บทที่ ๓ ประคบเย็น

“มีอะไรจะแก้ตัวไหม? ไอ้ม่วง”

เขาทำงานพลาดครั้งใหญ่

“ไม่ครับ”

“ดี”

เลขานุการหนูคนสนิทยืนตัวตรงมือไพล่หลังน้อมรับบทลงโทษที่จะตามมา

งานที่เขาควรส่งคนคุ้มกันคุณเปลวและผู้ต้องสงสัยทั้งหมดไม่ให้คลาดสายตา แต่ผลลัพธ์ที่ออกมากลับเป็นความล้มเหลว ต่อให้คนที่ทำพลาดจะเป็นคนอื่นไม่ใช่เขาทว่าคนอื่นคนนั้นคือลูกน้องซึ่งได้รับคำสั่งจากตัวเขาซึ่งเป็นหัวหน้า ดังนั้นเขาจึงต้องเป็นคนรับผิดชอบ

*พลั่ก!!* กำปั้นตรงเข้าข้างแก้มอย่างจัง จนรดาร่างเล็กล้มลงในทันที ดีที่ข้างเคียงเป็นเตียงหากเป็นขอบโต๊ะละก็คงไม่ได้มีแค่แผลเดียวเป็นแน่

ใบหน้าเล็กแม้ขึ้นเป็นรอยฟกช้ำใหญ่จนมันเกยขึ้นตาแต่สีหน้านัยนายังคงเรียบเฉย สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เนื่องจากงานงานนี้เจ้านายย้ำนักย้ำหนาให้เขาพึงระวังกับมันมากกว่างานที่เป็นไปเพื่อผลกำไรของบริษัท ถึงกระนั้นด้วยผลที่ออกมาตรงกันข้ามให้ทราบได้ว่าเขายังใส่ใจไม่มากพอ

พวกเขาตามสืบมายังย่านอโคจรจนถึงห้องซึ่งส่งกลิ่นฉุนของน้ำหอมออกมาจนน่าอาเจียน ผ้าม่านผืนหนาสีเข้มปิดหน้าต่างไม่ให้แสงจากภายนอกเข้ามารบกวน ความสลัวจากแสงรำไรที่แผ่กระจายออกมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ทำให้ทุกสิ่งภายในห้องดูชวนน่าหลงใหล เครื่องเรือนที่ใช้เป็นสีแดงเลือดนกผนวกกับผ้าปูเตียงเนื้อหนาเพิ่มความรู้สึกหรูหราเร่าร้อนอันย้ำเตือนถึงเรื่องราวอันเปราะบางและความจริงอันหลีกเลี่ยงไม่ได้

เป็นเวลานานสักพักกว่าสติเขาจะกลับมาครบถ้วน รู้ตัวอีกคุณธรรศผู้เป็นนายก็ออกไปจากห้องเสียแล้ว

“อึก!”

ม่วงเสียงกระตุกเมื่อลองยกมือแตะหน้าแก้ม ตอนนี้เขาพาตัวเองเข้ามาส่องกระจกในห้องน้ำดูสภาพการณ์ ด้วยว่าตัวเล็กกว่ามากขนาดมือจึงต่างกันอย่างชัดเจน หากเขาต่อยตัวเอง รอยคงอยู่เป็นวงเล็ก ๆ กลับกันแผลที่ได้ในตอนนี้แทบกินไปครึ่งหน้า สำหรับเจ้านายแล้วเรื่องของคุณเปลวเป็นเรื่องสำคัญกว่าเงินทองของตัวเอง ซึ่งเขารู้ในจุดนั้นดีกว่าใคร ๆ แต่กลับ...

“หัวหน้าครับ คุณธรรศให้ผมเอา-เฮือก!”

“มีอะไร ไอ้ยอด”

“ผมไม่คิดว่ามันหนักขนาดนี้...”

ยอด ลูกน้องอีกคนเดินมายื่นผ้าเย็นให้เอาไว้ประคบ ตอนที่เขารออยู่ด้านนอกก็ใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงกระแทกดังออกมาตามด้วยคุณธรรศซึ่งเดินสวนออกไปพร้อมคำสั่งผ้าประคบเย็น

ยอดมองหัวหน้าตัวเล็กจิ๋วก็เห็นใจ พวกเขาตัวโตอย่างกับควายยังกลัวหมัดคุณธรรศกันเลยแต่หัวหน้าเขากลับทำหน้านิ่งเฉยได้อยู่แบบนี้ นี่เจ้านายคนนั้นไม่คิดเห็นใจกันบ้างเลยหรือไร หัวหน้าถึงจะเป็นรดาแต่ก็เคยเป็นสุคนธ์มาก่อนเชียวนะ สุคนธ์ที่ใคร ๆ ก็ต่างต้องการทะนุถนอมอุ้มชูทูนเหนือศีรษะน่ะ!

