ตอนที่3.

ตอนที่3.

“ก็ตองสวยเซ็กซี่น่ะสิ นี่ถ้าตองลองไปเทสหน้ากล้องแคสงานอะไรสักอย่าง หนูบัวว่าตองต้องได้เป็นนางแบบแหงๆ แต่เป็นนางแบบเพลย์บอยนะ” บัวบุษราเอ่ยยิ้มๆ ล้อเลียนให้เพื่อนรักสบายใจขึ้น

“ขอบใจนะเพื่อนรัก เหมือนจะชมและให้กำลังใจ..” ตวิษาส่งค้อนหน้าง้ำ

“ก็ตองน่ะสวยเซ็กซี่โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลย ผู้ชายก็หลงแล้วไม่รู้ตัวเลยเหรอ ไอ้ใบหน้าแบบนี้เขาเรียกว่าใบหน้าเชื้อเชิญและหุ่นๆ สะบึมๆ อกอึ๋มๆ อกเป็นอก เอวเป็นเอวแบบนี้ก็ยั่วใจซะจนคนมองแทบถอนสายตาไม่ได้ไงล่ะ”

“แต่ตองก็ไม่เคยแต่งตัวล่อตะเข้เลยนะตองก็รัดหน้าอกตลอด แล้วอีกอย่าง ตองก็ไม่กล้าที่จะใส่เสื้อผ้าที่เปิดเผยเนื้อตัวขนาดที่ผู้ชายเห็นแล้วต้องวิ่งเข้าใส่เสียหน่อยแค่กระโปรงยีนส์กับเสื้อยืดพอดีตัวธรรมดาเหมือนหนูบัวตองยังไม่กล้าใส่เลยกลัวถูกฉุด” ตวิษาพูดติดตลกเมื่อรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นและมองหน้าบัวบุษราอย่างพินิจพิเคราะห์

“อย่างหนูบัวนี่น่าจะเจอบ่อยกว่าตอง ไม่ยักจะเจอ”

“เพราะหนูบัวมีแหวนหมั้นเป็นเกราะไง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอนะ ก็มีเหมือนกันแต่ก็เหมือนตองแหละ เอาตัวรอดได้ แต่หนูบัวก็ไม่วางใจหรือไว้ใจใครหรอก แดนิชสอนไว้ว่าต้องเอาตัวรอดยังไงและต้องหนักแน่นเข้มแข็งแค่ไหน ตองยังมีครอบครัวที่อบอุ่นแต่หนูบัวไม่มีใครเลยนอกจากแดนิช” บัวบุษราเอ่ยแผ่วเบาในตอนท้าย ใบหน้าขาวนวลดูหม่นลงจน ตวิษาใจเสียและคิดว่าตนเองทำให้เพื่อนไม่สบายใจ

“หนูบัวตองขอโทษ ตองไม่ได้ตั้งใจจะให้หนูบัวรู้สึกเศร้านะ”

“ไม่เป็นไร ตอนนี้หนูบัวไม่ใช่คนอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

บัวบุษรายิ้มให้เพื่อนรักก่อนจะช่วยกันทำขนมให้แล้วเสร็จและชักชวนตวิษาไปพักด้วยชั่วคราว ส่วนแดนิชนั้นก็ดีใจที่ตวิษามาพักด้วย เพราะเขาเองอยู่กันสองคนกับบัวบุษราในห้องชุดสุดหรูก็เงียบเหงาเช่นกัน การมีเพื่อนเพิ่มขึ้นก็ดีไปอีกแบบ และที่สำคัญเขาก็ชอบพออัธยาศัยของตวิษาไม่น้อย...

“คุณแม่ขา เราจะไปอยู่ข้างนอกกันจริงๆ ใช่ไหมค้า เย้ๆ ๆ หนูบัวดีใจจังเลย..” หนูบัววิ่งวนรอบกายมารดาอย่างดีใจจนออกนอกหน้าในขณะที่ทั้งสามกำลังเตรียมเก็บข้าวของที่จะนำติดตัวไปแค่เพียงไม่กี่ชิ้นนั้นลงกระเป๋า...

“แหม ดีใจใหญ่เลยเหรอหนูบัว” คุณยายมาศขยี้ผมนุ่มของหลานน้อยอย่างเอ็นดู

สามชีวิตจัดเรียงข้าวของใส่กระเป๋าล้อลากใบใหญ่ และเก็บของเก่าบางชิ้นที่เป็นของคุณยายใส่ในหีบไม้ใบเก่าคร่ำคร่าซึ่งคุณยายใช้เก็บข้าวของสำคัญๆ และกระเป๋าใบเป้ใหญ่ของหนูบัวที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าและของเล่นที่หนูน้อยเองก็หยิบใส่กระเป๋าไปเพียงชิ้นที่ตนรักเท่านั้น เพราะคุณแม่ของเธอบอกว่า

