ตอนที่7

หลังจากพาลูกสาวกินของที่ชอบแล้วสองแม่ลูกก็พากันกลับคอนโดเพื่อมาทำงานที่ค้างเอาไว้ หนูน้อยเพียงใจช่วยวิ่งหยิบส่งเสื้อผ้าให้ผู้เป็นแม่ที่กำลังไลฟ์สดขายเสื้อผ้า

"ตัวนี้เป็นกางเกงยางยืดนะคะ ยืดได้สูงสุดเอวสี่สิบสองเลยนะคะ" คุณแม่ลูกหนึ่งกำลังใส่เสื้อเกาะอกสีดำในมือถือสินค้าโชว์ให้ลูกค้าที่มาดูไลฟ์สดได้เห็นอย่างชัดเจน

"สีดำหมดค่ะลูกค้าตอนนี้เหลือสีครีม น้ำตาล เทาค่ะ ถ้ารับทักไลน์แม่ค้าเลยนะคะ" แม่ค้าออนไลน์ที่นานๆ ครั้งจะมาไลฟ์สดให้ลูกค้าได้เห็นหน้า เพราะส่วนใหญ่บารารีใช้วิธีการโพสต์รูปและลงรายละเอียดสินค้าเสียมากกว่า

เธอไม่ค่อยมีเวลาว่างเพราะการไลฟ์สดแต่ละครั้งต้องใช้เวลาค่อนข้างนานและเธอต้องทำคนเดียวทั้งขายของ ตอบข้อความ แพ็กของ ส่งของ ถึงบางวันจะมีแม่ค้าตัวน้อยอย่างเพียงใจมาช่วยก็ตาม

"ทักแล้วอย่าทักซ้ำนะคะแม่ค้าตอบจากล่างขึ้นบนค่ะ" คุณแม่ลูกหนึ่งยังสวยไม่เปลี่ยน ที่ขายดิบขายดีอาจเป็นเพราะความขยันและไม่เคยโกงใครแถมยังส่งของเร็วทำให้ลูกค้าติดอกติดใจทั้งชายและหญิง

"ต่อไปเป็นงานเสื้อเปิดไหล่นะคะ" หันไปส่งซิกบอกลูกสาวที่ทำหน้าที่คอยหยิบชุดนั้นชุดนี้ให้กับแม่

"ตัวนี้มีสองสีนะคะ เนื้อผ้าดีมากใส่สบายไม่ร้อนค่ะเป็นเสื้อเปิดไหล่นะคะ ตอนนี้ที่เบลเหลือแค่สีชมพูกับสีแดงค่ะ" บอกรายละเอียดให้ลูกค้าอย่างน่าสนใจ ลูกค้าต่างพากัน CF จนเสียงแจ้งเตือนข้อความดังระรัว

"เหลือสีแดงแค่สองตัวนะคะตอนนี้สีชมพูหมดแล้วค่ะ" หนูน้อยนับจำนวนลูกค้าที่สั่งกับเสื้อที่มีแล้วชูนิ้วบอกกับแม่

"ตอนนี้เสื้อเปิดไหล่หมดแล้วนะคะ ต่อไปเป็นงานเดรสโบฮีเมียนค่ะ" แม่ค้าคนสวยเปลี่ยนเสื้อออกเตรียมใส่ชุดถัดไป ลูกสาวคนเก่งรู้งานวิ่งหยิบชุดส่งให้แม่ทันที

"ชุดนี้เดรสยาวเลยเข่านะคะ แนวโบฮีเมียน ชุดละสามร้อยห้าสิบบาทเท่านั้นค่ะ มีสีขาวสีเดียวนะคะ" บารารีแจ้งรายละเอียดลูกค้าอย่างไม่มีปิดบัง หนูน้อยฟังจำนวนที่แม่ไล่ตอบลูกค้าที่ CF แล้วนับชุดก่อนจะส่งซิกให้แม่อีกครั้งว่าของหมดแล้ว ทุกครั้งที่ไลฟ์สดบารารีจะขายดีมากกว่าเดิมอาจเป็นเพราะลูกค้าได้เห็นสินค้าจริงๆ ก่อนตัดสินใจซื้อ