“ไปกันได้แล้ว ฉันต้องไปจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นต่อ”

“นะ...นั่งพักก่อนไหมครับ แผลมัน-”

“ช่างแผลฉันเถอะ รีบไปกันได้แล้ว ส่วนไอ้คนที่ทำเสียเรื่องไปเรียกมันมาคุยกับฉันหลังจบงานคืนนี้”

“ครับ”

ม่วงเดินออกมาผ่านโถงทางเดินกว้างซึ่งอุดมไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำหอมสังเคราะห์และเหล่าผู้คนซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้อง เลขานุการร่างผอมบางสาวเท้าเดินผ่านเหล่าลูกน้องพิโดรตัวโย่งด้วยแววตาเฉี่ยวคมเรียบนิ่งอย่างที่เคยเป็นมาตลอดโดยไม่แสดงอาการเจ็บปวดหรือสะทกสะท้านต่อแผลฟกช้ำที่ได้รับมาแม้แต่น้อย ตรงข้ามกับเหล่าลูกน้องที่ทั้งเป็นห่วงในฐานะเจ้านาย-ลูกน้อง แต่บ้างก็ห่วงในฐานะคนของใจที่แอบรักข้างเดียว

ตอนนี้ลูกน้องเขารู้กันเองหมดแล้วว่ามีใครเป็นศัตรูหัวใจบ้าง มีแต่หัวหน้านี่แลที่เอาแต่ทำงานง่ก ๆ ดูเหมือนจะไม่ทราบอะไรกับเขาสักนิด

“ไอ้เฉลิมมันไปกับคุณเปลวใช่ไหม?”

“ครับ”

“เอ็งนอนมาก่อนหน้าแล้วใช่ไหม ขับรถพาฉันไปส่งบริษัทที”

ต่อให้ไอ้ยอดจะมีคำถามมากมายอยู่ในหัวทว่าทำได้เพียงพยักหน้าทำตามคำสั่งเพราะการให้คุณหัวหน้าหนูตัวเล็กพูดบ่อย ๆ อาจไม่ส่งผลดีต่อแผลช้ำข้างแก้ม

ม่วงเดินกระฉับกระเฉงรวบกระเป๋าและเอกสารที่ยึดมาเดินนำหน้าลูกน้องไปก่อนเพื่อไขกุญแจเปิดประตูรถแล้วจึงจะนำสัมภาระทุกอย่างเก็บเข้าที่ พยักพเยิดหน้ากับไอ้ยอดที่เดินตามมาทีหลังแล้วจึงก้าวขาขึ้นเบาะท้ายรถ เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาจวนจะตีห้าแล้วทว่าเขายังไม่ได้นอน อย่างน้อยขอมานอนงีบสักหนึ่งชั่วโมงระหว่างทางไปบริษัทเพื่อยืมใช้ห้องสุขาอาบน้ำอาบท่าให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง

“จะนอนเหรอครับ?”

“อือ...”

ม่วงตอบกลับด้วยความงัวเงีย เขาฝืนตัวเองมาตั้งแต่ก่อนจะมาถึงที่ย่านสีเทาแห่งนี้แล้ว ต่อให้จะนอนเที่ยงคืนซึ่งเป็นเวลาปกติแต่ทว่าเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังเขาต้องยืดเวลางานออกโดยไม่ทันได้ตระเตรียมความพร้อม ระหว่างอยู่ที่นั่นเขานึกว่าตัวเองจะล้มพับไประหว่างเดินไปนู่นมานี่เสียแล้ว

เส้นทางรถแม้จะขรุขระหรือมีบางจังหวะที่รถกระชากทว่าคนตัวเล็กที่นอนขดซุกร่างไปกับเบาะหลังกลับยังคงนอนหลับได้อย่างไม่มีปัญหาใด ๆ

เจ้ายอดพลขับเมื่อต้องชะลอรถจึงเหลือบมองหัวหน้าหนูจี๊ดด้วยความเป็นห่วง โดยส่วนตัวแล้วเขานับถือพี่ม่วงในฐานะหัวหน้ามากกว่าจะเป็นในเชิงชู้สาว เพราะเขามีเมียเป็นตัวเป็นตนทั้งยังจะมีลูกน้อยลืมตาออกมาดูโลกเร็ว ๆ นี้ แต่ก็อีกนั่นแล เพราะมีเมียแล้วจึงรู้ว่าควรปฏิบัติอย่างไรกับสุคนธ์จึงจะเหมาะสม มันจึงอดกังวลแทนไม่ได้ เพียงแต่จินตนาการว่าเมียตัวเองโดนต่อยที่หน้าเข้าอย่างจังก็ฉุนขาดแล้ว

