Masukสองเดือนต่อมา....
หญิงสาวอนาคตไกลกำลังนั่งลุ้นตัวเกร็งอยู่ในห้องน้ำ มือถือแท่งสี่เหลี่ยมยาวที่เรียกว่า 'ที่ตรวจครรภ์' เอาไว้ "ขอร้องแหละ ไม่นะๆ" บารารีขอร้องให้เจ้าแท่งสี่เหลี่ยมขึ้นสีแดงแค่ขีดเดียว เธอกำลังจะได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลียอนาคตของเธอจะมาจบลงแบบนี้ไม่ได้ "แค่ครั้งเดียวเองคงไม่หรอกมั้ง" ภาวนาขอให้ไม่เป็นแบบที่ตนเองคิด บารารีค่อยๆ ก้มมองแท่งสี่เหลี่ยมที่ถืออยู่ เพ่งมองอย่างใจจดใจจ่อ ขีดสีแดงแรกขึ้นชัดเจนนิ้วขยับไปขีดที่สองช้าๆ "ขอร้องล่ะ" ได้แต่ขอร้องอย่าให้เป็นจริง ขีดสีแดงที่สองชัดเจนพอๆ กับขีดแรก ร่างบางแทบเป็นลมไม่คิดว่าแค่คืนนั้นคืนเดียวจะทำให้มีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของเธอ "ฮึกๆ" ร่างบางสะอื้นไหล่สั่น ความฝันที่จะไปใช้ทุนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลียคงต้องหยุดเอาไว้ก่อน เธอไม่เลวขนาดฆ่าเด็กที่ไม่ได้ผิดอะไรได้ เธอไม่ใจร้ายขนาดนั้น แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วทางเดียวที่เธอจะทำได้คือเป็นแม่ที่ดีที่สุดให้ลูก อย่าถามว่าพ่อของเด็กเป็นใครเธอไม่สามารถบอกได้เพราะเรื่องมันเกิดจากความเมาในคืนที่เลี้ยงฉลองทำวิจัยเสร็จคืนนั้น ผู้หญิงใจง่ายนอนกับผู้ชายตอนเมารู้ถึงไหนอายถึงนั้น "เราอยู่กันสองคนได้สบายเนอะ ขนาดแม่ยังอยู่คนเดียวได้เลย" พูดปลอบอีกหนึ่งชีวิตในท้อง บารารีเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้อง พ่อแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนเธอเรียนมัธยม แต่ยังโชคดีที่พ่อและแม่ของเธอทำประกันชีวิตเอาไว้เยอะเธอเลยไม่ลำบากเรื่องเงินแต่ใช่ว่าเงินจะไม่มีวันหมด ระหว่างเรียนบารารีหารายได้เสริมด้วยการขายของออนไลน์และรับแปลงานเอกสารเพื่อจ่ายค่ากินค่าอยู่ของตัวเอง ร่างบางมาพบอาจารย์ที่ปรึกษาของตนเองเพื่อแจ้งเรื่องขอยกทุนให้คนอื่นเพราะยังไงเธอต้องเลือกลูกก่อนอยู่ดี "ทำไมล่ะบารารี ทุนนี้ทุกคนแย่งกันแทบเป็นแทบตายแต่เธอกลับขอปฏิเสธ" อาจารย์ที่ปรึกษาถามเธอด้วยความสงสัย ทุนปริญญาโทที่นานๆ ครั้งคณะจะมีมาให้นักศึกษาแล้วยังมีแค่จำนวนหนึ่งทุนเท่านั้น "หนูยังไม่พร้อมจะเรียนต่อค่ะอาจารย์ หนูเจอทางที่ดีกว่าน่ะค่ะ" ร่างบางให้เหตุผลไปแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าเหตุผลจริงๆ ที่ต้องถอนทุนคืออะไร "อาจารย์เสียดายแทนจริงๆ นะ เธอไปตัดสินใจใหม่อีกครั้งก็ได้นะบารารีเธอเป็นคนเก่ง" อาจารย์ที่ปรึกษาเสียดายไม่น้อยที่เด็กเรียนเก่งอย่างบารารีปฏิเสธทุนที่สอบได้ "หนูคิดดีแล้วค่ะ ให้ทุนคนที่อยากไปจริงๆ เถอะค่ะ" บารารีเอ่ยออกไปเธอไม่อยากให้ทุนต้องเสียเปล่าเลยขอยกให้คนอื่นแทน "เฮ้อ คะแนนอันดับสองคงเป็นนายอิทธิพลเพื่อนซี้เธอนั่นแหละ" อาจารย์เปิดดูคะแนนแต่ละคนก็เห็นว่าคะแนนรองจากบารารีคืออิทธิพล บารารียิ้มกว้างออกมาอย่างน้อยๆ ทุนที่เธอสละไปเพื่อนรักของเธอก็จะได้ไป อิทธิพลเป็นคนเพอร์เฟกต์ หล่อ รวย เป็นลูกเจ้าของร้านทอง เรียนเก่งแต่ที่บ้านไม่สนับสนุนให้เรียนต่อปริญญาโทเพราะจะให้มาดูแลธุรกิจครอบครัว อิทธิพลจึงแอบที่บ้านมาสอบชิงทุนหากได้ไปที่บ้านคงขัดไม่ได้ร่างบางเปลือยเปล่าชิดกำแพงขาขวายกขึ้นวางบนเก้าอี้ขาซ้ายยืนบนพื้น คนตัวใหญ่ยืนเปลือยเปล่าเช่นกัน มือหนาชักรูดแก่นกายใหญ่แล้วจับจ่อสอดเข้าไปในร่องแน่นที่ชุ่มไปด้วยน้ำ"อื้ม..แน่น" เสียงหวานครางออกมาเบา มือเร็วเอี้ยวมาจับสะโพกแกร่งเอาไว้"ฉันรักเธอนะ..อ๊าส์" บอกรักแล้วจัดการเริ่มขยับช้าๆ มือใหญ่ยกขาเรียวมาพาดบนบ่าแกร่งก่อนจะดึงแขนเล็กจนคนตัวเล็กเอนลงมาพิงอกแกร่งของตนเอง มืออีกข้างไม่ปล่อยว่างเฉยๆ ใช้บีบเคล้นหน้าอกอวบสองนิ้วชี้และนิ้วโป้งบีบดึงจุกสีสวย"อ๊ะ..อิฐ..อ๊า..อย่าดึง" โดนจู่โจมทั้งด้านบนด้านล่างใครจะไปทนไหว ร่างบางเงยหน้าขึ้นจูบกับคนตัวสูงก่อนที่อีกคนจะเร่งสะโพกสอบรัวๆ"อื้ม..อ๊าส์" สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมา ด้านล่างก็ยังขยับไม่ยอมพัก"อิฐ..อ๊ะ..เสียว..อ๊ะ" ปากเล็กถอนจูบออกมา คนตัวสูงยิ่งได้ใจเลื่อนมือจากหน้าอกลงไปด้านล่างจับเม็ดติ่งที่ยื่นออกมาบีบเบา"ชอบหรือเปล่า..ซี้ด" กระซิบถามข้างหู ร่างบางหน้าแดงด้วยความอาย"อ๊า..อย่าบีบนะ..อ๊ะ" เล็บจิกต้นขาใหญ่แน่นด้วยความเสียว ขาข้างที่ยืนแทบจะล้ม"เมื่อยหรือยัง..
อิทธิพลลงมือทำอาหารตามใจลูกสาวโดยไม่บ่นสักคำ เขารอให้ทุกอย่างเข้าที่แล้วจะจัดงานแต่งงานกับบารารี แต่ต้องหาเวลาเหมาะๆ คุยกับเธอเสียก่อน"สเต๊กปลาหอมๆ มาแล้วค่ะคนสวย" พ่อครัวมือหนึ่งยกจานมาเสิร์ฟลูกสาวตัวน้อยที่นั่งยิ้มแฉ่งรอกินอาหารฝีมือของพ่อ"หอมมากเลยค่ะ หนูหิวมากเลย" ลูบท้องน้อยๆ บ่งบอกว่าหิวจริงๆ"มาค่ะ พ่อป้อนนะ" อิทธิพลนั่งข้างลูกแล้วจัดการใช้มีดหั่นปลาเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำให้ลูกสาว"ร้อนนะลูกค่อยๆ" ไม่เพียงแค่หั่นให้เท่านั้นแต่ยังคอยเป่าคอยเช็ดปากให้ลูกสาวอีกด้วย"อร่อยมากค่ะ" หันมายิ้มโชว์ฟันน้ำนมให้คนเป็นพ่อก่อนจะก้มลงไปกินต่อ ปากเล็กเคี้ยวตุ้ยจนแก้มป่อง"น้องเพียงกินดีๆ ค่ะ" หนูน้อยไม่พอใจกับชิ้นที่พ่อหั่นไว้ให้จึงเอื้อมเอาส้อมไปจิ้มอีกชิ้นมากัดโดยไม่หั่นจนโดนแม่ดุเบาๆ"มาค่ะ พ่อหั่นให้นะ" อิทธิพลจัดการหั่นชิ้นใหญ่ขึ้นให้ลูกสาว บารารีส่ายหัวให้กับการตามใจลูกของอิทธิพลอีกไม่นานเพียงใจได้ถูกตามใจจนเสียคนเป็นแน่"อาบน้ำได้แล้วค่ะน้องเพียง" บารารีบอกลูกสาวให้ไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน หลังจากกินข้าวเพียงใจก็คุยจ
