ตอนที่6

หกปีผ่านไป...

เวลาผ่านไปราวกับแค่ฝัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน จากวันนั้นที่ต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่เธอเรียกว่า 'ลูก'

"วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างคะคนเก่ง" คุณแม่คนสวยขับรถมารับลูกสาววัยห้าขวบที่หน้าโรงเรียน พอขึ้นรถได้คนเป็นแม่ก็ถามลูกสาวตัวน้อยทันที

"วันนี้คุณครูให้จับกลุ่มทำงานหนูได้เป็นหัวหน้ากลุ่มด้วยค่ะ" หนูน้อยตอบแม่อย่างน่าเอ็นดู บารารีเรียนขับรถและใช้เงินเก็บที่พอมีซื้อรถยนต์เพื่อมารับลูกจะให้เธอกระเตงลูกขึ้นรถแท็กซี่หรือรถประจำทางทุกวันคงไม่ได้ เธออยากให้ลูกสบายที่สุดเท่าที่แม่คนนี้จะทำได้

"แล้วน้องเพียงทำได้ไหมคะ"

"ทำได้ค่ะเพราะหนูเก่งเหมือนแม่เบลคนสวย" สองแม่ลูกหยอกล้อกันไปมา หนูน้อยไม่เคยได้เห็นหน้าพ่อแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่จำความได้ก็มีแค่แม่คนเดียวมาตลอด

"เก่งมากค่ะสุดสวยของแม่" ยีหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดูก่อนจะขับรถกลับคอนโดที่ซื้อเอาไว้หลังจากเรียนจบ

เมื่อถึงคอนโดสองแม่ลูกอาบน้ำกินข้าวเรียบร้อย บารารีก็ลงมือตอบแชทลูกค้าต่อโดยมีลูกสาวตัวน้อยช่วยหยิบช่วยแพ็กของ

"ชุดสีครีมค่ะ" คุณแม่คนสวยบอกลูกสาวที่วิ่งวุ่นหยิบชุดให้เธอ

"ตรงไหนคะแม่" ตะโกนถามแม่เสียงดังเมื่อหาไม่เจอ

"ชั้นที่สองขวามือค่ะ" หนูน้อยเห็นของก็รีบวิ่งเอามาให้แม่แพ็กของให้ลูกค้าต่อ

การขายเสื้อผ้าออนไลน์ดูเหมือนจะเป็นอาชีพหลักของเธอไปแล้วเพราะมันเป็นสิ่งที่ทำแล้วรายได้ดี แต่บารารีก็รับงานจัดอีเวนต์ตามบูธสินค้าต่างๆ เป็นรายได้เสริม สองแม่ลูกช่วยกันทำงานเก็บเงินไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเงินประกันของพ่อแม่เธอหมดไปตั้งแต่ช่วงที่เธอท้องเพราะทำงานอะไรหนักไม่ได้จึงต้องใช้เงินพวกนั้นเวลาไปโรงพยาบาล

"แปะชื่อให้ถูกนะลูกเดี๋ยวลูกค้าว่าเอา" บารารีย้ำกับลูกสาวที่ขอช่วยแปะชื่อที่อยู่ของลูกค้าให้ หนูน้อยวัยห้าขวบที่อ่านหนังสือได้คล่องแล้วไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ เพียงใจเป็นเด็กที่เรียนเก่งหัวไวกว่าเพื่อนๆ ในห้องอาจจะเป็นเพราะได้ความฉลาดจากผู้เป็นแม่ไปเยอะ

"ค่า แม่" ตอบรับแม่ก่อนจะอ่านทวนอีกครั้งแล้วแปะชื่อตามออเดอร์ของลูกค้าให้ถูก

"หนูไม่มีการบ้านเหรอคะ" บารารีหันมาถามลูกสาวที่ตั้งอกตั้งใจไล่อ่านตามหน้ากล่อง

"หนูทำเสร็จตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้วค่ะ" หนูน้อยรีบทำการบ้านให้เสร็จเพื่อจะมาช่วยแม่ทำงานต่อเพราะไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยคนเดียว

"ลูกสาวใครทำไมเก่งจังเลย ฟอดดด" หอมแก้มลูกสาวไปฟอดใหญ่ก่อนจะลงมือแพ็กของต่อ

"ลูกสาวแม่เบลสุดสวยไงคะ จุ๊บ" สองแม่ลูกชมกันไปชมกันมาไม่มีใครยอมใคร หนูน้อยจุ๊บแก้มแม่เบาๆ อย่างออดอ้อน

"ไปส่งของกับแม่ไหมคะหรือจะดูการ์ตูนอยู่ที่ห้อง"

"ไปด้วยค่ะ หนูอยากกินโรตี" หนูน้อยร้องขอไปด้วยเพราะอยากกินโรตีที่ขายระหว่างทางไปส่งของ

"ได้ค่ะงั้นเรารีบแพ็กกันนะ" สองแม่ลูกลงมือแพ็กของอย่างขยันขันแข็งเพื่อจะไปส่งให้ทันก่อนบริษัทขนส่งจะปิด หนูน้อยนั่งอ่านชื่อและดูตามหน้ากล่องเช็คของให้ถูกอย่างถี่ถ้วน เมื่อเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ช่วยกันแบกกระสอบใบใหญ่ไปที่รถเพื่อส่งของให้ลูกค้า

สองแม่ลูกพากันยิ้มหน้าระรื่นเมื่อส่งของทันเวลาก่อนที่ขนส่งจะปิดพอดีไม่อย่างนั้นต้องมาส่งพรุ่งนี้เสี่ยงโดนลูกค้าด่าว่าส่งของช้าอีก

