บทที่25.ซองสีน้ำตาล

มือใหญ่และอบอุ่นของอารัญกอบกุมมือฉันไว้แน่น ราวกับไม่คิดจะปล่อยไปตลอดชีวิต 

เราเดินเคียงกันบนฟุตบาทกลางเมืองที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสี เสียงรถที่แล่นผ่านเพิ่มความวุ่นวายให้บรรยากาศ แต่สำหรับฉัน… โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เหลือเพียงเขากับฉันเท่านั้น

ฉันแอบหันไปมองใบหน้าเย็นชาที่ใคร ๆ ว่าเข้าถึงยาก ทว่าในแววตาและทุกการปกป้องของเขากลับซ่อนความอ่อนโยนไว้เบื้องหลัง

ฉันรู้ดีว่าเขาดูแลฉันมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แต่บางมุมของเขาก็ยังไม่เข้าใจ เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่หลังสายตาเรียบนิ่งนั้น

ทว่า ณ ตอนนี้… ฉันไม่อยากค้นหาสิ่งใด

เพียงปล่อยให้ความอบอุ่นของเขาห่อหุ้มฉันไว้ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่เย็นเฉียบ

ระหว่างที่ความคิดยังวนเวียน  อารัญหยุดเดินกะทันหัน

ก่อนดึงฉันเข้าไปใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่น ๆ

เขามองลึกเข้ามาในดวงตา  ราวกับอยากให้เห็นทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ตลอดมา

“ตกลง… คุณจะหมั้นกับผมไหม?”

หัวใจฉันสั่นวาบ เมื่อเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมประกาศไปแล้ว พรุ่งนี้ขึ้นหน้าหนึ่งแน่นอน”

ฉันชะงัก ใจเต้นแรงจนแทบกลบเสียงรถบนถนน

“เอ่อ… ฉัน…” คำตอบติดอยู่ในลำคอ ใจหนึ่งอยากตอบรับ แต่อีกใจก็หวั่นไหว แม้ฉันอยากรู้เรื่องตระกูลฟอร์ดและพ่อของตัวเองเพียงไหน การเอาการหมั้นเป็นเดิมพันแบบนี้ไม่ดีแน่

อารัญโน้มหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด

“งั้น… ผมจะทำตามขั้นตอน”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองทันที

เขายกมือประคองแก้มเบา ๆ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ผมขอเริ่มจากขั้นแรกก่อน… ตกลงเป็นแฟนกับผมนะ”

คำพูดนั้นทำให้ฉันหายใจได้สะดวกขึ้น กับช่องว่างเล็ก ๆ

และ เมื่อฉันมองลึกลงไปในดวงตาของผู้ชายเพียบพร้อม คนที่คอยดูแลฉันไม่เคยห่าง นั่น… ก็น่าจะเป็นเหตุผลที่เพียงพอ

แล้วคำตอบก็หลุดออกจากริมฝีปาก โดยไม่ต้องคิดซ้ำ

“…ตกลงค่ะ”

รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่ริมปากหนา ก่อนโน้มลงแตะหน้าผากฉันแผ่วเบา

“กลับบ้านกันครับ” เขากระซิบ พร้อมจับมือฉันแน่นกว่าเดิม

พาฉันก้าวเดินไปข้างหน้า

ด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

***

ทว่า เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง บรรยากาศโรแมนติกจากเมื่อเย็นวานกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับทุกอย่างถูกเปลี่ยนฉากในพริบตา

ในจังหวะเดียวกันนั้น ความรู้สึกแผ่ววาบบางอย่างก็แล่นขึ้นมา คล้ายลางสังหรณ์ไม่ดี

ข่าวหน้าหนึ่งทุกสำนักพาดหัวเดียวกัน

“พี่น้องตระกูลฟอร์ดปะทะกันกลางร้านอาหารหรู

ประธานอารัญประกาศคู่หมั้น ลิลิน ช่างภาพส่วนตัว”

ความไม่ลงรอยของพี่น้องตระกูลฟอร์ดถูกเน้นตัวหนาเต็มหน้ากระดาษ กระแทกสายตาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนใจเริ่มหนักขึ้น

