บทที่23.ตื่นจากฝันร้าย

“ผมตามคุณลิลินไปครับ… แล้วเจอเธอนอนหมดสติอยู่ที่คอนโดของพ่อเธอ ‘โฮชิคาวะ’ ครับ ”

วรากรรายงานอารัญด้วยเสียงเรียบ แต่สัมผัสได้ถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

เขายื่นซองสีน้ำตาลให้ อักษรบนหน้าซองเขียนไว้ว่า H.F. Project

“แล้วนี่ครับ… สิ่งที่ผมเจอ”

อารัญมองวรากรด้วยสายตาคมราวกับพยายามค้นความหมายจากใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนรับซองมาไว้ในมือและค่อย ๆ แกะออก ความเงียบรอบตัวหนาแน่นจนเหมือนอากาศหยุดไหล.

ภายในซองคือ แผ่นฟิล์มเก่า

บนขอบฟิล์มมีตัวเลขเขียนด้วยลายมือ… ปี 2000

“คุณอารัญ… จะทำอย่างไรครับ?”

เสียงของวรากรสั่นเล็กน้อย

อารัญนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนตอบสั้น ๆ

“เผาทำลาย”

อารัญคืนซองในมือให้วรากร วรากรชะงัก เหมือนลังเลเพียงเสี้ยววินาที แต่สุดท้ายก็รับมา แล้วถอยออกไปเพื่อทำตามคำสั่ง

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังแผ่วจากด้านในห้อง

“แม่…”

อารัญหันขวับ รีบพุ่งเข้าไป เห็นลิลินนั่งหอบหายใจเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย เขารีบเข้าประคอง เธอถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นแน่นของเขาอย่างรวดเร็วราวกับเขาไม่ยอมให้เธอหลุดหายไปอีก

“คุณแค่ฝันไปครับ” เขาพูดเบา ๆ ข้างหู

(ลิลิน)

ฉันหลับตา พยายามประสานเศษเสี้ยวความทรงจำที่กำลังไหลย้อนกลับมา

และเมื่อเปลือกตาขยับเปิด ใบหน้าของผู้ชายที่กอดฉันอยู่ตอนนี้ คือ ชายในกรอบเลนส์ที่สะท้อนแดดยามบ่าย… วันนั้น… งานกาล่าที่เปลี่ยนชีวิตฉันกลับตาลปัตร

เสียงฉันสั่นเล็กน้อย

“…อารัญ…”

อารัญกอดแน่นขึ้น

“คุณจำผมได้แล้วสินะ”

ฉันเอนหน้าไปซบอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของเขาชัดเจน ภาพในอดีตค่อย ๆ ต่อกันเป็นลำดับ วันที่เขาอุ้มฉันหนี คำพูดที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องฉันไปตลอด

“…ผมอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะลิลิน”

แต่ระหว่างที่ความอบอุ่นกำลังกอดฉันไว้ ความทรงจำอีกด้านด้านที่ฉันไม่อยากหันไปมอง กลับค่อย ๆ ปะติดปะต่อขึ้น ความจริงบางอย่างที่ฉันพยายามลืมกำลังฝืนดันขึ้นมาเหนือผิวน้ำทีละน้อย จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจตัวเองที่เริ่มสะดุด

อารัญ คุณ…รู้เรื่องทั้งหมดนี้ใช่ไหม

เสียงนั้นดังชัดอยู่ในหัว ทั้งที่ฉันยังซบอยู่ในอ้อมกอดแน่นของชายคนเดิม ชายที่ฉันอยากเชื่อเหลือเกินว่าไม่ใช่ส่วนหนึ่งของความมืดนั้น

***

ที่บ้านพักสุดหรูกลางเมือง แนนซี่หมกตัวอยู่ในห้องเป็นวัน ๆ

เธอสืบหาข้อมูลและเบาะแสจากหน้าจอแล็บท็อป ข้อความข่าวจากเว็บไซต์ใต้ดินโจมตีบริษัท Stride X อย่างไม่หยุดหย่อน

เธออ่านข้อความบทความเป็นร้อย ๆ ชิ้น

ข่าวเก่า 1  เว็บไซต์ใต้ดิน ปี 2015

หัวข้อ: “โครงการลับปี 2000  ทำไม Stride X ยังพยายามปิดให้เงียบ?”

