ตอนที่3

ปกติคีรดาไม่ค่อยสนใจว่าใครจะคิดอย่างไร แต่นี่นายพิรัชน์เล่นมาดูถูกเพื่อนรักของเธอ ถ้าเซมิรอนมาได้ยินคนพูดคงถูกชกปากแตกไปแล้ว แถมยังมากล่าวหาว่าเธอโง่อีกด้วย คนอย่างคีรดาน่ะหรือจะยอม

“ใช่ควีนมันโง่ และพอร์ชก็เพิ่งบอกว่าชอบผู้หญิงโง่ๆ คนนี้ออกมา รู้ตัวบ้างหรือเปล่า แล้วถ้าควีนจะชอบใครมันเกี่ยวกับพอร์ชตรงไหน ไม่ต้องมายุ่งกับควีน! จะปล่อยได้หรือยัง ควีนจะเข้าห้องน้ำ”

ในเมื่อมือที่จับแน่นตรงข้อมือบางไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกสักที คีรดาจึงสะบัดสุดแรง แต่มันไม่หลุด แถมยังถูกกระชากจนร่างเธอปลิวหวือเข้าไปในห้องน้ำแทบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ถึงพิรัชน์จะเพิ่งจบมัธยม แต่ตัวก็ใหญ่กว่าเธอเอาการ

“นี่นายจะทำอะไร อย่าทำอะไรบ้าๆ นะพอร์ช”

คนถูกหักอกตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบทำไม่สนใจเสียงร้องถามดังลั่นห้องน้ำนั้น พิรัชน์กดล็อกประตูเสร็จก็หันมาแสะยิ้มให้สาวน้อยหน้าตาตื่นที่ถอยร่นไม่เป็นกระบวนไปยืนเบียดอยู่ที่มุมผนังห้องน้ำ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาช้าๆ พร้อมกับกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างแค้นเคืองไม่เก็บอารมณ์

“หยิ่งนักใช่ไหม มาลองลีลาไอ้พอร์ชหน่อยเป็นไง ควีนอาจจะติดใจจนลืมไอ้เล็กไปเลยก็ได้”

“อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันเอาหัวแกแตกแน่”

คีรดาฉวยแจกันดอกไม้หน้ากระจกขึ้นมาขู่เสียงสั่นๆ สรรพนามที่ใช้ก็เปลี่ยนไป เวลานี้ไม่ต้องมานับเพื่อนกันอีกแล้ว แต่คนหน้ามืดน่ะหรือจะฟัง หนุ่มน้อยอกเดาะยังย่างเข้าหาเหยื่ออย่างไม่กลัวเกรง คีรดาจึงตัดสินใจขว้างแจกันในมือออกไปทันที แต่พิรัชน์ก็เบี่ยงหลบทัน แจกันใบสวยจึงลอยไปปะทะประตูห้องน้ำเสียงดังสนั่นแตกกระจายร่วงลงมาเกลื่อนพื้น คนไล่ต้อนจึงได้โอกาสกระโจนพรวดเข้าหามือปาแจกัน

“กรี๊ดดด! ไอ้พอร์ชบ้า ออกไปนะ ช่วยด้วยยย!!!”

จังหวะนั้นประตูห้องน้ำก็ถูกกระแทกเต็มแรง ทีเดียวเปิดผลัวะเข้ามา บอกให้รู้ว่าฝ่าเท้าคนถีบคงหนักหน่วงไม่น้อย และก่อนใครจะทันได้ตั้งตัว คอเสื้อด้านหลังของคนที่ยืนคร่อมร่างบางอยู่ก็ถูกกระชาก แล้วเหวี่ยงไปปะทะกับผนังอีกด้านอย่างไม่ออมแรง

“จีบผู้หญิงไม่ติดแล้วพาลแบบนี้ ไม่ดีมั้งไอ้ลูกหมา”

“คุณใหญ่!”

