บทที่ 4

ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนกตกใจ

จ้าวฮวนอี๋เองก็งงเช่นกัน

เซียวจือหลิ่นรับหลักฐานมา กวาดสายตามองสองสามครั้ง สีหน้าก็พลันมืดครึ้มลง

เขาเขวี้ยงหลักฐานใส่ใบหน้าของจ้าวฮวนอี๋อย่างแรง

"จ้าวฮวนอี๋" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ "เจ้าทำให้เราผิดหวังเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าบังอาจทำร้ายฮองเฮาครั้งแล้วครั้งเล่า!"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตวาดต่อ "ทหาร"

แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ

เมื่อเขามองใบหน้าที่ขาวซีดเรียบเฉยของนาง ประโยคที่ว่า "ลากตัวออกไปประหาร" กลับเอ่ยพูดไม่ออก

จ้าวรั่วอิ๋งมองเห็นความลังเลของเขา ความแค้นแวบผ่านด้วยตาสายหนึ่ง

นางคุกเข่าลง ร่ำไห้วิงวอน "ฝ่าบาท ถึงอย่างไรฮวนอี๋ก็เป็นน้องสาวของหม่อมฉัน... ขอฝ่าบาททรงเมตตา ละเว้นชีวิตนางด้วยเถิด เพียง...เพียงส่งนางไปคุมขังในคุกหลวงสักสองสามวันเพื่อเป็นการสั่งสอนก็พอเพคะ"

คุกหลวง?

เซียวจือหลิ่นขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความลังเลขึ้นมาอีกครั้ง

คุกหลวงคือสถานที่เช่นไร ทั้งมืดมนอับชื้น เครื่องทัณฑ์ทรมานเต็มพื้น ผู้ที่ถูกคุมขังในนั้นหากไม่ตายก็ต้องพิการ บาดแผลที่หลังของนางยังไม่ทันหายดี หากเข้าไปเกรงว่า...

จ้าวรั่วอิ๋งมองเห็นความย้อนแย้งในส่วนลึกของดวงตาเขาได้อย่างชัดแจ้ง ความโกรธแค้นในใจยิ่งลุกโชน

นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า จ้าวฮวนอี๋มีความสำคัญต่อเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร! กระทั่งจะส่งเข้าคุกหลวงยังตัดใจทำไม่ลง

นางกัดฟัน เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงกว่าเดิม ถึงขั้นสะอื้นด้วยซ้ำ "ความจริงแล้ว...หม่อมฉันก็ไม่อยากลงโทษน้อง แต่หากไม่ทำ ปล่อยให้เรื่องใส่ร้ายป้ายสีฮองเฮาเช่นนี้เกิดขึ้น วันหน้าหม่อมฉัน...จะเอาหน้าที่ไหนไปปกครองฝ่ายใน ช่างเถิด ช่างเถิด... อย่างไรก็เป็นน้องสาวร่วมสายเลือด ฝ่าบาททรงคิดเสียว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเถิดเพคะ... แค่ก ๆ..."

ระหว่างที่พูด ไม่น่าเชื่อว่าจะเริ่มไออย่างรุนแรง จากนั้นก็กระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำหนึ่ง ย้อมผ้าเช็ดหน้าสีขาวดุจหิมะจนแดงฉาน!

"รั่วอิ๋ง!" เซียวจือหลิ่นตกใจใจจนหน้าถอดสี รีบรวบตัวนางเข้ามากอด "หมอหลวง! รีบตามหมอหลวงเร็วเข้า!"

เขากวาดตามองจ้าวฮวนอี๋ที่ยังคงคุกเข่าหลังตรงแน่วด้วยสีหน้าเรียบเฉยอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะมองจ้าวรั่วอิ๋งในอ้อมอกที่กระอักเลือดจนหมดสติและลมหายใจโรยริน ความลังเลสายสุดท้ายในดวงตาพลันถูกแทนที่ด้วยความเฉียบขาด

"คุมตัวกุ้ยเฟยตระกูลจ้าว ไปคุมขังยังคุกหลวง! รอการพิพากษา!"