เอกสารที่รั่วไหลจากแหล่งข่าวนิรนาม ระบุว่า

มีการค้นพบ โครงการเก่าที่ชื่อ ‘H.F. Project’

ซึ่งเคยใช้เด็กเป็นต้นแบบสำหรับการทดลองบางอย่าง

โครงการนี้ถูกมองว่าควรถูกฝังไปนานแล้ว

แต่กลับมีหลักฐานใหม่ชี้ว่า แนวคิดเหล่านี้ยังถูกนำไปต่อยอดทางนวัตกรรม หรือว่า… อดีตที่ Stride X พยายามปกปิด กำลังไล่ตามพวกเขาอีกครั้ง?

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะ ใบหน้าเธอตึงเครียด กำลังหมกหมุ่นค้นคว้าหาข้อมูล หลักฐานและการเชื่อมโยงยิ่งดูคลุมเครือ ทำให้ความสงสัยในใจเธอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“คุณหมกตัวอยู่ในห้องมาหลายชั่วโมงแล้วนะ”

สามีของแนนซี่ถือถ้วยชาร้อนเข้ามาในห้องทำงาน

เขามองแนนซี่ด้วยสายตากังวลเล็กน้อย

แต่แนนซี่ยังคงจดจ้องที่หน้าจอ

คำถามใหม่ ๆ ก่อตัวขึ้นในหัว

‘H.F. Project’ คืออะไร

ทำไมยัยอเล็กซี่ถึงเกาะตระกูลนี้ไม่ปล่อย

เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

“อเล็กซี่ต้องการสืบข่าวอะไรกันแน่?”

สามีของแนนซี่ทำหน้าเหวอ ริมฝีปากขยับเหมือนกำลังหาคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงพยายามรักษาความปกติ

“คุณเพ้อเจ้อไปแล้ว… คงเป็นข่าวทั่วไป นักข่าวอยากขายข่าวมากกว่าจะเป็นเรื่องจริง”

เขาสบสายตาเธอเพียงแวบเดียว ก่อนหลบลงต่ำ แล้วย่อตัวหมุนออกจากห้องอย่างรีบร้อน ราวกับอยากปิดบทสนทนาให้เร็วที่สุด

“ผมไม่รบกวนคุณแล้ว”

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ แต่กลับก้องหนักในหัวของแนนซี่ เธอนั่งตัวแข็ง ดวงตาจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยมเขม็ง พึมพำเบา ๆ ขณะเลื่อนเมาส์ไปมาอย่างร้อนรน

“H.F… คืออะไร”

ความสงสัยกัดกินใจของเธอ

“ตัวอักษรย่อนี้มันเกี่ยวอะไรกับลิลิน”

สมองของแนนซี่หมุนไปอย่างไม่หยุดพัก คำตอบเริ่มค่อย ๆ ปะติดปะต่อ

“แล้วถ้า… H… โฮชิคาวะ…

F… ตระกูลฟอร์ด…”

คำพูดของเธอทำให้หัวใจสั่นระรัว

“H.F Project… โครงการที่โฮชิคาวะกับฟอร์ดร่วมกันสร้าง ก่อนที่โฮชิคาวะจะหายตัวไปจากทุกสิ่ง… และเขา… คือพ่อของลิลิน”

แนนซี่กลืนน้ำลายแทบไม่ลง ยิ่งอ่าน ยิ่งต่อจิ๊กซอว์ ความจริงที่น่ากลัวก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว

“ยัยอเล็กซี่…

กำลังวางแผนเปิดโปงตระกูลฟอร์ด

และทำมันผ่านการ ‘เข้าหา’ อารัญก่อน… แต่ก็รู้ดีว่าอารัญฉลาดและทันเกมกว่า จึงเอนไปคริสฟอร์ดง่าย ๆ

สรุปคือ คริส ฟอร์ดโดนยัยนี่ล้วงข้อมูล”

แนนซี่หยุดชั่วขณะ รู้สึกถึงความช็อกและไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“ยัยอเล็กซี่บ้านี่… ยอมทำขนาดนี้เลยเหรอ… เพื่อเข้าใกล้ตระกูลฟอร์ด”

ร่างของแนนซี่แข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงราวกับถูกบีบรัด เธอเริ่มเห็นภาพทั้งหมดชัดเจน

งั้นลิลิน…

เด็กสาวที่อารัญปกป้องมาตลอด

ทุกอย่างอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย

แต่เป็นการ ‘ตามหา’ บางสิ่งที่หายไป

บางสิ่งที่เชื่อมโยงกับความลับทั้งหมดนี้

เมื่อชิ้นส่วนของเรื่องราวเริ่มเรียงตัวเข้าที่ในหัวของเธอ แนนซี่สูดหายใจลึก แล้วพูดออกมาอย่างหนักแน่น

“ลิลิน… ต้องรู้เรื่องนี้ก่อนที่มันจะสายเกินไป”