"มาทันเวลาพอดีเลย" หนูน้อยหันไปยิ้มกับแม่ โชคดีที่พนักงานเห็นใจยอมให้เป็นคิวสุดท้ายเพราะเห็นว่าเป็นเจ้าประจำที่มาส่งทุกวัน

"เกือบไปแล้วลูก ดีนะที่พี่พนักงานเขาใจดี" สองแม่ลูกพากันชมพนักงานจนทุกคนพากันเขินหน้าแดงแล้วแบบนี้จะใจร้ายไม่ยอมให้ส่งของได้อย่างไร

"ขอบคุณมากนะคะ พรุ่งนี้จะมาให้เร็วกว่านี้ค่ะ" บารารีบอกกับพนักงาน

"ขอบคุณค่ะ บ๊ายบายค่ะ" หนูน้อยโบกมือลาพี่ๆ พนักงาน จนทุกคนพากันเอ็นดูสองแม่ลูกคู่นี้

"วันเสาร์นี้แม่มีงานที่ห้างจะไปกับแม่ไหมคะ" หญิงสาวถามลูกสาวด้วยความสมัครใจถ้าลูกไม่อยากไปเธอก็จะไม่บังคับ

"ไปค่าา" หนูน้อยไม่เคยปฏิเสธผู้เป็นแม่ ทุกครั้งที่มีงานก็จะตามไปด้วยแต่ไม่เคยสร้างปัญหาจะนั่งเงียบๆ อ่านหนังสือที่พกติดตัวเสมอ

[ห้างสรรพสินค้า]

บารารีทำงานที่ได้รับคำสั่งมาอย่างละเอียดไม่ขาดตกบกพร่อง ส่วนหนูน้อยนั่งอ่านหนังสือรอแม่เงียบๆ

"กระถางต้นไม้ไว้หัวมุมนะคะเดี๋ยวมันจะบังป้ายหน้างาน" จัดแจ้งเรื่องสถานที่ของงานจนผู้ว่าจ้างชอบใจในความใส่ใจรายละเอียดของเธอ สมแล้วที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งในสาขาวิชาเกี่ยวกับด้านนี้

"ขอบคุณมากนะน้องเบลงานด่วนแบบนี้พี่ไม่คิดว่าน้องเบลจะรับ" คนจ้างงานยิ้มพอใจกับงานที่เธอจัดการ

"ไม่เป็นไรค่ะพี่สร เบลไม่ได้ติดงานที่ไหนแค่นี้สบายมากค่ะ"

"ขอบคุณอีกครั้งนะจ๊ะ เรื่องเงินพี่โอนไปให้เรียบร้อยแล้วนะ มีบวกเพิ่มให้ด้วย"

"ขอบคุณมากนะคะพี่สร ถ้ามีงานอีกโทรหาเบลได้ตลอดเลยนะคะ" บารารีดูยอดเงินที่โอนเข้ามาถึงกับพอใจไม่น้อย

"น้องเพียงไปค่ะลูกแม่เสร็จงานแล้ว" เรียกลูกสาวที่ก้มอ่านหนังสือของเด็กประถมทั้งๆ ที่ตัวเองอยู่แค่อนุบาล

"ค่ะแม่" เก็บหนังสือใส่กระเป๋าแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นแม่

"หิวไหมคะเรากินอะไรก่อนกลับกันดีกว่าเนอะ"

"ดีค่ะเพียงอยากกินไก่ทอด" หนูน้อยชี้นิ้วไปยังร้านอาหารที่อยากกิน สองแม่ลูกพากันจูงมือเข้าไปในร้าน บารารีจัดการสั่งอาหารให้ลูกสาวตามที่ลูกชอบ

"กินดีๆ ลูกเดี๋ยวเลอะ" หยิบทิชชูเช็ดปากให้ลูกสาวเมื่อซอสเลอะที่มุมปาก

"อ้ามมมม" มือน้อยๆ ส่งป้อนให้ผู้เป็นแม่ บารารีอ้าปากรับอาหารที่ลูกป้อนก่อนจะพากันเคี้ยวแก้มตุ่ย

"แม่คะ หนูอยากกินเค้กด้วย" เมื่อกินของคาวไปแล้วก็ต้องต่อด้วยของหวานสินะ

"งั้นเราเดินย่อยสักรอบแล้วไปกินเค้กกันนะ" คุณแม่แสนใจดีตามใจลูกสาวแต่ไม่ได้ตามใจจนเสียนิสัยอะไรที่ให้ได้ก็จะให้

สองแม่ลูกพากันเดินย่อยอาหารที่กินเข้าไปก่อนที่จะไปต่อด้วยของหวานอย่างเค้ก

"ถ้าพ่อยังอยู่คงได้มาเดินเที่ยวด้วยกันนะคะ" หนูน้อยหันไปเห็นคนอื่นมาพร้อมกับพ่อและแม่ก็อดอิจฉาไม่ได้ แม่บอกกับเธอมาตั้งแต่เด็กว่าพ่ออยู่บนฟ้ามาหาพวกเราไม่ได้หนูน้อยพอจะเข้าใจว่าพ่อไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว บารารีก้มมองลูกด้วยความรู้สึกผิดที่เป็นให้ทั้งแม่และพ่อไม่ได้ยังไงลูกก็ยังต้องการพ่อ แต่เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเขาคนนั้นคงจำไม่ได้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอกลับถึงห้อง