ม่วงในชุดเสื้อผ้าจากเมื่อวานนอนขดกอดตัวเองแน่นเนื่องจากอุณหภูมิในรถที่ต่ำลง กายบางกระตุกเล็กน้อยเมื่อล้อรถต้องขับผ่านเนินชะลอความเร็วก่อนที่เขาจะลืมตาตื่นขึ้นมาหลังหลับไปราว ๕๐ นาที

แววตากลมใสหรี่มองบรรยากาศภายนอกตัวรถขณะปรับระยะสายตา รอบข้างอุดมไปด้วยความเงียบสงัด รถราที่เคยพลุกพล่านในยามกลางวันกลับเบาบางลง เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังอยู่ไกล ๆ และเสียงยางบดกับพื้นถนนที่สะท้อนก้องไปในความเงียบ อาคารสำนักงานตั้งอยู่ที่ปลายสายตา อีกไม่ถึง ๕ นาทีคาดว่าจะถึงจุดหมาย ม่วงจึงจัดแจงเสื้อผ้าให้กลับมาใกล้เคียงเดิม หยัดตัวลุกขึ้นนั่งเหยียดแข้งเหยียดขาลูบหน้าลูบตาปลุกสติตัวเองแม้ยังง่วงงุนไม่หายก็ตามที

เมื่อมาถึงเขตบริษัท แสงไฟจากอาคารสำนักงานยังคงสว่างไสวในบางจุด บ่งบอกถึงกิจกรรมบางอย่างที่ยังดำเนินอยู่แม้ในยามวิกาลของเหล่าแม่บ้านนักการภารโรงที่มาทำงานแต่เช้าตรู่ก่อนพนักงานทั่วไป

“ฉันจะไปอาบน้ำ เอ็งไปซื้อข้าวกับขนมมาให้ที ป่านนี้ในตลาดน่าจะเริ่มเปิดกันแล้ว”

“ครับ”

ม่วงออกคำสั่งอย่างไม่ติดขัดทว่าเสียงยังคงปนความสะลึมสะลือ ก่อนจะรีบลงจากรถเอาเสื้อผ้าตัวใหม่ที่สำรองติดรถไว้ออกมาก่อนจะทิ้งรถกับกุญแจไว้ให้ไอ้ยอดมันขับไปซื้อมื้อเช้า

ม่วงเดินเข้าอาคาร เมื่อถึงห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดจึงสูดลมหายใจเข้าก่อนจะพรูออกเฮือกใหญ่ เรียกเรี่ยวแรงที่หลงเหลืออยู่มาเร่งมือถอดเสื้อถอดผ้าออกก่อนจะพับมันกองไว้บนพื้นส่วนที่แห้ง

น้ำจากขันถูกตักขึ้นอย่างระมัดระวังก่อนจะเทไหลลงบนตัวเพื่อชำระร่างกาย ละอองน้ำกระจายตัวออกมาในอากาศเป็นประกายชวนให้รู้สึกถึงความสดชื่นจากน้ำเย็นที่สัมผัสผิวหนัง ปลุกร่างกายให้ตื่นจากความเหนื่อยล้าได้อย่างทันท่วงที แสงไฟในห้องน้ำสาดส่องให้เห็นหยดน้ำน้อยซึ่งร่วงหล่นจากลำคอระหงผ่านร่องไหปลาร้านูน ก่อนจะถูกหลอมรวมไปกับฟองสบู่ที่เจ้าของร่างถูไปตามสัดส่วน

แสงไฟอ่อน ๆ จากโคมบนฝ้าเพดานทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น การเคลื่อนไหวของน้ำที่ตกกระทบตัวและเสียงน้ำที่ไหลรินกลายเป็นเพลงขับกล่อมชวนผ่อนคลายแม้ยังมีความรู้สึกปวดระบมบริเวณใบหน้าก็ตามที

ม่วงตักน้ำราดตัวเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อชำระสิ่งสกปรกและคราบฟองสบู่ออกก่อนจะก้าวเท้าเดินไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่แขวนไว้มาซับเช็ดหน้าอย่างแผ่วเบา แล้วจึงขยับรูดไปตามแขนขาจนสะอาดหมดจด

“อึก! เฮ้อ...”

เลขานุการถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เพราะแผลที่ได้รับมามันออกฤทธิ์อีกครั้งในระหว่างที่เขากำลังสวมเสื้อ ทว่าไว้เดี๋ยวจัดการกับมันหลังกินข้าวและออกไปรับลูกของคุณเปลวก็แล้วกัน

ม่วงรีบเร่งสวมเสื้อผ้าด้วยความกระฉับกระเฉง จัดแต่งผมให้เรียบร้อยขึ้นมาเล็กน้อยจนพอดูได้ก่อนสวมรองเท้าและเตรียมตัวออกไปจากห้องสุขา เมื่อถึงหน้าประตูคุณเลขาตัวเล็กจึงเขย่งปลายเท้าส่งมือขึ้นไปสับไฟลง หลังสอดส่องสายตาตรวจทานความเรียบร้อยเสร็จสรรพจึงได้เวลาเดินออกไปหาไอ้ยอดที่คงจะกลับมาถึงสักพักแล้ว

“ได้อะไรมาล่ะ?”

“กะเพราไก่ไข่ดาวครับ”

“แล้วเอ็งล่ะ?”

“ผมจะกลับไปกินกับครอบครัวทีเดียวน่ะครับ”

“อือ...เดี๋ยวหลังจากไปส่งฉันที่โรงพยาบาลเสร็จก็กลับไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันขอวันหยุดให้”

“ขอบคุณมากเลยครับ!”

ม่วงพยักหน้าพลอยยิ้มตามเจ้าลูกน้องที่ดีใจออกหน้าออกตา ไอ้ยอดมันเองก็ใกล้จะได้เป็นพ่อคน คงอยากได้เวลากลับไปดูแลลูกเมียที่บ้านมากกว่ามาทำงานดึก ๆ ดื่น ๆ อยู่แบบนี้ สงสัยเขาคงต้องหาไอ้พวกที่โสดขึ้นมาทำงานจำพวกนี้เสียแล้ว คนที่มีครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าบ่อย ๆ

ม่วงคิดเรื่องงานบริหารไปก็ค่อย ๆ ตักเนื้อข้าวคลุกกะเพราขึ้นมากินระหว่างไอ้ยอดกำลังหมุนพวงมาลัยรถออกตัวด้วยแววตาเปี่ยมสุข แสงอ่อน ๆ จากพระอาทิตย์แม้โผล่พ้นขอบฟ้าไม่เท่าไรกลับสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง สร้างบรรยากาศอันอบอุ่นให้เขาที่ผ่านราตรีอันหนักหน่วงมา

ทว่านั่งไม่เท่าไรความง่วงงุนก็เริ่มเข้าเล่นงานอีกครั้ง กระพุ้งแก้มที่ขยับหยุกหยิกเริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด แม้รสสัมผัสของเม็ดข้าวเริ่มหลอมละลายกลายเป็นความหวานทว่าเจ้าของร่างก็พยายามตั้งอกตั้งใจกินเข้าไปเพราะรู้ดีว่าตัวเองต่อจากนี้คงหาเวลามานั่งทานอาหารดี ๆ แบบนี้ไม่ได้อีก

“ลูกคลอดปีหน้าใช่ไหม?”

“ครับ เดือนมีนาครับ”

“อย่าลืมทำเรื่องล่ะ เดี๋ยวอดไปดูแลเมีย”

“ครับ!”

เรื่องของลูกน้องทำเอาเขานึกถึงตัวเองในอดีตเลยเชียว ไม่แน่ว่าหากเขาเป็นสุคนธ์ที่โชคดีได้รับอุปการะไปอยู่ในครอบครัวอันอุดมสมบูรณ์ ป่านนี้เขาคงกำลังตั้งท้องหนึ่งไม่ก็ท้องสองโดยมีคนรักคอยเคียงข้างอยู่กระมัง...

ม่วงรู้ตัวว่าเผลอคิดไปไกลอีกแล้ว ทว่าเมื่อมันมาบ่อยเข้าคงจะแสดงว่าช่วงนี้เขาโหมงานหนักเกินไปจนหัวสมองพยายามสร้างภาพในจินตนาการขึ้นมาปลอบใจตัวเอง มันชวนให้ขบขันอยู่เช่นกันเพราะเขาถึงกับขนาดคิดภาพตัวเองมีลูกเพื่อหนีงานเลยเชียว

“ให้ผมลงไปรับเด็ก ๆ แทนไหมครับ หัวหน้าจะได้นอน”

“อือ ฝึกไว้ อย่าทำเด็กกลัวซะล่ะ”

“โถ่ หัวหน้าครับ”