ภาพของฉันบนหน้าหนึ่งก็ชัดเจนเกินจะหลีกเลี่ยง ฉันมองรูปตัวเองนิ่งงัน ก่อนพ่นลมหายใจออกมาเฮื้อกใหญ่ ราวกับพยายามรับแรงกระแทกทั้งหมด… ทั้งที่ใจยังไม่พร้อมเลย

ระหว่างที่ความคิดกำลังจะดิ่งลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเฉียบพลัน รั้งฉันกลับสู่ความเป็นจริง

“ลิลิน… ฉันเอง แนนซี่ ออกมาเจอฉันหน่อย คาเฟ่ด้านหน้า”

น้ำเสียงของแนนซี่สั่น เธอไม่เคยโทรมาหาฉันแบบนี้หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“ได้ เดี๋ยวฉันลงไป… สิบนาที”

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันก็อยู่หน้า คาเฟ่

“ลิลิน!”

เธอโผเข้ากอดฉันแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความดีใจ

“ฉันดีใจมากเลยที่แกดีขึ้น… แกหายตัวไปหลายวัน ฉันแทบเป็นบ้า”

ฉันยิ้มอ่อน ๆ ตอบกลับ แต่ข้างในเต็มไปด้วยคำถาม

“ฉันโอเคแล้วล่ะ… ถึงจะยังงง ๆ บ้างก็เถอะ”

แนนซี่พยักหน้า ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้า

“นี่คือทุกอย่างที่ฉันรวบรวมไว้ตอนที่แกไม่สบาย…เอกสารทั้งหมดที่อาจเกี่ยวข้องกับพ่อของแก”

เธอหยุดหายใจชั่วครู่ สีหน้าจริงจังขึ้น

“และอีกอย่าง… ฉันคิดว่าอารัญตามหาแกมานานแล้ว”

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น แต่ยังพอควบคุมได้

“ขอบใจนะ แนนซี่” ฉันพูดเบา ๆ

แนนซี่ส่ายหน้า

“ลิลิน… ทุกอย่างมันซับซ้อนกว่าที่คิด การตายของพ่อแกเมื่อหลายปีก่อน… ฉันไม่เชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ”

“แกเชื่อไหม… ทุกคนที่เข้าไปยุ่งกับตระกูลนั้น ถูกจัดการหายไปทีละคน

ฉันว่าแม่ของคริส ฟอร์ด มาดามโซเฟีย น่าจะเป็นตัวการทั้งหมด

แม้กระทั่งสามีของตัวเอง… เธอก็จัดการได้ลงคอ”

“แกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แนนซี่?

ฉันก็แค่ช่างภาพฟรีแลนซ์กระจอก ๆ จะไปเกี่ยวข้องได้อย่างไร”

“แกไม่เกี่ยว… แต่โฮชิคาวะเกี่ยวข้อง”

“แกรู้เรื่องตัวเองดีแค่ไหน?

ตั้งแต่จำความได้ พวกเขาเคยเล่าอะไรให้แกฟังบ้างไหม?”

“แกไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหน แนนซี่?”

“ฉันหมกมุ่นตามอเล็กซี่กับคริส ฟอร์ดไป สืบข่าว ค้นทุกอย่างก็เพื่อแกนะ ลิลิน… และอีกอย่าง ฉันไม่น่าแนะนำงานกาล่าให้แกเลย”

ฉันยกมือไปสัมผัสมือแนนซี่เบา ๆ ราวจะบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“และที่แน่ ๆ… คนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด คืออารัญ”

“แล้วนี่… แกดูนี่สิ”

แนนซี่วางรูปถ่ายหลายใบลงบนโต๊ะ

เสียงกระดาษกระทบกันเบา ๆ แต่กลับ หนักอึ้งในใจฉัน

“อเล็กซี่… นักข่าวคนนี้ไม่ธรรมดา

เกาะติดคริส ฟอร์ดอย่างกับปลิง… ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น”

ฉันกำรูปในมือแน่น

“แล้วมาดามโซเฟีย… ผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

แนนซี่เม้มปากแน่น พลางส่ายหัวช้า ๆ

“ฉันยังไม่รู้ทั้งหมด… แต่มีใครบางคนเหมือนจงใจให้แก ‘หายไป’

เหมือนพ่อกับแม่ของแกนั่นแหละ ลิลิน

แกไม่เคยสงสัยบ้างเหรอ ทำไมแม่แกถึงจากไป หลังจากที่แกเข้าบริษัทนั้นเพียงไม่กี่วัน?”

