บทที่ 4

ผมรู้สึกใจคอไม่ดี

หลิ่วเวินเหยียนชูกำไลหยกขึ้นสูง เหมือนมันพร้อมจะร่วงลงมาจากมือเธอตลอดเวลา

ผมกัดฟันกรอด พูดเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ

“หลิ่วเวินเหยียน มันคือของแทนใจที่ส่งต่อให้สะใภ้ตระกูลฟู่จากรุ่นสู่รุ่น!”

“ถ้าเกิดความเสียหายขึ้นมา เธอได้คิดถึงผลที่ตามมาไหม?!”

“แล้วยังไง! นายทำผิดเอง! แค่นายเชื่อฟังและทำตามที่ฉันพูด กำไลหยกก็จะปลอดภัย!”

สีหน้าหลิ่วเวินเหยียนไม่มีความละอายใจสักนิด แถมยังดูไม่สบอารมณ์เล็กน้อยด้วย

เธอใช้นิ้วหมุนกำไลหยกไปมา ใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“โอเค! ฉันจะสั่งให้คนลบข่าวที่กำลังติดเทรนด์ตอนนี้”

ผมเอามือถือออกมากดโทรออก

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข่าวที่กำลังติดเทรนด์หายไปจนหมด

และถูกแทนที่ด้วยหัวข้อข่าว [ยกเลิกงานแต่งแห่งปีของตระกูลฟู่ ดาราสาวเบอร์หนึ่งกำลังจะโดนแบนออกจากวงการ]

รอยยิ้มค้างอยู่ตรงมุมปากของหลิ่วเวินเหยียน

เธอสั่นไปทั้งตัว หันหน้าจอมือถือมาตรงหน้าผม

“ฟู่อวิ๋นเซิง...ข่าวนี้หมายความว่ายังไง?”

“นายไม่ยอมจบใช่ไหม? ปล่อยเฟคนิวส์แบบนี้ นายรู้ไหมว่ามันส่งผลต่อหน้าที่การงานของฉันขนาดไหน?!”

จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ยอมรับความจริง ผมเห็นแล้วรู้สึกตลกมาก

เมื่อมองตามความเป็นจริง ไม่มีความลำเอียงเหมือนที่ผ่านมา คิดไม่ถึงว่าเธอจะโง่แล้วอวดฉลาดขนาดนี้

“ความหมายมันก็ตรงตัวอยู่แล้ว ทำไม นี่เธอแสดงเป็นนางเอกผู้น่าสงสารเยอะจนอ่านหนังสือไม่ออกแล้วเหรอ?”

ผมพูดด้วยเสียงเย็นยะเยือก “ถ้าเธอคืนกำไลหยกให้ฉัน บางทีฉันอาจไว้หน้าเธอก็ได้”

“ไอ้สารเลว!” หลิ่วเวินเหยียนโกรธจนกระทืบเท้าเร่าๆ

“นายทำลายอาชีพนักแสดงของฉัน เพราะต้องการให้ฉันออกจากวงการบันเทิงหลังแต่งงาน ฟู่อวิ๋นเซิง ทำไมนายเห็นแก่ตัวขนาดนี้?!”

“ฉันเห็นแก่ตัวเหรอ?” ผมหัวเราะออกมา

“ก่อนแต่งงานเธอเปลี่ยนบทเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว?”

หลิ่วเวินเหยียนปรี๊ดแตกเหมือนถูกแทงใจดำ เธอกรี๊ดแล้วปากำไลหยกลงบนพื้นอย่างแรง

ผมเบิกตาโตด้วยความตกใจ

ทำได้แค่มองกำไลหยกแตกเป็นเสี่ยงๆ ผมพุ่งไปด้วยความโมโห พยายามใช้มือโกยเศษหยก แต่มันก็เปล่าประโยชน์

เศษหยกบาดมือทั้งสองข้าง เลือดไหลออกมาทันที

แต่ผมไม่รู้สึกถึงความเจ็บที่มือเลยสักนิด มีเพียงความเจ็บที่หัวใจ เหมือนหัวใจแตกสลายยังไงยังงั้น

แม่ผมจากโลกนี้ไปเร็ว ทำให้กำไลวงนี้กลับไปอยู่กับคุณย่าอีกครั้ง

ผมยืนกรานว่าจะแต่งงานกับหลิ่วเวินเหยียน คุณย่าจึงยอมมอบกำไลให้เธอ

คิดไม่ถึงว่าตอนจบจะกลายเป็นแบบนี้

ผมเงยหน้าจ้องหลิ่วเวินเหยียน

“เธอกล้าดียังไง...”

“แตกก็ช่างมันสิ นายค่อยซื้อใหม่ให้ฉันก็ได้ ฉันไม่โทษนายหรอก”

น้ำเสียงของหลิ่วเวินเหยียนดูลนเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็พูดออกมาด้วยความมั่นใจ

ผมหมดคำจะพูด

แต่จู่ๆ สืออี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เซมาเหยียบมือผมเต็มๆ

ฝ่ามือกดลงบนกองเศษหยกที่ผมโกยมันมารวมกันในตอนแรก

“โอ๊ย!”

ความเจ็บสะเทือนไปถึงหัวใจ ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

สืออี้ทำเป็นอุทานด้วยความตกใจ พร้อมกับขอโทษแบบไม่มีความจริงใจสักนิด

ผมเงยหน้าขึ้นมาเห็นสายตาของหลิ่วเวินเหยียนที่มีความเป็นห่วงเล็กน้อย

“เจ็บบ้างก็ดี เมื่อกี้นายเตะสืออี้ ตอนนี้ก็สมควรโดนซะบ้าง”

“นายทำแผลด้วย อย่าปล่อยไว้แบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันใส่แหวนให้นายไม่ได้”

“งานแต่งมีเพียงครั้งเดียวในชีวิต ถ้านายทำมันพัง ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

คำพูดของเธอเย็นยะเยือกเหมือนลมหนาว แต่เหมือนจะทำให้ไฟโกรธของผมลุกโชนขึ้นมาทันที

ผมมองเศษหยกที่ปักอยู่บนฝ่ามือ หัวใจเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

“หลิ่วเวินเหยียน เธอกับสืออี้คงไม่มีวันพรุ่งนี้อีกแล้วล่ะ”

ทันใดนั้นเสียงมือถือของหลิ่วเวินเหยียนกับสืออี้ดังขึ้นมา

ทั้งสองคนบังเอิญรับสายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงตวาดของผู้จัดการดังออกมาจากมือถือ

“เธอไปทำอะไรให้คุณฟู่ไม่พอใจ! รู้ไหมว่าตอนนี้งานทุกอย่างถูกยกเลิกหมดแล้ว!”