องครักษ์ก้าวเท้าเข้ามา ลากตัวจ้าวฮวนอี๋ขึ้นจากพื้นอย่างไร้ความปรานี

จ้าวฮวนอี๋ไม่ได้ขัดขืน และไม่ได้เอ่ยแก้ตัวด้วย

นางดูออกตั้งนานแล้วว่า ว่านี่เป็นฝีมือของจ้าวรั่วอิ๋ง

อธิบายไปก็ไร้ประโยชน์

คุกหลวงเป็นอย่างที่ร่ำลือกัน ทั้งหนาวเหน็บอับชื้น และอบอวลไปด้วยกลิ่นอับเน่าเปื่อย

จ้าวฮวนอี๋ถูกโยนเข้าไปในห้องคุมขัง ประตูเหล็กปิดลงดัง "ปัง" ตัดขาดจากแสงรำไรภายนอกโดยสิ้นเชิง

นางพิงกายกับผนังอันเย็นเยียบ บาดแผลที่แผ่นหลังปริแตกอีกครั้งเพราะการเคลื่อนไหว เลือดไหลซึมออกมาย้อมชุดสีเรียบจนแดงฉาน ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ทว่านางไร้สิ้นเรี่ยวแรงจะใส่ใจแล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ประตูคุกถูกเปิดออก ผู้คุมคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถือเครื่องทัณฑ์ทรมานสารพัดชนิด

"พระสนมกุ้ยเฟย" ผู้คุมเอ่ยยิ้มเย็น "ต้องขออภัยด้วย เบื้องบนสั่งการมาว่าต้องสั่งสอนพระองค์เสียหน่อย ให้ทรงจำใส่ใจไว้ว่า ผู้ใดที่มีเรื่องด้วยได้ และผู้ใดที่ไม่ควรล่วงเกิน"

เหล็กเผาไฟ ตะปู ไม้หนีบนิ้ว...ทัณฑ์ทรมานสารพันประดังประเดเข้าใส่ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของนาง

ตลอดสองวันเต็ม นางถูกลงทัณฑ์ทรมานนับไม่ถ้วน ทว่ายังคงกัดฟันตลอด ไม่ยอมปริปากส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว สติสัมปชัญญะล่องลอยอยู่ในความเจ็บปวดและความหนาวเหน็บ

ชิงเหอ... ข้าขอโทษ ข้าอาจจะ...รอไม่ถึงวันที่จะได้ไปพบเจ้าแล้ว...

ในยามที่นางกำลังจะสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง พลันบังเกิดความอบอุ่นสายหนึ่งโอบล้อมร่างกาย

มีใครบางคนช้อนตัวอุ้มร่างนางขึ้นมา ท่วงท่าสั่นเทิ้มและระมัดระวัง ซึ่งเป็นสิ่งที่นางคุ้นเคย

นางฝืนลืมตาขึ้น ในความพร่ามัวนั้น นางแลเห็นสันกรามที่แน่นตึงของเซียวจือหลิ่น

ยามที่ฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ภายในตำหนักเหยาหวาแล้ว

เซียวจือหลิ่นเฝ้าอยู่ข้างเตียง ในมือถือถ้วยยาเอาไว้

เมื่อเห็นนางฟื้นขึ้นมา เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "เจ้าฟื้นแล้ว"

เขาตักยาขึ้นมาหนึ่งช้อน จ่อเข้าที่ริมฝีปากของนาง "ดื่มยาเสีย"

จ้าวฮวนอี๋พยุงกายลุกขึ้น รับถ้วยยามา "หม่อมฉันทำเองเพคะ"

มือของเซียวจือหลิ่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

เขาเฝ้ามองนางรับถ้วยยาไปด้วยความยากลำบาก ก่อนจะแหงนหน้าดื่มน้ำยารสขมจนหมดโดยไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย ความรู้สึกอึดอัดขัดที่อธิบายไม่ถูกพลันตีตื้นขึ้นมาในอกเขาอีกครั้ง

"ใยต้องทำถึงขนาดนี้" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "แต่ก่อนใช่ว่าเราจะไม่เคยดูแลเจ้าเช่นนี้เสียหน่อย"

จ้าวฮวนอี๋วางถ้วยยาที่ว่างเปล่าลง ใช้แขนเสื้อซับมุมปาก น้ำเสียงอ่อนแรงทว่าแจ่มชัด "นั่นเป็นเพราะ...แต่ก่อนมีเพียงฝ่าบาทและหม่อมฉันสองคนเพคะ ยามนี้ใต้หล้าเป็นปึกแผ่น พี่หญิงได้เข้าตำหนักกลาง หม่อมฉัน...ไม่บังอาจรบกวนฝ่าบาทอีกแล้ว"

เซียวจือหลิ่นขมวดคิ้วแน่น "เจ้ากำลังโทษเราที่เราส่งเจ้าเข้าคุกหลวงงั้นหรือ"

"หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ" จ้าวฮวนอี๋หลุบตาลง "หม่อมฉันเพียงอยากจะทูลว่า เรื่องปล่อยข่าวลือใส่ร้ายฮองเฮานั้น ไม่ใช่ฝีมือของหม่อมฉันจริง ๆ"

เซียวจือหลิ่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ภายใต้แสงสลัวรางในตำหนัก โครงหน้าด้านข้างของเขาดูแข็งกร้าวและเยียบเย็นขึ้นมาเล็กน้อย

"เรารู้อยู่แล้ว" เขาพลันเอ่ยขึ้นมา