บทที่28.รอยร้าวระหว่างเรา

ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาคู่นั้นตรง ๆ 

แววตาฉันว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเชื่อใจ มีเพียงคำถามที่ค้างคา

 “คุณเป็นใครกันแน่… อารัญ”

เขาชะงัก ราวกับกำลังพยายามตั้งหลักกับสิ่งที่เผชิญอยู่ตรงหน้า

ฉันจ้องเขาอย่างคาดคั้น เสียงสั่นเพราะความจริงเพิ่งเชื่อมต่อกันเป็นภาพเดียว

“ทุกอย่าง… ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

คุณตามหาฉันมาตลอดใช่ไหม?”

อารัญนิ่งเงียบ สายตากดต่ำ มือกำแน่นราวกับกำลังชั่งใจ ทุกวินาทีเหมือนเวลาหยุดหมุน

ใต้สายตาที่เคยคมนิ่งและควบคุมทุกสถานการณ์ ปรากฏรอยร้าวบางอย่าง… สิ่งที่เขาไม่เคยปล่อยให้ใครเห็น

ฉันเอ่ยขึ้น ตัดความเงียบโดยไม่เปิดโอกาสให้แก้ตัว

“คุณรู้ ว่าใครเป็นคนขายข้อมูลลับ Quantum X”

“คุณรู้ ว่าทุกอย่างถูกซ่อนอยู่ใต้ความลับ… และการวางแผนของตระกูลฟอร์ด ”

ฉันจ้องเขาแน่น ไม่ละสายตา

“คุณรู้ไหมว่ามีคนต้องตายเพราะมัน… พ่อของฉัน… โฮชิคาวะ… แม่ของฉัน… แม้กระทั่งอเล็กซี่?”

สายตาของเขาวูบไหว ราวกับคำพูดของฉันแทงซ้ำลงไปหลายดาบพร้อมกัน

“คุณรู้… ว่าใครเป็นคนสั่งการ แล้วทำไมคุณถึงยังนิ่งเฉย… เพื่ออะไร? เพื่อผลประโยชน์ของบริษัทคุณงั้นเหรอ?”

ความเงียบของเขาเป็นคำตอบ และมันทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าคำโกหกใด ๆ

“แล้วคนที่ลบไฟล์ทั้งหมดในเครื่องฉัน… ก็คือคนของคุณ… ใช่ไหม?”

เขาอ้าปาก เหมือนอยากอธิบาย แต่ฉันไม่เปิดโอกาสนั้นให้เขาอีกเลย

“คุณโกหกฉัน… เพื่อผลประโยชน์ของบริษัทคุณ เพื่อครอบครัว และตระกูลของคุณ”

เสียงฉันสั่น แต่ไม่ถอย

“แล้วฉันล่ะ?”

คำถามนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ

“เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง… ที่คุณต้องคุมให้อยู่ในสายตาเท่านั้นใช่ไหม?”

“คุณเอาฉันไว้ใกล้ตัว ก็แค่เพื่อควบคุม… แค่นั้นเอง”

ร่างกายขยับเข้าไปใกล้ จ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น

ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หลงเชื่อ

เสียงกดต่ำ

“คุณมันคนหลอกลวง… จอมวางแผน”

สูดหายใจลึก กลั่นคำพูดถัดไป

“ขอบคุณ… ที่ดูแลฉันมาตลอด

แต่หลังจากนี้… ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว”

สิ้นคำพูด ร่างกายเคลื่อนผ่านเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว

“หยุดก่อน… ลิลิน

ผมปกป้องคุณด้วยหัวใจจริงของผม”

คำพูดนั้นทำให้ฉันหยุด ชั่ววินาทีหัวใจเต้นแรง

ก่อนหันกลับมา แล้วเอ่ยเสียงชัด

“งั้นก็… พิสูจน์สิ”

ฉันทิ้งประโยคสั้น ๆ ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวที่สบกับเขา แล้วเดินออกไปด้วยหัวใจเจ็บปวด

เมื่อรู้ว่าทุกอย่างระหว่างเรา เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการและผลประโยชน์ของเขาเท่านั้น

***

อารัญยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว

เมื่อทุกสิ่งที่เขาปิดบังถูกเปิดเผย… จนถึงแก่นแท้ของความลับ

แม้หัวใจเขาจะเต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยากปกป้องเธอตลอดชีวิต

แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด กลับเป็นสายตาของเธอ… ในวันที่เธอไม่เชื่อใจเขาอีกต่อไป

สายตาของเขาสั่นไหว เมื่อนึกถึงความรู้สึกของเธอ

ความเจ็บปวดเข้าครอบงำเขาอยู่ชั่วขณะ

วรากรยืนมองอยู่ห่าง ๆ ด้านหลัง ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนยกข้อมือดูเวลา แล้วจึงขยับเข้าไปใกล้

“ท่านประธานครับ”

อารัญหันคอเพียงเล็กน้อยเป็นสัญญาณตอบรับ

“นักสืบรออยู่ครับ ที่ชั้น 64… เราไม่มีเวลาแล้วครับ”

และในเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ความอ่อนไหวก็ถูกกลบหาย

แทนที่ด้วยความแน่วแน่และความเย็นชาอันคมกริบ

ราวกับแผนการบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในความคิดของเขา

***

บนตึกระฟ้า ชั้น 64

นอกกระจกใสบานใหญ่ เมืองยามค่ำคืนแผ่ขยายอยู่เบื้องล่าง

แสงไฟนับพันจุดกระพริบอยู่ใต้เงามืด เล็กจ้อยและห่างไกล… ราวกับทุกชีวิตถูกกดไว้ใต้ความสูงของอำนาจ

ภายในห้อง กระจกสะท้อนแสงเย็นเฉียบ

นักสืบของอารัญก้าวเข้ามา วางแฟ้มหลักฐานลงบนโต๊ะอย่างแม่นยำ เมื่อเปิดออก ภาพถ่ายและไฟล์ลับก็ปรากฏ

ความจริงที่ไม่ควรถูกแตะต้อง…

แต่ถูกดึงขึ้นมาวางตรงหน้า

“นี่คือข้อมูลภาพที่เรากู้คืนมาได้ครับ”

หนึ่งในเสียงของนักสืบกล่าว

คริส ฟอร์ดอยู่ในเฟรมเดียวกับไคล์ หลังเวทีงานกาล่า

ชัตเตอร์จับภาพใบหน้าเหี้ยมเกรียมของเขา

ดวงตาคมกริบเย็นชา กระทบแฟลชราวกับไม่พอใจที่การสนทนานั้นถูกบันทึกไว้

เมื่อเพ่งสายตาลงไป

ภาพเผยตัวอักษรที่เรียงกันชัดเจน: Quantum X บนซองน้ำตาลในมือคริส

และนั่นคือหลักฐานสำคัญ

“ไคล์ฉลาดเกินไป…”

นักสืบเอ่ยเสียงต่ำ

“เขาสั่งให้คริสส่งมอบมันในงานกาล่า

เพื่อจะเก็บหลักฐานไว้เป็นข้อต่อรอง”

นักสืบหยุดไปชั่วอึดใจ

“แต่คุณ ลิลิน… มาจับจังหวะนั้นได้พอดี”

นักสืบอีกคนเสริม พร้อมเลื่อนแฟ้มหลักฐานอีกชุดมาตรงหน้า

“จำนวนเงินที่คริส ฟอร์ดขายข้อมูลให้กับนักธุรกิจหนุ่มรายนี้

มากพอที่จะทำให้หายไปจากระบบได้ตลอดชีวิตครับ”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“เมื่อคืนก่อน เราเห็นอเล็กซี่อยู่ในคาสิโนคลับของไคล์

แต่ตำรวจไม่สามารถตามรอยได้ กล้องวงจรปิดทั้งหมดถูกลบไปแล้ว”

“และที่สำคัญ”

น้ำเสียงเขาต่ำลง

“คริส ฟอร์ด อาจเป็นผู้สั่งการปิดปากอเล็กซี่โดยตรง ผ่านลูกน้องของไคล์”

ถ้อยคำสุดท้ายตกลงกลางห้อง เหมือนตอกตะปูปิดฝาโลง

อารัญเอื้อมมือหยิบภาพถ่ายขึ้นมา สายตากวาดผ่าน ดวงตาแข็งกร้าวก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ

ปึก!

เขาชี้ไปที่ภาพของไคล์ พลางเงยหน้ามองนักสืบทั้งสอง ด้วยสายตาราวมัจจุราช

นักสืบคนหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับกำลังเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง

“ไคล์เป็นมาเฟียบ่อน มีลูกน้องคุมทุกฝีก้าว การจัดการเขาไม่ใช่เรื่องง่าย”

 เขาหยุดไปชั่วอึดใจ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงกว่าเดิม

“และที่สำคัญ… พวกเขามีอำนาจมากพอจะหลุดรอดจากเงื้อมมือกฎหมายได้อย่างสบาย”

คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักไว้กลางห้อง ความเงียบแผ่ซ่านราวหมอกหนาทึบ

ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครกล้าสบตาอารัญตรง ๆ

อารัญขบกรามแน่น กล้ามเนื้อกรอบหน้าตึง เส้นเลือดข้างขมับเต้นเบา ๆ

ราวกับกำลังกลืนรสขมของความจริงลงคอ ความอดกลั้นถูกกดไว้จนแน่น

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมแข็งเย็นเฉียบ

น้ำเสียงต่ำ กระชับ

“งั้นก็ออกนอกระบบ”

คำพูดตรงไปตรงมาของอารัญทำให้นักสืบทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

ไม่มีใครกล้าขัด ได้แต่สบตากันเงียบ ๆ

จากนั้นอารัญเลื่อนสายตาลงหยุดที่พื้นโต๊ะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ส่วนคริส ฟอร์ด…”

ความเงียบยิ่งทวีคูณ ราวกับทุกคนรู้ดีว่าประโยคต่อไปคือเส้นที่ข้ามแล้วไม่มีทางหันกลับ

“ผมจัดการเอง”