บทที่ 3

“กรี๊ดดด!”

จู่ๆ หลิ่วเวินเหยียนที่วิ่งออกไปง้อสืออี้ส่งเสียงกรี๊ดด้วยความตกใจ

เธอพุ่งมาตรงหน้าผมด้วยสีหน้าขุ่นเคือง เอามือถือกระแทกหัวผมอย่างแรง

“ฟู่อวิ๋นเซิง! นายทำแบบนี้เพราะต้องการทำลายชื่อเสียงสืออี้ใช่ไหม?”

ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นมาตรงขมับ เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาข้างแก้ม

แต่ผมใช้มือเช็ดเลือดเหมือนไม่รู้สึกถึงความเจ็บ จ้องหลิ่วเวินเหยียนโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา จากนั้นก็ยกมือตบหน้าเธอ

“เพียะ!”

ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าฉันอยากทำลายพวกเธอจริงๆ แค่กระดิกนิ้วก็พอแล้ว”

หลิ่วเวินเหยียนโดนผมตบหน้าจนช็อกไปแล้ว

สืออี้รีบวิ่งเข้ามาปกป้องเธอ ทำท่าทางเหมือนตัวเองเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม

“ประธานฟู่ ถึงฉันจะทำให้นายไม่พอใจขนาดไหน แต่นายก็ไม่ควรทำถึงขั้นปล่อยข่าวฉาวของภรรยาตัวเอง”

“นายทำลายอนาคตฉันได้ แต่ทำไมต้องทำให้พี่เวินเหยียนเดือดร้อนด้วย?”

เป็นห่วงกันดีจริงๆ ช่างรักกันปานจะกลืนกิน

ผมใช้มือเช็ดเลือดที่ซึมออกมาตรงขมับ มองสืออี้แล้วหัวเราะออกมา

“นายอาจยังไม่รู้ว่างานแต่งของฉันกับหลิ่วเวินเหยียนถูกยกเลิกแล้ว เธอไม่ใช่ภรรยาฉันอีกแล้ว”

“นายน่าจะดีใจนะ นี่คือสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่เหรอ?”

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสืออี้เป็นคนปล่อยข่าวนี้

ผมรู้ดีว่าเขาอยากเกาะดาราดังอย่างหลิ่วเวินเหยียน เขาไม่มีทางปิดผมได้หรอก

แต่ก็ตลกสิ้นดีที่หลิ่วเวินเหยียนดูไม่ออก เธอแค่คิดว่าผมกำลังเอาคืน

“ฟู่อวิ๋นเซิง นายพอได้หรือยัง!”

หลิ่วเวินเหยียนโกรธจัด ชี้หน้าผมแล้วพูดอย่างเคียดแค้น

“นายจะกัดสืออี้ไม่ปล่อยใช่ไหม? นายทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้ ยังคิดจะโยนความผิดให้สืออี้อีกเหรอ?”

“รีบบอกให้ลูกน้องนายปิดข่าวที่กำลังติดเทรนด์ตอนนี้เลย! ฉันจะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น!”

หลิ่วเวินเหยียนหยุดคิดแล้วพูดต่อ “อีกอย่างฉันจะไปผ่าตัดตกแต่งเยื่อพรหมจารี พรุ่งนี้เราจะแต่งงานกันเหมือนเดิม”

ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังคิดว่าผมจะแต่งงานกับเธออีกเหรอ

“ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน พวกนายรับผลที่ตามมาเอาเองแล้วกัน”

ผมจะหันหลังเดินออกไป เพราะไม่อยากเปลืองน้ำลายกับเธอแล้ว

แต่จู่ๆ สืออี้พุ่งเข้ามาประชิดข้างตัวผม แต่โดนผมจับทุ่มลงพื้น

“ฟู่อวิ๋นเซิง! โดนแฉแล้วรู้สึกเสียหน้าจนต้องทำร้ายคนอื่นเลยเหรอ? ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่รู้เลยว่านายเป็นคนแบบนี้!”

เห็นหลิ่วเวินเหยียนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ผมถึงกับหัวเราะออกมาทันที

ใช่ ในสายตาของเธอ ผมเป็นเพียงคนที่รักเธออย่างไม่มีเงื่อนไข

ดังนั้นหลังจากเธอได้ความรักทั้งหมดไปจากผม เธอก็ไม่เห็นคุณค่าของมันแม้แต่น้อย

ทำให้เธอกล้าขึ้นเสียงใส่ผมเพราะไอ้เด็กที่ทำตัวเป็นแมงดา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ผมปรายตามองสืออี้ที่นอนอยู่บนพื้น แล้วก็ยกขาเตะเขาเต็มแรง

เขาโดนเตะเต็มแรง ตัวงอเป็นกุ้งด้วยความเจ็บปวด

ผมแสยะยิ้มใส่หลิ่วเวินเหยียน

“แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าทำร้ายคน”

“ในเมื่อเรายกเลิกงานแต่งแล้ว คืนกำไลหยกที่เป็นมรดกตกทอดของตระกูลฟู่ที่คุณย่าให้เธอมาด้วย”

สีหน้าหลิ่วเวินเหยียนชะงักไปชั่วขณะ

“นายยกเลิกงานแต่ง...จริงเหรอ?”

สายตาเธอวูบไหวเล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมามั่นใจเหมือนเดิม เธอแสยะยิ้มแล้วพูดว่า

“เป็นไปไม่ได้ นายรักฉันมาก แถมยังตั้งใจเตรียมงานแต่งมากด้วย”

“งานแต่งแห่งปีแบบนี้ จะยกเลิกง่ายๆ ได้ยังไง นายแค่เอาเรื่องนี้มาขู่ฉันเฉยๆ!”

เธอพูดแล้วถอดกำไลหยกบนข้อมือ ชูมันขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

“งั้นฉันจะขู่นายบ้าง สั่งให้คนลบข่าวที่กำลังติดเทรนด์เดี๋ยวนี้ ไม่งั้น...ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของกำไลวงนี้!”