บทที่ 5

จ้าวฮวนอี๋พลันเหลือบตาขึ้น มองเขาอย่างไม่ยากจะเชื่อหูตนเอง

เซียวจือหลิ่นหลบสายตานาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "สายลับของเราไม่ได้ไร้ประโยชน์ถึงขนาดนั้น ผู้ใดที่คอยสร้างคลื่นลมอยู่เบื้องหลัง เรากระจ่างดี"

เขารู้? เขารู้อยู่เต็มอกว่าทั้งหมดนี้เป็นงิ้วฉากใหญ่ที่จ้าวรั่วอิ๋งกำกับเองและเล่นเองอย่างนั้นหรือ?!

หัวใจของจ้าวฮวนอี๋ราวกับถูกคำพูดนี้กระแทกใส่อย่างแรง ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปนเหลวไหลพรั่งพรูเข้ามา

"เช่นนั้นฝ่าบาท..." น้ำเสียงของนางสั่นระริก

"แต่รั่วอิ๋งนาง..." น้ำเสียงของเซียวจือหลิ่นเจือความเหนื่อยล้าและจนใจเล็กน้อย "เราบอกนางไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าเราไม่ได้รู้สึกแบบชายหญิงต่อเจ้า ตอนแรกที่แต่งเจ้าเข้าจวนก็เพราะสถานการณ์บังคับ แต่นาง...ถึงอย่างไรก็เป็นสตรี ย่อมขาดความมั่นใจในรัก เมื่อเห็นเรากับเจ้าแต่งงานกันมาหลายปี เห็น...เราเอาใจใส่ดูแลเจ้าอยู่บ้างในบางครั้ง ใจนางย่อมเกิดความระแวง นางก็แค่อยากอาศัยโอกาสนี้ลองใจเราเท่านั้น"

เขาชะงักไป ก่อนจะหันไปมองจ้าวฮวนอี๋ด้วยสายตาที่สื่อหลากหลายความรู้สึก "เราไม่อาจทำร้ายจิตใจนางได้ และเพื่อพิสูจน์ความจริงใจให้นางเห็น จึงทำได้เพียงร่วมแสดงงิ้วฉากนี้ไปกับนาง...ลำบากเจ้าแล้ว"

ลำบากเจ้าแล้ว

คำที่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาไม่กี่คำ ได้สรุปทุกสิ่งที่นางต้องเผชิญตลอดหลายวันที่ผ่านมาแล้ว ทั้งการถูกใส่ร้าย ความอัปยศ การทรมานจนเนื้อหนังปริแตก และความหวาดกลัวที่เกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในคุกหลวง

คนสองคนนั้น คนหนึ่งกุเรื่องเล่นละครเองเพียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย อีกคนมองดูอย่างเย็นชาเพียงเพื่อพิสูจน์รักแท้ ทั้งคู่ร่วมมือกันผลักนางลงสู่ขุมนรก ทว่ากลับยังต้องการให้นางเข้าใจ "ความลำบากใจ" ของพวกเขาอีกหรือ?

จ้าวฮวนอี๋จ้องมองเขา แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่ซีดเซียว แฝงไปด้วยความโศกเศร้าจนแทบจะสมเพชตัวเอง

เซียวจือหลิ่นถูกรอยยิ้มนั้นทิ่มแทงจนบีบหัวใจ ลนลานขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้

ขาคิดว่านางคงเสียใจ จนหัวใจด้านชาไปแล้ว

"ครั้งนี้เราทำผิดต่อเจ้า" เขาปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง ถึงขั้นกล่าวเหมือนให้คำสัญญา "เจ้าพักรักษาตัวให้ดี วันหน้าเราจะชดเชยให้ ระหว่างรั่วอิ๋งกับเจ้า เราให้สัญญากับเจ้าว่า ครั้งหน้า...เราจะเลือกเจ้าสักครั้งอย่างแน่นอน"

ครั้งหน้า? เลือกนางสักครั้ง?

จ้าวฮวนอี๋หลับตาลง รู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนแรงจนถึงขีดสุด

"ไม่มีครั้งหน้าแล้วเพคะ..." นางพึมพำ เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ว่าอย่างไรนะ" เซียวจือหลิ่นฟังไม่ถนัด

ตอนนี้เอง หลี่เต๋อฉวนเอ่ยรายงานจากห้องด้านนอกอย่างระมัดระวัง "ฝ่าบาท พระองค์ทรงเฝ้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยังมีใต้เท้าอีกหลายคนรอเข้าเฝ้าเพื่อหารือเรื่องอุทกภัยทางตอนใต้..."

เซียวจือหลิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย มองจ้าวฮวนอี๋ที่นอนหน้าซีดหลับตาเงียบ ๆ อยู่บนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "บอกให้พวกเขารออีกประเดี๋ยว"

"ฝ่าบาท" จ้าวฮวนอี๋พลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ "ราชกิจสำคัญนัก หม่อมฉันไม่เป็นไรมากแล้ว ฝ่าบาทเชิญเสด็จกลับเถิดเพคะ"

เมื่อเซียวจือหลิ่นเห็นท่าทางห่างเหินเย็นชาของนาง โทสะที่ไร้ชื่อเรียกก็คุกรุ่นขึ้นมาในใจอีกครั้ง แต่ที่มากกว่านั้นคือความอึดอัดและไร้ความสามารถ

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยคำใด ลุกขึ้นยืน จ้องมองนางอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่งแล้วหันกายจากไป

ช่วงเวลาหลังจากนั้น เซียวจือหลิ่นก็เหมือนกำลังพยายามชดเชยให้นางจริง ๆ

ของพระราชทานหลั่งไหลเข้ามาในตำหนักดั่งสายน้ำ ทั้งของโบราณล้ำค่าหายาก ผ้าแพรพรรณชั้นเลิศ กระทั่งยังมีเครื่องบรรณาการบางชิ้นที่มีเพียงฮ่องเต้และฮองเฮาเท่านั้นจึงจะคู่ควรได้เสวยสุข

ในวันนี้ เขาถึงขั้นส่งคนมาแจ้งข่าวว่า จะพานางไปเที่ยวเล่นผ่อนคลายอารมณ์ยังลานล่าสัตว์หลวงแถบชานเมืองหลวง

ที่แห่งนั้นเป็นเขตหวงห้ามของฮ่องเต้และฮองเฮา เหล่าสนมนางในไม่เคยได้ย่างกรายเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

จ้าวฮวนอี๋กำลังคิดว่าจะหาข้ออ้างปฏิเสธอย่างไรดี

เพราะวันนี้ เป็นวันกำหนดเวลาที่ยาแสร้งตายจะออกฤทธิ์

หากอยู่ภายในวัง นางยังสามารถแสร้ง 'สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน' ได้ ทว่าหากไปตายกลางทางระหว่างไปลานล่าสัตว์ จะไม่ทำให้คนอื่นสงสัยหรอกหรือ

ขณะที่นางกำลังจะเรียกนางกำนัลคนใหม่เข้ามาถ่ายทอดคำพูด จู่ ๆ ชายชุดดำคนหนึ่งกระโดดลอดหน้าต่างเข้ามา นางกำลังจะกรีดร้อง ทว่าท้ายทอยกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง!

ดวงตาพร่ามัวภาพทุกอย่างพลันมืดดับลง แล้วนางก็หมดสติไปในทันใด