"วันนี้ขอจบไลฟ์เท่านี้นะคะ เบลส่งของพรุ่งนี้นะคะตัดยอดตอนเที่ยงนะคะ ขอบคุณมากค่ะ" บารารีกล่าวลาคนดูกว่าหลายพันคนที่เข้ามาดูและซื้อเสื้อผ้าของเธอจนขายดีเป็นเทน้ำเทท่า คราวนี้ก็ถึงเวลามาไล่ตอบข้อความลูกค้าที่ทักมารัวๆ จนเครื่องแทบค้าง

"หนูไปนอนได้แล้วค่ะคนเก่งเดี๋ยวแม่จัดการเอง" บารารีบอกกับลูกสาวที่กำลังจัดเสื้อผ้าที่ออกมาโชว์เมื่อสักครู่เข้าที่ให้เรียบร้อย

"พรุ่งนี้ตื่นสายได้ค่ะวันหยุด เดี๋ยวหนูช่วยแม่แพ็กของไปเรื่อยๆ ก่อนค่ะง่วงแล้วจะไปนอน" เด็กหญิงเพียงใจไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยคนเดียวเลยอาสาอยู่ช่วยงานแม่ต่ออีก

"ก็ได้ค่ะคนเก่งของแม่ ฟอด!" บารารีหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่ด้วยความรักก่อนจะทยอยตอบข้อความลูกค้าจนดึกดื่น

บารารีไล่ตอบลูกค้าจนเกือบจะครบทุกคนจนมาถึงข้อความล่าสุดที่ไม่ใช่การสั่งสินค้า

[เบล เธอไปอยู่ที่ไหน] ข้อความจากคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีทักมาหาเธอ ข้อความจากอิทธิพลเขาเห็นเธอจากไลฟ์สดที่บังเอิญเจอจึงได้โอกาสทักไปหาเธอทันที

[อ่านแล้วตอบด้วย ฉันเป็นห่วงเธอนะ] อิทธิพลที่นั่งจ้องข้อความไม่เลิกราพอเห็นข้อความถูกอ่านแต่ไม่ยอมตอบจึงทักซ้ำมาอีก บารารีชั่งใจอยู่นานนิ้วค้างไว้ที่ข้อความของอิทธิพลเธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เธอหายจากเขาไปตั้งหลายปีแต่เขาก็ยังมาเจอเธอจนได้ นี่สินะที่เรียกว่าพลังแห่งโซเชียลที่ต่อให้หายไปหลายสิบปีก็ยังตามเจอ

[ฉันสบายดี นายไม่ต้องเป็นห่วง] เมื่อชั่งใจอยู่นานพอสมควรจึงตอบกลับไป ร่างบางไม่มีกะจิตกะใจจะตอบใครอีกได้แต่นั่งลุ้นว่าอิทธิพลจะตอบอะไรกลับมา

[พรุ่งนี้มาเจอกันหน่อยได้ไหม ฉันอยากเจอเธอ] ข้อความส่งกลับมา บารารียิ่งคิดหนักเธอจะไปเจอเขาดีหรือเปล่า แต่ยังไงอิทธิพลก็คือเพื่อนสนิทคนเดียวที่เธอมี

[ได้สิ นัดเวลาสถานที่มาเลย] ในที่สุดก็ตกลงยอมไป เพราะเธ เองก็อยากเจอเขาเหมือนกัน

[ร้าน×× ตอนบ่ายสอง] อีกฝ่ายนัดเวลาและสถานที่มาเรียบร้อย

[ฉันขอไลน์ส่วนตัวด้วยสิจะได้ติดต่อได้ง่ายๆ] อิทธิพลส่งข้อความมาต่อ บารารีพิมพ์ไลน์ส่วนตัวของตัวเองกลับไป ไหนๆ ก็จะเจอกันแล้วแค่ให้ไลน์คงไม่เป็นไร เมื่อคุยกับอิทธิพลเสร็จก็หันไปเห็นลูกสาวนอนหลับกลางกองเสื้อผ้าไปเสียแล้ว