“เราอาจจะได้อยู่ห้องเช่าเล็กๆ และอาจจะไม่มีที่สำหรับเก็บของเล่นของหนูบัว”

“นี่พวกแกแม่ลูกตัวเสนียดกำลังจะขนข้าวของ ของบ้านฉันไปไหน” เสียง คุณสายสนม ภรรยาคนที่สองของคุณไพศาลซึ่งเป็นยังคงดูงดงามสวยสดแม้วัยเฉียดใกล้สี่สิบ ดวงตากร้าวจิกมองทั้งสามแม่ลูกอย่างหยามหยัน ริมฝีปากเคลือบสีแดงสดบิดเบ้จนน่ากลัวว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าจะเป็นอัมพาต

“เอ่อ.. คือบุษกับลูก และคุณแม่จะขอย้ายออกไปอยู่ข้างนอกค่ะคุณสอง” บุษบาเอ่ยอย่างนอบน้อมร่างกายบอบบางสั่นระริกหวาดกลัวผู้หญิงตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ดีรู้จักเจียมเนื้อเจียมตนเอาลูกชู้ออกไปอยู่ให้ห่างหูห่างตาคุณพี่ก็ดี” คำว่าลูกชู้ที่ออกมาจากปากสีสดนั้น หนูบัวไม่ค่อยเข้าใจนักว่ามันหมายความว่าอย่างไรแต่เธอรับรู้ได้ถึงความเกลียดชังของ คุณสอง ที่มีต่อเธอกับแม่ และรับรู้ได้ถึงความเสียใจของมารดาเพราะตอนนี้ แม่บุษของเธอกำลังน้ำตาอาบแก้ม

“บุษ เรารีบเก็บของเถอะลูก” เสียงแผ่วๆ ของคุณยายมาศดังขึ้นร่างผอมบางกำลังพับผ้าใส่หีบนั้นดูสงบนิ่ง จนผู้มาใหม่ที่ตั้งใจมาระรานก็นึกเกรงเพราะรู้ดีว่าคุณยายมาศนั้นเป็นที่เคารพรักของ “คุณแม่ใหญ่” ผู้เป็นเอกและมีอำนาจเหนือใครในบ้านจันทรโสภากุลเพียงไร

“คุณแม่คะ มันอาจจะเอาสมบัติของคุณพ่อติดไม้ติดมือไปก็ได้นะคะดูสิหีบใบเบ้อเร่อ นังลูกชู้นั่นลูกจันเคยเห็นคุณแม่ใหญ่ให้ของมันบ่อยๆ” เสียงแหลมปรี๊ดของเด็กสาววัยสิบสองนามว่า สิริจันทร์ กระซิบกระซาบกับผู้เป็นมารดาด้วยความริษยาเด็กน้อยที่นั่งกอดตุ๊กตาหมีน่ารักมองเธอด้วยแววตาหวาดหวั่น ระคนเกลียดชังอย่างที่เด็กๆ มักแสดงออกมาอย่างเปิดเผยยิ่งทำให้สองแม่ลูกแทบเต้นเร่าด้วยไฟริษยา แม้ว่ามารหัวใจอย่างบุษบาและลูกสาวกำลังจะกระเด็นออกไปจากบ้านหลังนี้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณไพศาลจะกลับมาสนใจไยดีเธอกับบุตรสาวอย่างที่เธอคาดหวังไว้เพราะเธอรู้ดีว่าเพราะอะไร

คุณไพศาลมีภรรยาถึงห้าคน และมีบุตรชายหญิงทั้งหมดรวมทั้งหนูบัวด้วยก็เจ็ดคน แต่บรรดาภรรยาทั้งห้าของคุณไพศาลนั้น มีเพียงภรรยาสี่คนเท่านั้นที่มีลูกกับคุณไพศาล ส่วนภรรยาหลวงหรือคุณแม่ใหญ่นั้นไม่มีลูกกับคุณไพศาล และในจำนวนภรรยาทั้งห้าคนนั้น คุณไพศาลนั้นรักและเทิดทูนคุณแม่ใหญ่มากกว่าใครแต่คนที่คุณไพศาลรักสุดใจนั้นก็คือบุษบา ภรรยาคนที่ห้าซึ่งอายุห่างกันเกือบยี่สิบปี เมื่อนึกถึงความจริงข้อนี้ทีไร คุณสายสนมมักจะทนไม่ได้ ดวงใจที่ร้อนด้วยเพลิงริษยานั้นก็ลุกโชนทุกครั้งไป...

“คุณแม่คะ ทำไมเงียบไปล่ะคะ” เด็กสาวถามมารดาเสียงขุ่นขณะเดินกลับเรือนของตน

“แม่กำลังคิดลูกว่าจะจัดการมันให้เด็ดขาดยังไงดี” คุณสายสนมบอกบุตรสาวแล้วมองไปยังบ้านหลังน้อยด้วยแววตาที่กร้าวและเยียบเย็น