Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

นักศึกษาปีสุดท้ายที่ผ่านการทำวิจัยแสนหนักหน่วงจนผ่านพ้นไปได้ด้วยดีจึงรวมตัวกันเลี้ยงฉลองที่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพวกเขาก็จะเรียนจบกันแล้ว"โอ๊ย! ฉันล่ะแทบตายวิจัยตัวร้ายทำฉันแทบกระอักเลือด" เพื่อนในกลุ่มที่นัดมาเลี้ยงฉลองบ่นเสียงดังอย่างเหนื่อยล้า"มึงเป็นคนเดียวหรือไงไอ้ขนุน กูนี่แก้แล้วแก้อีกจนคอมที่หอกูแทบระเบิด" เสียงเพื่อนผู้ชายในกลุ่มบ่นออกมาอีกคน อย่างที่บอกพอเหล้าเข้าปากทุกอย่างที่เก็บเอาไว้ถูกปล่อยออกมาจนหมด"พอๆ มึงทั้งคู่นั้นแหละ ผ่านมาได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว" อิทธิพลกระดกเหล้าแล้วพูดปรามเพื่อนที่กำลังเถียงกันอยู่"ไอ้อิฐก็มึงเรียนเก่งนี่หว่า คนห่าอะไรทั้งหล่อ ทั้งรวยแล้วยังเสือกเรียนเก่งอีก" เพื่อนผู้ชายในกลุ่มเอ่ยอย่างอิจฉาในความเพอร์เฟกต์ของอิทธิพล"อย่าอิจฉากูสิเพื่อน" อิทธิพลพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ ไม่มีการเขินอายแต่อย่างใดที่ถูกชม"แหวะ ฉันจะอ้วก" บารารีทนนั่งฟังอยู่นานรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนสนิทของตัวเอง"ทำไม! จะบอกว่าฉันไม่หล่อว่างั้น?""จ้าหล่อจ้า หล่อมากเลยจ้า" บารารีเอ่ยประชดเพื่อนของตนเอง มือเล็กเอ

สองเดือนต่อมา....หญิงสาวอนาคตไกลกำลังนั่งลุ้นตัวเกร็งอยู่ในห้องน้ำ มือถือแท่งสี่เหลี่ยมยาวที่เรียกว่า 'ที่ตรวจครรภ์' เอาไว้"ขอร้องแหละ ไม่นะๆ" บารารีขอร้องให้เจ้าแท่งสี่เหลี่ยมขึ้นสีแดงแค่ขีดเดียว เธอกำลังจะได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลียอนาคตของเธอจะมาจบลงแบบนี้ไม่ได้"แค่ครั้งเดียวเองคงไม่หรอกมั้ง" ภาวนาขอให้ไม่เป็นแบบที่ตนเองคิด บารารีค่อยๆ ก้มมองแท่งสี่เหลี่ยมที่ถืออยู่ เพ่งมองอย่างใจจดใจจ่อ ขีดสีแดงแรกขึ้นชัดเจนนิ้วขยับไปขีดที่สองช้าๆ"ขอร้องล่ะ" ได้แต่ขอร้องอย่าให้เป็นจริง ขีดสีแดงที่สองชัดเจนพอๆ กับขีดแรก ร่างบางแทบเป็นลมไม่คิดว่าแค่คืนนั้นคืนเดียวจะทำให้มีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของเธอ"ฮึกๆ" ร่างบางสะอื้นไหล่สั่น ความฝันที่จะไปใช้ทุนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลียคงต้องหยุดเอาไว้ก่อน เธอไม่เลวขนาดฆ่าเด็กที่ไม่ได้ผิดอะไรได้ เธอไม่ใจร้ายขนาดนั้น แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วทางเดียวที่เธอจะทำได้คือเป็นแม่ที่ดีที่สุดให้ลูก อย่าถามว่าพ่อของเด็กเป็นใครเธอไม่สามารถบอกได้เพราะเรื่องมันเกิดจากความเมาในคืนที่เลี้ยงฉลองทำวิจัยเสร็จคืนนั้น ผู้หญิงใจ