เธอหยิบรูปอีกใบวางลงตรงหน้า

เป็นภาพชายคนหนึ่ง

สูทดำเรียบกริบ ใบหน้าคมเฉียบ ดวงตาแข็งกร้าว…

ดวงตาที่เหมือนคอยจับตามองฉันอยู่จากความมืดเสมอ

ฉันจำเขาได้ทันที

งานกาล่า…

ลิฟต์…

รถหรูสีดำ…

ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาทีละฉาก พร้อมกับความเย็นวาบไหลผ่านสันหลัง

ทันใดนั้น แนนซี่วางซองสีน้ำตาลอีกซองลงตรงหน้า

“และนี่… บทความ ข่าว และเอกสารเก่า ๆ ของโครงการลับ

มันอาจช่วยให้แกต่อจิ๊กซอว์ที่ยังขาดอยู่”

ฉันรับมันมาอย่างช้า ๆ

ลมหายใจหนักขึ้นเหมือนโลกทั้งใบกำลังตั้งคำถามบางอย่างกับฉัน

ฉันเปิดซองออก กระดาษแผ่นบนสุดคือข่าวเก่าเมื่อยี่สิบปีก่อน หัวข้อใหญ่สะท้อนเข้าตาทันที

“Quantum X โครงการเทคโนโลยีลับที่กลายเป็นภัยต่อความมั่นคง ถูกปิดตายหลังโศกนาฏกรรม… ไม่เหลือแม้ร่องรอย”

ในเสี้ยววินาทีนั้น ความทรงจำที่สับสนเหมือนถูกดึงกลับมา แผ่นฟิล์มที่ถูกซ่อนไว้ใต้กรอบภาพคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พ่อของฉันเก็บไว้ตลอดเกือบยี่สิบปี

Quantum X ตัวอักษรแบบเดียวกับที่ประทับอยู่บนซองสีน้ำตาลในงานกาล่าคืนนั้น ซองที่คริส ฟอร์ดลอบส่งให้ชายแปลกหน้า ทำให้ฉันมั่นใจทันทีว่าข้างในต้องเกี่ยวข้องกับ Quantum X ข้อมูลลับที่ไม่ควรตกอยู่ในมือใครทั้งนั้น

อารัญรู้เรื่อง Quantum X ดี และเขาก็สงสัยคริส ฟอร์ดมานาน เพียงแต่ไม่กล้าเคลื่อนไหวเพราะอีกฝ่ายเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่ถ้าข้อมูลนี้หายไปจริง คนที่เสี่ยงที่สุดอาจเป็นอารัญเอง

ความจริงทุกชิ้นค่อย ๆ ต่อเข้าด้วยกัน ทว่าความชัดเจนกลับยิ่งทำให้ใจฉันสั่นไหว ถ้าเขารู้ทุกอย่างตั้งแต่แรก… ถ้าเขาเข้าใกล้ฉันเพราะ Quantum X… แล้วการปกป้องทั้งหมดที่ทำมา เป็นเพียง “เครื่องมือ” งั้นเหรอ?

ความไม่แน่ใจต่อเขาก่อตัวขึ้นจนแน่นในอกของฉัน 

ฉันก้มลงมองซองสีน้ำตาลที่กำไว้แน่น ก่อนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแนนซี่แตะแขนเบา ๆ เงยหน้าขึ้นพบแววตาเธอเต็มไปด้วยความกังวลลึก

“ลิลิน… อยู่ให้ห่างจากตระกูลฟอร์ดให้มากที่สุดเถอะ”

เสียงของเธอสั่นต่ำ คำเตือนนั้นเหมือนกระแทกซ้ำลงกลางอก จนลมหายใจแทบสะดุด

แล้วแนนซี่ก็เพิ่มเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายเย็นวาบ

“หนีไป ลิลิน”