คีรดาโพล่งออกมาดังลั่นอย่างดีใจสุดขีด เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่พร้อมหน้าตาถมึงทึงของคนมาช่วย หากเจ้าบ้านหนุ่มกลับส่งสายตาแข็งกร้าวจับจ้องไปยังพิรัชน์เขม็ง และก้าวไปขยุ้มคอเสื้อจับร่างสูงโปร่งกระแทกกับผนังไปอีกอั้กใหญ่ แล้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“แกกล้ามากนะที่เข้ามาทำเลวระยำในบ้านของฉัน”

“ขอโทษครับพี่ อย่าทำอะไรผมเลย ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมขอโทษ” หนุ่มน้อยหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ แต่ยังรัวคำพูดออกมาบอกพี่ชายเพื่อนแทบฟังไม่ทัน พร้อมกับยกมือไหว้ปลกๆ

“นี่ฉันเห็นว่าแกยังเด็กหรอกนะ ไม่งั้นแกได้ตายคาห้องน้ำนี้แน่ แล้วตอนนี้ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันให้ไวที่สุด ก่อนที่ฉันจะกระทืบแกซ้ำ ไป!”

เซบาสเตียนผลักร่างที่หิ้วคอเสื้ออยู่ออกไปเต็มแรง แต่พอมันลนลานเตรียมตัวจะเผ่นหนี ขายาวๆ ก็ยกขึ้นยันกับผนังห้องน้ำขวางเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยว!”

แล้วชายหนุ่มถึงหันมาถามสาวน้อยที่ยังยืนตัวสั่นงันงกมองเหตุการณ์อยู่มุมห้องน้ำที่เดิม

“มันทำเจ็บตรงไหนหรือเปล่าน้องควีน”

เมื่อเห็นสาวน้อยส่ายหน้ามาให้เป็นคำตอบ เซบาสเตียนจึงหันมาเอ่ยขู่เสียงเรียบเย็นกับคนที่ตั้งใจกักตัวเอาไว้อีกครั้ง

“ถือว่าแกยังมีบุญเก่านะ ถ้าผู้หญิงคนนี้เจ็บแม้แต่ปลายเล็บ รับรองแกไม่ได้ผุดได้เกิดแน่” จบคำขู่เสียงกร้าวชายหนุ่มถึงเอาเท้าลงจากผนังยอมเปิดทางให้

คนถูกปล่อยตัวก็รีบพุ่งออกไปจากห้องน้ำแทบจะทันทีชนิดไม่คิดชีวิต ดวงตาสีฟ้าเข้มประกายขุ่นขวางมองตามร่างสูงโปร่งของหนุ่มรุ่นกระทงไปจนพ้นประตู แล้วถึงก้าวไปดึงร่างแน่งน้อยที่ยังสั่นระริกไปทั้งตัวเข้ามากอดแนบอก พลางเอ่ยถาม

“เป็นไรไหมน้องควีน”

คีรดาตกใจยังพูดไม่ออกจึงส่ายศีรษะที่ซุกอยู่กับแผงอกกว้างตอบกลับไปเช่นเดิม ครู่ใหญ่เธอถึงดันร่างออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างเก้อๆ เมื่อสติสตังเริ่มมาอยู่กับเนื้อกับตัว ก่อนยกมือไหว้พร้อมอุบอิบบอก

“ขอบคุณนะคะที่มาช่วยควีน”

เซบาสเตียนมองร่างเล็กตรงหน้านิ่งอึ้งอยู่นาน เพราะไม่มีสักครั้งที่แม่คุณจะไหว้เรียบร้อยสวยงามขนาดนี้มาก่อน ส่วนมากจะสักแต่ทำต่อหน้าผู้ใหญ่เท่านั้น และที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นก็คือ สาวน้อยตรงหน้าโตขึ้นเยอะเลยทีเดียว จากเด็กผู้หญิงลูกครึ่งตัวเล็กๆ ผมกับตาสีน้ำตาล หน้าตาแสนน่ารัก ที่เขาชอบแกล้งแหย่เล่นมาตั้งแต่เป็นหนุ่มน้อย หากตอนนี้เธอดูสะพรั่งไปทุกสัดส่วน ทำเอาคนลอบมองเริ่มหายใจขาดเป็นห้วงๆ จนต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง ทำเป็นเอ่ยออกมาราวกับจะดุแทน

“แล้วเรามาทำอะไรที่หลังบ้านมืดๆ แบบนี้น้องควีน”

“ควีนจะมาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำค่ะ”

สาวน้อยเอ่ยบอก พลางก้มลงเก็บถุงกระดาษใส่เสื้อผ้าที่เธอโยนทิ้งไปบนพื้นตอนตั้งท่าจะสู้กับพิรัชน์ขึ้นมายื่นให้คนตรงหน้าดูว่าเธอพูดจริง