อิทธิพลวิ่งหน้าตั้งจากชั้นหนึ่งขึ้นมาหาเพื่อนสนิทตัวเองที่ชั้นสามของตึก บารารีกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมกลับหอพัก"อาจารย์กมลบอกว่าแกสละทุน" อิทธิพลรีบวิ่งมาถามเพื่อนเพราะอาจารย์เพิ่งเรียกเขาไปคุยเรื่องทุนที่บารารีสละสิทธิ์"ฉันแค่รู้สึกยังไม่พร้อมจะเรียนต่อตอนนี้น่ะ" ร่างบางเก็บของต่อ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าพวกเธอก็จะรับปริญญากันแล้วบารารีไม่ได้เข้ารับกับเพื่อนๆ แม้ว่าตนเองจะได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งก็ตาม เพราะเธอกลัวว่าอาการแพ้ท้องของตัวเองจะหายไม่ทันและจะเป็นภาระให้คนอื่นๆ เธอยังไม่ได้บอกอิทธิพลเรื่องที่เธอไม่ได้เข้ารับปริญญาตามที่สัญญาไว้กับเขา"แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่าเบล เรื่องเงินหรือเปล่าฉันช่วยแกได้นะ" อิทธิพลพร้อมจะช่วยเหลือเพื่อนทุกครั้งขอแค่เธอพูด เขารู้ว่าทุนครั้งนี้บารารีหวังเอาไว้มาก เขาเองก็เช่นกัน"แกก็รู้ว่าเรื่องเงินสำหรับฉันไม่ใช่ปัญหาเลย ฉันแค่ไม่พร้อมจริงๆ" บารารีบอกกับเพื่อน ทุนปริญญาโทที่จะได้ไปต้องออกค่ากินค่าอยู่เองอิทธิพลเลยคิดว่าเพื่อนมีปัญหาเรื่องเงินเพราะบารารีอยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องคอยช่วยเหลือ“ฉันไม่ด

หกปีผ่านไป...เวลาผ่านไปราวกับแค่ฝัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน จากวันนั้นที่ต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่เธอเรียกว่า 'ลูก'"วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างคะคนเก่ง" คุณแม่คนสวยขับรถมารับลูกสาววัยห้าขวบที่หน้าโรงเรียน พอขึ้นรถได้คนเป็นแม่ก็ถามลูกสาวตัวน้อยทันที"วันนี้คุณครูให้จับกลุ่มทำงานหนูได้เป็นหัวหน้ากลุ่มด้วยค่ะ" หนูน้อยตอบแม่อย่างน่าเอ็นดู บารารีเรียนขับรถและใช้เงินเก็บที่พอมีซื้อรถยนต์เพื่อมารับลูกจะให้เธอกระเตงลูกขึ้นรถแท็กซี่หรือรถประจำทางทุกวันคงไม่ได้ เธออยากให้ลูกสบายที่สุดเท่าที่แม่คนนี้จะทำได้"แล้วน้องเพียงทำได้ไหมคะ""ทำได้ค่ะเพราะหนูเก่งเหมือนแม่เบลคนสวย" สองแม่ลูกหยอกล้อกันไปมา หนูน้อยไม่เคยได้เห็นหน้าพ่อแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่จำความได้ก็มีแค่แม่คนเดียวมาตลอด"เก่งมากค่ะสุดสวยของแม่" ยีหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดูก่อนจะขับรถกลับคอนโดที่ซื้อเอาไว้หลังจากเรียนจบเมื่อถึงคอนโดสองแม่ลูกอาบน้ำกินข้าวเรียบร้อย บารารีก็ลงมือตอบแชทลูกค้าต่อโดยมีลูกสาวตัวน้อยช่วยหยิบช่วยแพ็กของ

อิทธิพลอาสาอุ้มหนูน้อยที่นั่งรอแม่คุยกับเพื่อนจนหลับคาหนังสือ เขาจัดการอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยแล้วเดินไปที่รถของเธอ"ขอบใจมากนะอิฐ ฉันไปก่อนนะ" พอวางหนูน้อยอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ บารารีพยายามพูดกับเพื่อนเสียงเบาๆ เพราะกลัวลูกสาวจะตื่น"ไม่เป็นไร ไว้ฉันจะไปหาแกที่คอนโด" คุยกันไปคุยกันมาความสนิทสนมของทั้งคู่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม บารารียอมบอกที่อยู่ของเธอให้เพื่อนรู้ในที่สุด"อืม ฉันไปละนะ" คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวขับรถมุ่งหน้ากลับคอนโดโดยมีลูกสาวตัวน้อยหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ข้างๆ พอถึงคอนโดก็จัดการอุ้มลูกสาวขึ้นห้องพาเข้านอนก่อนที่เธอจะออกมาตอบข้อความและแพ็กของให้ลูกค้าต่อ หลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อยร่างบางอาบน้ำอาบท่าก่อนจะจัดการเปลี่ยนชุดให้ลูกสาวเพื่อให้หลับสบาย"จุ๊บ แม่ขอโทษนะคะคนเก่ง แต่เราอยู่กันสองคนแบบนี้ได้ใช่ไหมลูก" เธอมักจะขอโทษลูกทุกครั้งที่คิดถึงคนเป็นพ่อของลูก ใจอยากจะบอกคนคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอดว่าเพราะคืนนั้นทำให้มีเด็กน้อยคนนี้ แต่เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเธอเองก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะรับผิดชอบเพราะเขาคนนั้นคงจำเรื่องคืนนั้น