ตอนที่4

“ทำไมไม่บอกนายเล็กให้เข้ามาส่ง”

“ดูสภาพควีนก่อนสิคะ มันน่าโผล่เข้าไปในงานไหมล่ะ”

เซบาสเตียนกวาดตาสำรวจชุดนักศึกษาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยแป้งกับสีอยู่ชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วถึงตัดสินใจคว้าข้อมือเล็กดึงพาออกไปจากห้องน้ำ

“มา! มากับพี่”

“ปะ…ไปไหนคะ”

คีรดาร้องถามอย่างสงสัยแกมตกใจ เพราะเธอยังตั้งตัวไม่ติด แต่คำตอบของเจ้าบ้านหนุ่มนี่สิ ทำเอาอยากจะประเคนกำปั้นให้ซะจริงๆ แถมไอ้หัวใจบ้าของเธอมันยังสมรู้ร่วมคิดดันเต้นแรงกับประโยคของเขาอีกด้วย

“ไม่พาไปปล้ำหรอกน่า ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแบบนี้ปล้ำไม่มัน ถ้าน้องควีนเรียนจบพี่จะลองคิดดูอีกทีแล้วกันนะ”

“บ้า! คนยิ่งกำลังตกใจอยู่ด้วย พูดเล่นอยู่ได้”

คนถูกต่อว่าได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางจับจูงคนตัวเล็กก้าวมาตามทางเดินจนถึงห้องโถงกว้าง แล้วพาขึ้นบันไดกลางคฤหาสน์ไปยังชั้นบนต่อ พร้อมกันนั้นเขาก็เอ่ยถามเชิงชวนคุยไปด้วย

“ไอ้คิงส์มันรู้หรือเปล่าว่าน้องควีนอยู่ที่นี่”

“รู้ค่ะ เดี๋ยวดึกๆ พี่คิงส์จะมารับกลับบ้าน”

“อืม...ดีเลย พี่กำลังหาคนมาก๊งวิสกี้เป็นเพื่อนอยู่พอดี”

เซบาสเตียนพึมพำอย่างพอใจที่จะได้ซดเหล้ากับเพื่อนรัก เพราะช่วงนี้เขายุ่งๆ เรื่องสร้างท่าเทียบเรือที่ชลบุรี ส่วนคีรินทร์ก็ทำงานหนัก ไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบเดือนแล้ว ก่อนชายหนุ่มจะหันมาคุยกับคนที่จับจูงอยู่อีกครั้ง

“นี่เราเรียนอยู่ปีไหนแล้วเนี่ยน้องควีน อ้อ! รุ่นเดียวกับนายเล็กนี่นะ เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งแล้วสิ ที่เละมาทั้งตัวแบบนี้ก็คงถูกรับน้องละสิท่า ก็ไม่เด็กเท่าไร” ท้ายประโยคคนพูดงึมงำเบาๆ ราวกับจะบอกตัวเองมากกว่า

คีรดาไม่ได้ตอบว่าอย่างไร เนื่องจากคนถามพูดเองเออเองเสร็จสรรพ และสิ่งที่เขาคาดเดามันก็ถูกทุกอย่าง เธอจึงไม่จำเป็นต้องแย้งอะไร หากตอนนี้สิ่งที่เธอแปลกใจก็คือ คืนนี้เขาอยู่บ้าน ปกติที่ทราบจากน้องชายของเขา ส่วนใหญ่ซาบาสเตียนจะอยู่ที่ภูเก็ต เพราะท่าเทียบเรือและโกดังสินค้าใหญ่อยู่ที่นั่น หญิงสาวจึงลองเลียบเคียงถามดู

“แล้ววันนี้พี่เอ่อ...คุณใหญ่อยู่บ้านเหรอคะ”

“เรียกพี่นี่มันยากเนอะ”

คนโดนแซวหน้าขึ้นสีชมพูดูน่ารัก ที่คีรดาไม่ยอมเรียกเซบาสเตียนพี่นั้นเป็นความตั้งใจของเธอเอง แต่ด้วยเพราะมีพี่ชายตั้งสามคน และเธอเรียกพี่จนติดปาก กับเซบาสเตียนเธอจึงเผลอหลุดปากเป็นบางครั้ง

‘ก็ไม่อยากได้พี่ชายเพิ่มนี่นา มีแค่สามคนนั่นก็เกินจะพอแล้ว แถมไม่ค่อยมีเวลาให้น้องให้นุ่งเลยสักคน’

คีรดาคิดพลางพาลให้พี่ชายทั้งสามคนไปด้วยแบบไม่จริงจังนัก เพราะบรรดาพี่ชายของเธอเมื่อเรียนจบกลับมาจากประเทศเยอรมนีก็ต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง คีรินทร์พี่ชายคนโตที่รับผิดชอบดูแลเธอมาตั้งแต่บิดามารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเรือร่ม ซึ่งตอนนั้นเธอเพิ่งจบประถมหกก็งานยุ่งตลอดศก พี่ชายคนรองอย่างวาคินก็ไปคุมงานธุรกิจเหมืองแร่กับท่าเทียบเรือที่จังหวัดกระบี่ ส่วนคามินพี่ชายอีกคนก็ดูแลปางไม้กับไร่ผลไม้เมืองหนาวที่จังหวัดเชียงใหม่

แต่เธอก็เข้าใจดีว่าพี่ชายต้องทำงาน ประกอบกับถูกเลี้ยงดูมากับบรรดาพี่ๆ คีรดาจึงถูกพี่ชายทั้งสามเสี้ยมสอนเล่ห์เหลี่ยมการเอาตัวรอดในสังคมมาพอสมควร ทำให้สาวน้อยไม่ค่อยแยแสและหวาดหวั่นกับโลกภายนอกสักเท่าไร และความคิดความอ่านของเธอจะคล้ายผู้ชาย ไม่ค่อยคิดน้อยใจหรือคิดเล็กคิดน้อยเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปนัก

“ท่าเทียบเรือที่สัตหีบมีปัญหานิดหน่อย พรุ่งนี้พี่ต้องเข้าไปเคลียร์ เพิ่งบินกลับมาจากภูเก็ต ถึงบ้านเดี๋ยวนี้เอง มาทันได้ยินลูกหมาจีบกันด้วย”

ชายหนุ่มหมายถึงท่าเทียบเรือที่กำลังดำเนินการก่อสร้าง ซึ่งเป็นโครงการขยายการขนส่งทางทะเลด้านฝั่งอ่าวไทย ประโยคแรกๆ น่ะฟังเป็นงานเป็นการดีอยู่หรอก แต่ท้ายๆ หันมาล้อเธอเสียอย่างนั้น

“ควีนไม่ใช่ลูกหมานะ”

“ก็ปั๊บปี้เลิฟ ความรักของลูกหมาไง”

“ไหนบอกว่ามาทันได้ยินไง ได้ยินจริงต้องรู้ว่าควีนไม่ได้เลิฟๆ อะไรกับเขาด้วย”

“ไม่เลิฟๆ กับไอ้หมอนั่นแล้วรักนายเล็กจริงเหรอ”

คนเถียงคอเป็นเอ็นอึ้งไปเล็กน้อย เพราะจากคำถามของเขาแสดงว่ามาทันได้ยินจริงๆ คีรดาจึงลองหยั่งเชิงพร้อมกับลอบมองสีหน้าคนเดินอยู่เคียงข้างไปด้วย

“แล้วถ้าควีนกับเล็กรักกันจริงๆ คุณใหญ่จะทำไมล่ะคะ”