ตอนที่ 3 คุณท่านโรคจิต

ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าคุณท่านเป็นประเภทมีรสนิยมชื่นชอบไม้ป่าเดียวกันหรืออย่างไร จึงสั่งให้ตนถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเหมือนอยากเห็นอาวุธประจำกายของผู้ชายด้วยกัน

“ใช่… เอ็งถอดเสื้อผ้าออกให้หมดไม่ต้องเหลือสักชิ้น”

คำพูดของคุณท่านที่ได้ยินและดวงตาที่หรี่มองอย่างครุ่นคิดนั้นดูคล้ายกับคนโรคจิต ทำให้ลุงแก้วรู้สึกอับอายจนอยากจะเดินกลับออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะอยากได้งานทำใจจะขาด…

หลังจากพูดคุยกันในเบื้องต้นเมื่อครู่ก่อนหน้า ทำให้รู้ว่าคุณท่านเดโชยินดีที่จะจ่ายเงินเดือนให้เยอะ

ขอเพียงแค่คุณสมบัติของใครผ่านเงื่อนไขที่กำหนดเอาไว้ ซึ่งลุงแก้วก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องถอดเสื้อผ้าเปลือยกายต่อหน้า

อึดใจต่อมา…

หลังจากปราการด่านสุดท้ายซึ่งก็คือกางเกงในโดนถอดออกจากกึ่งกลางกายของลุงแก้ว

“โอ๊ว… ”

คุณท่านถึงกับร้องอุทานออกมากับอาวุธประจำกายของลุงแก้วที่ได้เห็น เมื่อไม่มีกางเกงในโอบอุ้มเครื่องเพศเอาไว้แรงดึงดูดของโลกทำให้มันห้อยลงมาแก่งเหมือนกล้วยหอมดุ้นใหญ่

แม้ยังไม่แข็งตัวแต่ก็อวดความมหึมาจนคุณท่านถึงกับต้องคว้าไม้เท้า พาร่างผอมบางลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้ามาดูใกล้ๆ

ก่อนจะคว้ารีโมทมากดเปิดทีวีจอแบนติดตั้งไว้ข้างฝาผนังของห้อง พลันนั้นเองภาพของหนังโป๊ที่มีหญิงชายคู่หนึ่งกำลังเอากันก็ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ

“โอ๊ว… ”

ลุงแก้วอุทานด้วยความตกใจ…

เมื่อถูกกระตุ้นอารมณ์ด้วยเสียงและภาพเคลื่อนไหวในจอขนาดใหญ่ ตามความตั้งใจของคุณท่านที่อยากเห็นอาวุธประจำกายขณะที่ตื่นตัวเต็มที่

เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ ภาพเคลื่อนไหวในจอสุดเร่าร้อนก็ปลุกอารมณ์ของลุงแก้วได้อย่างง่ายดาย

ยืนยันด้วยอาวุธประจำกายที่แข็งตัวชูชัน ผงาดขึ้นมาขนานกับท้องแน่นไปด้วยลอนกล้าม ทั้งลำโอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดลายเอ็นปูดโปนเหมือนรากไม้เป็นสายกระจายโอบรอบลำสีน้ำตาลเข้ม

“ว้าว… ใหญ่ยังกับท่อนแขนเด็ก… ”

คุณท่านเดโชร้องอุทานกับสิ่งที่ตัวเองกำลังค้นหาจากผู้ชายหลายคนที่เข้ามาสมัครงาน

“อู้ว… นี่แหละคือสิ่งที่สวรรค์สรรค์สร้างให้มาต่างกัน แม้แต่เศรษฐีมีเงินอย่างกูก็ไม่อาจซื้อความยาวใหญ่แบบนี้ได้… ”

คุณท่านเดโชร้องอุทานกับความมหึมาตรงหน้าอย่างนึกอิจฉา

สรุปว่าลุงแก้วได้งานอย่างไม่ต้องสงสัย จากนั้นลุงโมกข์และลุงไกร ก็ได้งานตามมาอีกสองคนเช่นกัน

ด้วยวิธีการทดสอบเดียวกันกับลุงแก้วที่ได้งานไปก่อนหน้า นี่คือที่มาของ ‘คนงานทั้งสาม’ ที่มีโอกาสได้เข้ามาทำงานในเรือนไทยหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้

อีกสัปดาห์ต่อมา…

“ขับรถดีๆ นะจ๊ะลุงโมกข์… ”

คุณนายมยุรีที่อยู่ในชุดไว้ทุกข์สีดำเรียบหรู ร้องสั่งลุงโมกข์ที่กำลังจะขับรถตู้แล่นออกไปจากประตูรั้วอัลลอยด์ของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์

วันนี้ลุงโมกข์จะต้องไปส่งป้านวลเดินทางไปทำธุระที่ฟาร์ม ตั้งอยู่ในอำเภอวังน้ำเขียว

เป็นฟาร์มที่เถ้าแก่เดโชตัดสินใจซื้อต่อมาจากเจ้าของเดิมซึ่งเป็นเพื่อนเก่า ทว่าเอามาบริหารดูแลได้ไม่นานนัก คุณท่านเดโชก็มีอันต้องหัวใจวายจากโลกนี้ไปเสียก่อน นี่แหละที่เขาว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน

“ครับคุณนาย… ”

ลุงโมกข์ชะโงกใบหน้าออกมาขานรับเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางประกายแสงแดดสาดมากระทบหลังมือที่เต็มไปด้วยเส้นขนและเส้นเลือดกระจายไปทั่วแขนกำยำ วางอยู่บนพวงมาลัยในตำแหน่งคนขับ เตรียมพร้อมจะนำรถขับเคลื่อนออกไปจากบ้านหลังใหญ่

“อีกสามวันเจอกันนะคะคุณนาย… ”

ป้านวลชะโงกใบหน้าออกมาจากรถ…

หล่อนเป็นตัวแทนของคุณนายมยุรี ต้องไปจัดการธุระในฟาร์มแทนคุณนายที่วันๆ เอาแต่เก็บตัว

“คุณนายน่าจะไปด้วยกันนะคะ… ”

ป้านวลชวน…

อันที่จริงเรื่องนี้ป้านวลได้ลองพยายามแล้ว อยากให้คุณนายเดินทางไปด้วยกัน ได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง จะได้ลืมความเศร้าโศกเสียใจในอดีตจากการสูญเสียสามี

เพราะว่าหลังจากเถ้าแก่เดโชอำลาจากโลกนี้ไปแล้ว คุณนายก็เอาแต่เศร้าโศกเสียใจอาลัยอาวรณ์ โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ที่ทำให้คุณท่านต้องหัวใจวาย

ซึ่งประเด็นนี้…

ก็ยังเป็นที่สงสัยว่าเพราะอะไรเถ้าแก่เดโชจึงหัวใจวาย และเรื่องนี้ก็มีแต่คุณนายมยุรีคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีกว่าใคร