จากโซฟาย้ายมาที่เตียงนอนร่างบางนอนคว่ำหน้ากับหมอนสะโพกสวยลอยเด่น มือหนาจับสะโพกสวยไว้มั่นพร้อมกับอัดกระแทกไม่มียั้ง"อิฐช้าๆ ..อ๊ะ..อ๊า" เสียงหวานครางเสียงกระเส่าแต่คนด้านหลังไม่มีท่าทีจะเบาลงแม้แต่น้อย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจจะมีลูกอีกคนมาอยู่ในท้องแล้วจึงผ่อนแรงลง"อื้ม..อย่าเกร็งนะ..ซี้ด..เดี๋ยวเจ็บ" เสียงทุ้มบอกกับเธอก่อนจะค่อยๆ ขยับช้าๆ ด้วยจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น"อู๊ย..เร็วหน่อย..อ๊า" เมื่ออีกคนไม่ได้ดั่งใจไม่มีความพอดีเดี๋ยวก็เร็วไปพอบอกให้ช้าก็ช้าจนน่าหงุดหงิด"ไม่ได้..ซี้ด..เดี๋ยวลูกเจ็บ" อิทธิพลเอ่ยกลับแม้จะอยากใส่เต็มแค่ไหนแต่ก็ต้องยั้งเอาไว้ก่อนเพราะกลัวโดนลูกที่คิดว่ามาอยู่ในท้องแล้วแน่ๆ"ไม่มี..อ๊ะ..เร็วๆ ..อ๊า" บารารีมั่นใจว่าไม่มีลูกในท้องเธอตอนนี้แน่นอน อิทธิพลก็แค่มั่นใจตัวเองมากเกินไปคิดว่าแค่ครั้งเดียวก็ติดได้ แค่เมื่อหกปีก่อนมันดันถึงคราวเสียได้"ไม่ได้..อ๊าส์" เสียงทุ้มเถียงกลับ สะโพกสวยที่อยู่เฉยก่อนหน้าไม่อาจทนไหวสวนกระแทกกลับเอง"อ๊ะ..เสียว" เสียงหวานครางลั่นห้องอย่างลืมอาย"เบล..อ๊าส
บารารีน้ำตาซึมเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาบอก น้ำตาเม็ดใสไหลหยดลงมาโดนมือใหญ่ที่กุมมือเล็กอยู่"ร้องไห้ทำไม" มือใหญ่เกลี่ยน้ำตาให้เธออย่างเบามือ"ฉันจะบอกว่าพ่อของเพียงเป็นใคร" บารารีจ้องตาเขา เธอพร้อมที่จะบอกความจริงแล้ว"ไม่ต้องหรอก จะเป็นใครก็ช่างเถอะแต่ตอนนี้น้องเพียงเป็นลูกของฉันนะ" อิทธิพลเอ่ยออกมา เขาไม่อยากรู้และเขาไม่สนใจแล้วด้วย"ไม่ นายต้องรู้""ก็บอกว่าไม่อยากรู้แล้ว" อิทธิพลเถียงเธอกลับ"พ่อของเพียงใจคือนายไง! ฮึก" บารารีตะโกนเสียงดัง อิทธิพลอึ้งเงียบไปพักใหญ่ มือใหญ่ที่กุมมือเธอไว้ค่อยๆ คลายออกจนเธอใจหาย"มะ...หมายความว่ายังไง" คนที่จำอะไรไม่ได้ในคืนนั้นเมื่อหกปีก่อนถามอย่างตะกุกตะกัก มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน"ฮึก..ฉันขอโทษ..ฮึก..ฉันผิดเอง..ฮือ" บารารีร้องไห้ออกมาอย่างหนัก"มันเกิดขึ้นตอนไหนเบล? เธอบอกฉันมาสิ" อิทธิพลถามเธอด้วยความอยากรู้"นายจำเมื่อหกปีก่อนที่เรากินเหล้าจนเมาได้ไหม ฮึก" บารารีเริ่มเกริ่นขึ้นมา อิทธิพลนึกย้อนไปเมื่อหกปีที่แล้วหลังจากกินเหล้าแก้วสุดท้ายที่เพื่อนชงให้ตนเ