ม่วงอมยิ้มแซวลูกน้องพลางส่งห่อใบตองฝากให้ไอ้ยอดมันไปทิ้งก่อนจะมานั่งเท้าคางเอนพิงกระจกเพื่อหลับพักสายตาต่ออีกสักหน่อย

ลูกน้องของเขาทุกคนแม้บางรายมีลูกกันแล้วทว่าทั้งหมดอายุน้อยกว่าเขาทั้งสิ้น มันจึงไม่แปลกที่ต่อให้เขาจะตัวเล็กหรือหน้าตาเป็นเด็กอย่างไรก็ยังได้รับความเคารพทั้งด้วยตำแหน่งและวัยวุฒิ

แน่นอนว่าแก่จวนจะขึ้นเลขสามแบบนี้มีหรือที่เขาไม่รู้ว่ามีไอ้ลูกน้องบางจำพวกที่หวังจะได้ตัวเขาแม้มีเพศเป็นรดาก็ตาม ซึ่งพวกที่เกินหน้าเกินตาเขาไล่ออกไปทำงานส่วนอื่นหมดแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่คัดคนขึ้นมาทุกปีหรอก และอีกประเดี๋ยวคงต้องมีการคัดออกอีกครั้ง เพราะได้ยินมาจากไอ้เฉลิมว่ามีพวกที่เอาตัวเขาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ คุกคามในวงเหล้าว่าเขาเป็นเมียเก็บคุณธรรศบ้าง มีเรื่องราวลับลมคมในบ้าง แม้มันจะเป็นเพียงลมปากที่ส่วนตัวแล้วเขาไม่ได้ให้ความสนใจ ทว่าในฐานะเลขานุการที่ต้องออกไปคุยงานแทนเจ้านายอยู่บ่อยครั้ง ภาพลักษณ์ชื่อเสียงจึงเป็นสิ่งสำคัญ

และนั่นจึงเป็นเหตุที่เขาเลือกไอ้เฉลิมขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วย เพราะต่อให้จะเข้าใจยากหรือพูดจาห้วนสั้นไปสักหน่อย แต่มันก็สงบเสงี่ยม รู้กาลเทศะวางตัวได้อย่างเหมาะสม และทำงานออกมาได้เป็นอย่างดี ทั้งมักจะเอาเรื่องที่อยู่นอกเหนือสายตาเขามาเล่าให้ฟังจนมีหลายครั้งที่เขาสามารถจัดการอะไรต่อมิอะไรได้ก่อนที่ปัญหาจะเกิดเสียอีก

พอคิดมาถึงจุดนี้ เขาเองก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาล่วงหน้ายามต้องคิดว่าสักวันจะต้องเสียลูกน้องคนนี้ไปหากเจ้าตัวเกิดไปมีครอบครัว เพราะต่อให้จะทำงานน่าประทับใจขนาดไหน แต่เขาไม่อยากให้พ่อคนต้องอยู่ห่างจากบ้านจากเรือนอาศัยหรอก

*กึก กึก แกร๊ก!* ประตูรถเปิดออกเรียกสติให้เลขานุการตัวเล็กกลับมาอยู่กับปัจจุบัน โดยคนที่เดินเตาะแตะขึ้นรถมานั้นคือสองแฝดวัวน้อย ลูกของคุณเปลว ว่าที่หนึ่งในนายหญิงของเหมบำรุง ม่วงจึงจัดแจงตระเตรียมที่นั่งให้เป็นอย่างดี

“คะ...คะ...คุณลุงตัวใหญ่บอกว่าแม่เปลวอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอจ๊ะ?”

“ใช่ แต่แม่เขาไม่เป็นอะไรมาก เดี๋ยวลุงจะพาไปเยี่ยมแม่นะ”

ม่วงเห็นคุณหนูเปี่ยมกล่าวคำเสียงสะอื้นจึงเอ่ยอธิบายให้เด็กน้อยได้เบาใจลง พลางหันมาพูดคุยตอบคำถามกับคุณหนูปิ่นซึ่งพยายามกอดปลอบน้องชายเช่นกัน ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าชังเสียจริง

ด้วยว่านอกจากมื้อเช้าตัวเองแล้ว เขายังฝากให้ไอ้ยอดซื้อขนมมาฝากเด็ก ๆ ด้วยอีกสิ่งหนึ่ง แม้มันจะไม่ใช่คำสั่งของคุณธรรศ ทว่าเขาเองก็เอ็นดูเด็กพวกนี้ไม่ต่างกัน ทำเอาอยากมีเจ้าตัวเล็กเป็นของตัวเองเลยเชียว