"ง่วงแล้วยังฝืนช่วยแม่อยู่ได้" ยิ้มให้กับท่านอนของลูกสาวก่อนจะอุ้มพาลูกไปนอนที่ห้องนอน บารารีให้ลูกนอนคนเดียวเพื่อฝึกให้รู้จักโตเธอไม่สามารถอยู่กับลูกได้ตลอดจึงต้องให้ลูกพึ่งพาตัวเองให้ได้

วันต่อมา..

บารารีมาตามที่นัดกับอิทธิพลไว้แต่เธอพาลูกสาวมาด้วยเพราะอยากให้ลูกทำความรู้จักกับเพื่อนสนิทคนเดียวที่เธอมี

"ไง นั่งก่อนสิ" คนที่ไม่ได้เจอกันนานถึงหกปีไม่รู้จะเริ่มทักทายยังไง อิทธิพลจึงชวนเธอนั่งเป็นอันดับแรกสายตาคมหันไปเจอกับหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดู เขาเห็นตอนเธอไลฟ์เมื่อคืนไม่คิดว่าเธอจะพามาด้วย หนูน้อยคนนี้คงติดบารารีมาก

"น้องเพียงสวัสดีลุงอิฐเพื่อนแม่ก่อนค่ะ" บารารีบอกกับลูกสาว หนูน้อยยกมือพนมไหว้อย่างน่าเอ็นดู อิทธิพลรับไหว้อย่างมึนงง

"แม่?" เขาไม่คิดว่าหนูน้อยหน้าตาน่ารักจะเป็นลูกของเธอ เขาคิดว่าบารารีแค่พาลูกของเพื่อนมาเที่ยวเล่นด้วยเท่านั้นไม่คิดว่าจะเป็นลูกของเธอเอง

"ลูกฉันเองชื่อเพียงใจ" บารารีแนะนำลูกสาวให้เพื่อนรู้จัก อิทธิพลงงเป็นไก่ตาแตกไม่เจอกันหกปีเธอมีลูกแล้วโดยไม่บอกเขาสักคำ

"เธอไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วทำไมถึงขาดการติดต่อกับฉัน" อิทธิพลถามเป็นชุดเขายังสงสัยไม่หายว่าทำไมบารารีต้องเปลี่ยนเบอร์แถมยังบล็อกเขาทุกช่องทาง

"ฉันมีน้องเพียงหลังเรียนจบส่วนเรื่องที่ฉันขาดการติดต่อ ฉันแค่อยากให้นายโฟกัสกับการเรียนและฉันอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่น่ะ" บารารีตอบคำถามเพื่อนอย่างครบถ้วน

“เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยการที่ทำให้ฉันเป็นห่วงแทบแย่เนี่ยนะ ฉันไม่ได้ข่าวเธอจากเพื่อนคนไหนเลย เธอคิดอะไรอยู่เบล" อิทธิพลนึกโมโหที่เธอหายไปดื้อๆ แบบไม่บอกไม่กล่าว หลังจากเรียนจบเขาตามหาเธอแต่ก็ไร้วี่แวว

"ฉันขอโทษ" คำพูดสั้นๆ ที่ไร้การแก้ตัว อิทธิพลฮึดฮัดอยากจะโกรธก็โกรธไม่ลง ยังไงเธอก็คือเพื่อนสนิทคนเดียวที่เขามีจะโกรธลงได้ยังไงกัน

"ช่างเถอะแต่ต่อจากนี้ห้ามหายไปดื้อๆ อีกล่ะ"

