บทที่ 2

“สืออี้!”

เสียงปิดประตูยังก้องอยู่ในกองถ่าย หลิ่วเวินเหยียนดึงแขนผมด้วยความโมโห

น้ำเสียงมีความขุ่นเคืองแฝงอยู่ด้วย

“ฟู่อวิ๋นเซิง ฉันทุ่มสุดตัวเพื่อแสดงฉากเลิฟซีน ทำให้การถ่ายทำเป็นไปอย่างราบรื่น!”

“ตอนนี้นายทำให้สืออี้โมโหจนหนีไปแล้ว ถ้าถ่ายไม่เสร็จ นอกจากทำให้งานแต่งล่าช้าแล้ว หลังแต่งงานฉันก็ไม่มีเวลาอยู่กับนายอีก!”

อยู่กับผมเหรอ?

ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังหลอกตัวเองและคนอื่นอีก

ผมเห็นเธอแอบมองไปข้างนอกตลอดเวลา จู่ๆ ผมรู้สึกว่าลำคอสากระคายและแห้งผาก

เธอรีบคว้าเสื้อมาคลุมไว้บนตัว แล้วก็ดึงแขนผมเดินไปข้างนอก

“ไปง้อสืออี้กับฉัน”

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เสียงประตูดังขึ้น

พ่อกับแม่ของหลิ่วเวินเหยียนหิ้วถุงลูกอมงานแต่งเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ฉันบอกให้เวินเหยียนเอาลูกอมงานแต่งมาแจกทุกคน แต่เธอดันลืมเอามา เราก็เลยเอามาให้น่ะ”

“อ้าว อวิ๋นเซิง นายก็อยู่ที่นี่เหรอ...”

แต่เมื่อรู้สึกถึงบรรยากาศกระอักกระอ่วนในกองถ่าย รวมถึงสีหน้าขุ่นมัวของผมกับหลิ่วเวินเหยียน เสียงแม่ของหลิ่วเวินเหยียนก็เริ่มเบาลง

“เกิดอะไรขึ้น? พวกนายทะเลาะกันเหรอ? พรุ่งนี้จะแต่งงานกันแล้ว...”

“คุณลุง คุณป้า”

ผมสะบัดมือของหลิ่วเวินเหยียนออก แล้วก็ใช้มือเช็ดตรงจุดที่เธอจับเมื่อกี้

“พอดีเลย ผมมีเรื่องจะบอกคุณลุงคุณป้า ผมยกเลิกงานแต่งพรุ่งนี้แล้ว”

“หลังจากนี้หลิ่วเวินเหยียน รวมถึงตระกูลหลิ่ว ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผมอีก!”

พ่อของหลิ่วเวินเหยียนเซไปด้านหลังเล็กน้อย

แววตาของแม่หลิ่วเวินเหยียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอวิ่งมาข้างหน้าผมทันที

“ประธานฟู่...อวิ๋นเซิง นายอย่าล้อเล่นกับพ่อแม่สิ คุยกันดีๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

“ผมยังไม่ได้แต่งงานกับเธอเลย คุณลุงคุณป้าอย่าแทนตัวเองว่าพ่อกับแม่ดีกว่า”

ผมปรายตามองหลิ่วเวินเหยียนแล้วแสยะยิ้ม “ยิ่งไปกว่านั้นสะใภ้ตระกูลฟู่มีแต่คนที่สมบูรณ์แบบและสะอาดผุดผ่อง”

พ่อแม่ของหลิ่วเวินเหยียนเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางหัว “เป็นไปได้ยังไง เราอบรมสั่งสอนเวินเหยียนเป็นอย่างดี แถมยังกำหนดเวลากลับบ้าน...เธอไม่มีทาง...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เหมือนแม่ของหลิ่วเวินเหยียนนึกอะไรขึ้นได้ รีบวิ่งไปข้างหน้าลูกสาวด้วยความตื่นตระหนก

กระชากเสื้อโค้ทที่เธอคลุมไว้บนตัว หลังจากเห็นรอยแดงจางๆ บนตัวเธอ ผู้เป็นแม่รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางหัว

หลิ่วเวินเหยียนเอาเสื้อโค้ทมาคลุมตัวอีกครั้ง ท่าทางดูไม่พอใจสุดๆ

“ฟู่อวิ๋นเซิง! ทำไมนายหัวโบราณขนาดนี้! ถ้านายไม่กำหนดงานแต่งกระชั้นชิดแบบนี้ ฉันคงไม่ต้องทำแบบนี้หรอก”

ผมหัวเราะออกมา

หลายปีที่ผ่านมาผมลงทุนทำละครสิบกว่าเรื่อง ให้หลิ่วเวินเหยียนได้เป็นนางเอก ทำให้เธอมาอยู่ในจุดนี้ได้

ผมสนับสนุนเงินให้พ่อแม่ของหลิ่วเวินเหยียนห้าหมื่นล้านบาท เปิดทางให้พวกเขา ทำให้พวกเขาเกือบเป็นไฮโซเต็มตัวแล้ว

พวกเขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าถ้าไม่มีผม ความโด่งดังของหลิ่วเวินเหยียนก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้น

และฉลาดพอที่จะรู้ว่าถ้าไม่มีผม ตระกูลหลิ่วก็ไม่มีค่าอะไรเลย

พวกเขาจึงคุกเข่าอ้อนวอนผม ขอให้ผมกำหนดวันแต่งงานกับหลิ่วเวินเหยียนเร็วๆ

แต่เพราะอาชีพนักแสดงของเธอ ทำให้เธอหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงทุกวิถีทาง แถมยังพยายามปกปิดความสัมพันธ์ของเราสุดชีวิต

พอมาเห็นตอนนี้ สาเหตุที่เธอหาข้ออ้างและปกปิดความสัมพันธ์ เพราะหัวใจของเธอไปอยู่กับคนอื่นนานแล้วนี่เอง

พ่อกับแม่ของหลิ่วเวินเหยียนคุกเข่าตรงหน้าผม ร้องไห้ฟูมฟายแล้วพูดว่า

“ประธานฟู่ เวินเหยียนให้ความสำคัญกับละครเรื่องนี้มาก ทำให้เธอขาดสติทำอะไรโดยไม่ทันคิด”

“เราจะให้เธอไปผ่าตัดตกแต่งเยื่อพรหมจารี คุณเป็นคนมีเมตตา ขอโอกาสให้เธออีกสักครั้งเถอะนะ!”

หลิ่วเวินเหยียนยืนอยู่ด้านข้าง แต่ใจลอยไปอยู่ข้างนอกนานแล้ว

ผมขำพรืด เป็นไปตามที่คิดไว้จริงด้วย ครอบครัวเธอเห็นผมเป็นคนโง่

ขนาดเยื่อพรหมจารียังผ่าตัดตกแต่งได้ ความสัมพันธ์ของผมกับหลิ่วเวินเหยียนก็สามารถซ่อมแซมได้เหมือนกัน

“พอเถอะ”

“สำหรับตระกูลฟู่ การทรยศเพียงครั้งเดียว ทำให้ขาดความน่าเชื่อถือไปตลอดกาล”

ผมพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกมาอย่างไม่ลังเล

ผมเอามือถือออกมา ตอนแรกกะว่าจะสั่งแบนหลิ่วเวินเหยียนกับสืออี้ให้เร็วกว่านี้

แต่มีข่าวติดเทรนด์ Hot search เด้งมาบนหน้าจอ

[นักแสดงสาวหลิ่วเวินเหยียนทุ่มสุดตัว เล่นฉากเลิฟซีนกับนักแสดงหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังมาแรงในตอนนี้]