ร่างหนานอนราบกับเตียงให้คนตัวเล็กอยู่ด้านบน บารารีเขินจนหน้าแดงเมื่อคนใต้ล่างมองเธอตาไม่กะพริบ"นี่! อย่ามองแบบนี้สิ" บารารีเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะเขาเล่นจ้องเธอแบบนี้ ใครไม่อายก็บ้า"ขยับสิ ฉันจะหลับตา" อิทธิพลทำเป็นหลับตาลงแต่มือหนายังคงบีบคลึงหน้าอกอวบอยู่"อื้อ..อ๊ะ" ร่างเล็กเริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ คนที่แกล้งหลับตาก็ลืมตาขึ้นมาแล้วแสยะยิ้ม ก่อนที่มือหนาจะจับเอวเล็กไว้มั่น"อ๊ะ..เบา..อ๊ะ..อ๊า" แก่นกายใหญ่สวนกระแทกอย่างหนักหน่วงจนคนด้านบนหัวสั่นหัวคลอน หน้าอกอวบสวยกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงกระแทก"ซี้ด..ดีมาก..อ๊าส์" เสียงทุ้มคำรามอย่างเสียวซ่านท่านี้มันเข้าไปจนสุดช่องทางรักแคบแน่นจนเขาแทบกลั้นไม่ไหว"อ๊ะ..อ๊า..อิฐ..อ๊ะ" เสียงหวานเองก็ไม่น้อยหน้า ส่งเสียงดังลั่นห้องอย่างไม่ยอมกัน"อื้ม.." แก่นกายใหญ่หยุดกระแทกกระทั้นก่อนจะจับร่างเล็กนอนราบแล้วตนเองลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายรุก"อ๊า..เสียว!" ร่างใหญ่ไม่รอช้าพอจัดท่าได้ก็จัดการชักแก่นกายออกแล้วดันเข้าไปจนสุด"จับดีๆ ..อ๊าส์" เอวสอบเร่งจนถี่ยิบจนคนด้านล่างต้องหาที่ยึดเอาไ
อิทธิพลพาหนูน้อยเพียงใจมาทำเค้กเซอร์ไพรส์วันเกิดให้บารารีที่คอนโดแต่กว่าจะขออนุญาตให้เพียงใจมาได้ช่างยากลำบากเพราะบารารีไม่ยอมแต่สุดท้ายก็ต้องยอมเพราะเธอดันมีงานด่วนกะทันหัน"หยิบแป้งให้ลุงอิฐหน่อยค่ะคนสวย" อิทธิพลที่มีผ้ากันเปื้อนช่างเหมือนกับเชฟมือหนึ่งของร้านอาหาร ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำเค้ก"นี่ค่ะ" หนูน้อยหยิบถุงแป้งที่วางเตรียมไว้ส่งให้คุณลุงใจดีของตนเอง"ทำแบบนี้ค่ะ ค่อยๆ นะคะ" อิทธิพลจับมือน้อยๆ พร้อมสาธิตให้ดูอย่างอ่อนโยน"แบบนี้เหรอคะ" มือน้อยๆ ตบเบาๆ ด้านข้างที่ร่อนแป้ง อิทธิพลหันมายกนิ้วโป้งให้หนูน้อย เชฟหนุ่มสุดหล่อกับลูกมือแสนน่ารักช่วยกันทำเค้กอย่างสนุกสนาน"เรียบร้อยรอออกจากเตาอบแล้วเรามาแต่งหน้าเค้กกันนะคะ" อิทธิพลยกเค้กเข้าเตาอบแล้วตั้งเวลา หนูน้อยใจจดใจจ่อรอที่จะแต่งหน้าเค้ก อิทธิพลยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเพียงใจเก็บเอาไว้อย่างห้ามไม่ได้กับความน่ารักน่าเอ็นดู"รอนานไหมคะลุงอิฐ""อีกสิบห้านาทีก็น่าจะได้แล้วค่ะ" อิทธิพลดูเวลาที่ตนเองตั้งไว้"ตื่นเต้นๆ แล้วเราจะยกไปให้แม่เบลแบบนี้เลยเหรอคะ"







