล็กของเธอ และอีกอย่างหนึ่งเธอไม่มีอารมณ
“ผอ.อุ๊ย!” เธอยังไม่ทันได้พูดจาอะไร คนที่รอเธออยู่หน้าประตูก็ประกบริมฝีปากลงมาปิดปากเธอ และปลายลิ้นอันรุ่มร้อนชุ่มชื้นของเขาก็สอดแทรกเข้ามา ตวัดรัดพันกับเธอ แพรไพลินมีหรือจะยอมแพ้เขา เธอต้องการเขาอย่างเหลือเกินแล้วตอนนี้ เขาอุ้มเธอลอยไปที่ห้องนอน ปากของเขาและเธอไม่คลาดออกจากกัน บดขยี้กันอย่างเผ็ดร้อน แพรไพลินถูกวางลงบนเตียง เขาล้วงเอาอะไรบางอย่างวางไว้ที่หัวเตียง ตาของเธอเห็นว่าเป็นกล่อง...สีเงิน เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก แพรไพลินเองได้แต่นอนมองเขาตาปรอยแบบนั้น ตามองกวาดไล่ไปตามเรือนร่างของผอ.หนุ่ม เธอไม่อยากจะทำกับเขาเหมือนรายอื่นๆ เขาไม่ใช่แต้มที่เธออยากจะเก็บสะสมไว้ เขากลายเป็นผู้ชายที่เธออยากได้ไว้เสียแล้ว ตาของเธอมองตกที่บริเวณหน้าท้องของเขา มองไล้ลงไปต่ำ ตรงนั้นผงาดชูสู้สายตาเธอ เธอหายใจแรง...มองอย่างถอนสายตาไม่ได้ งื้อ... “หนูจะไหวไหม...” เสียงครวญดังออกมาอย่างลืมตัว ผอ.ภิภูมิยิ้มกริ่ม เขาจับมันให้เธอได้ดูชัดๆ ก่อนจะคุกเข่าตรงหน้าเธอ แพรไพลินยังคงนอนมองเขาแบบนั้น ตอนนี้ส่วนนั้นอยู่ใกล้เธอมาก...แทบจะชนหน้าเธออยู่แล้ว
ความลับ... เรื่องคืนนั้นระหว่างเธอกับผอ.ภิภูมิ ความลับสุดแซ่บที่เธอทำให้เขาแตกคาปากเธอ และเธอเองก็เสร็จสมกับปากลิ้นของเขา มันเป็นความลับแสนพิเศษสำหรับแพรไพลิน ความสัมพันธ์แบบวันไนท์ที่เธอคิดว่ามันคงแค่นั้น และไม่ไปต่อแน่นอน...แม้ใจจะยังอยาก...พิสูจน์ว่า เธอจะรับไซซ์ของเขาไหวไหม อยากจะสานต่อ อยากจะนอนในอ้อมแขนเขาไปอีกหลายๆ ครั้งก็เหอะ เธอเป็นคนเลือกเองที่จะให้เป็นแบบนั้น ย้ำกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามันจะเป็นความสุข...แค่นั้นและไม่มีหนต่อมา เขาเพียงแค่ยิ้มนิดๆ ส่งให้เธอ ก่อนจะพยักหน้าเหมือนจะตอบรับ...ว่าต่างคนต่างลืม แต่ทำไมเธอถึงหงุดหงิดนะ? หรือว่าเพราะเธอไม่เสร็จ? แต่ก็เสร็จอะ... “อุ๊ย” เข็มที่กำลังใช้ซ่อมหูตุ๊กตาทิ่มมือเธอเข้าให้จนต้องร้องอุทานเมื่อเผลอคิดไปถึงเขา...ผู้ชายที่ทำให้เธอแหกกฎ และเล่นไปกับกฎของเธอ ข้อที่ว่าแค่เสพ แค่สุขและไม่ไปต่อ เธอดึงนิ้วขึ้นมา มันมีเลือดออกเธอดูดมัน...แล้วถอนใจเฮือก ขณะที่ตามองตุ๊กตาตัวเก่งของหนูแคนดี้ นักเรียนพิเศษจากคนพิเศษ ที่เขาเอามาฝากเธอให้ดูแล โดยมีค่าจ้างพิเศษให้