"อืม..เข้าใจแล้ว" รับปากกับเพื่อนต่อจากนี้เธอจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว บารารีมองเพื่อนรักที่เปลี่ยนไปมากอิทธิพลมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นใบหน้าคมยังหล่อเหลาเหมือนเดิมสิ่งที่เพิ่มมาคงจะเป็นรอยสักที่แขนของเขา แต่เธอไม่แปลกใจหรอกเพราะอิทธิพลพูดมาตลอดว่าอยากจะสักหลังเรียนจบและตอนนี้เขาได้ทำสิ่งที่ต้องการแล้ว

"แล้วคุณพ่อหนูไม่มาด้วยเหรอคะคนสวย" อิทธิพลทำเสียงอ่อนเสียงหวานก้มถามหนูน้อยที่นั่งนิ่งจ้องเขาตาแป๋ว

"พ่อมาด้วยไม่ได้ค่ะ พ่ออยู่บนฟ้า" หนูน้อยชี้นิ้วไปด้านบน อิทธิพลหันไปเห็นบารารีสีหน้าเศร้าสลดลง ทำให้อิทธิพลเข้าใจว่าสามีของเธอคงเสียชีวิตไปแล้ว

"น้องเพียงคะ แม่ขอคุยธุระกับลุงอิฐนิดนึงนะคะ หนูไปนั่งอ่านหนังสือรอแม่ก่อนนะคะ" หนูน้อยเชื่อฟังที่แม่บอกก่อนจะหยิบกระเป๋าไปนั่งหลบมุมอ่านหนังสือเงียบๆ

"จริงเหรอที่พ่อของลูกเธอเสียน่ะ" อิทธิพลถามขึ้นมาทันทีหลังหนูน้อยเดินไป

"ไม่ใช่หรอก ฉันแค่ไม่อยากให้ลูกต้องถามทุกวันว่าพ่อไปไหนให้รู้แบบนี้ดีกว่า" ร่างบางตอบกลับ หากบอกว่าพ่อของลูกไปทำงานลูกสาวก็ต้องคอยถามว่าเมื่อไหร่พ่อจะกลับมา เธอไม่อยากให้ความหวังลูกเลยเลือกที่จะบอกไปแบบนั้นเพราะยังไงพ่อของลูกก็ไม่มีทางมารับรู้

"ฉันจะไม่ถามนะว่าพ่อของน้องเพียงเป็นใคร เธอคงมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้" อิทธิพลไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอมากนัก เขาเชื่อว่าเธอคงมีเหตุผลของเธอเอง

"ขอบใจนะ"

"เบล" เสียงเข้มเรียกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง คิ้วสวยขมวดรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ

"ให้ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของน้องเพียงได้ไหม" อิทธิพลเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา

"ขอบใจนะแต่ไม่เป็นไร น้องเพียงแกทำใจเรื่องพ่อได้นานแล้ว" บารารีบอกกับเพื่อนอย่างยิ้มๆ

"ให้ฉันได้ช่วยเธอบ้างสิเบล" เพราะไม่ได้เจอเพื่อนมานานจึงอยากจะช่วยอะไรเพื่อนสักหน่อย

"นายช่วยฉันมาเยอะแล้ว แค่ช่วยเป็นเพื่อนของฉันต่อไปก็พอแล้ว" บารารีเอ่ยออกมาเธอกลัวเพื่อนจะรังเกียจที่เธอท้องไม่มีพ่อ

"ฉันเป็นเพื่อนเธอเสมอนะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้ตลอดเลย" อิทธิพลเอ่ยออกมาอย่างจริงจังชีวิตของบารารีน่าเห็นใจมากจนเขาอยากจะช่วยเหลือเธอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สองเพื่อนซี้นั่งคุยกันเรื่องจิปาถะตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน อย่างที่เขาว่าไว้เพื่อนกันต่อให้ไม่เจอกันเป็นสิบปีก็ยังคุยกันได้เหมือนเดิม