ตอนที่ 4 เรื่องเล่า (ส่วนที่ 2)

ตอนที่ 4 เรื่องเล่า (ส่วนที่ 2)

สุดท้ายธรรศก็ต้องเดินไปส่งสองสาวต่างวัยที่กลายเป็นคู่หูที่แสนจะเข้ากันดีเพราะกลัวผีขึ้นสมองเหมือนกัน พอทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็แสร้งทำเป็นโอเอ้ไม่ยอมกลับห้อง ขณะที่ธรรศพูดคุยทักทายกับผู้โดยสารหลังทานอาหาร ทั้งๆ ที่ปกติทั้งคู่จะพยายามไม่อยู่ในห้องอาหารนาน เพราะไม่อยากปะทะกับบรรดาคุณหญิงคุณนายหลายคนที่ไม่ลงรอยกัน ตอนแรกชายหนุ่มตั้งใจจะคุยธุรกิจกับแขกบางคน หากพอเห็นท่าทางของดารินทร์และนิตา ก็ต้องตัดสินใจจะพักเรื่องงานเอาไว้ก่อน แล้วไปส่งสองสาวที่ห้องพัก

               คนสามคนเดินเรียงแถวไปตามทางเดินสลัวๆของเรือโดยมีธรรศนำหน้า ดารินทร์รั้งท้ายและเด็กหญิงนิตาเดินตรงกลาง ดารินทร์รู็สึกว่าวันนี้ทางเดินจากห้องอาหารกลับห้องพักดูทั้งไกลและมืดกว่าทุกวัน นิตาก็คงรู้สึกเหมือนเธอเพราะเด็กหญิงทำท่าเหมือนไม่มีแรงจะก้าวขาเอาซะเลย

               "คุณธรรศ ฉันว่าคุณอุ้มนิต้าเถอะค่ะ ดูแกเดินไม่ค่อยจะไหวแล้ว" จริงๆ นิตาก็โตเกินกว่าจะให้คนเป็นพ่ออุ้มแลัว หากดารินทร์เห็นท่าทางแล้วว่าถ้าปล่อยให้เด็กหญิงเดินต่อไปเอง คงไม่ถึงห้องพักง่ายๆ แน่ ธรรศหันมามองหน้าซีดๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยแล้วก็ตัดสินใจอุ้มร่างเล็กๆ นั่นพาดบ่า นิตากอดคอเขาหลับตาปี๋ทันที พอเดินต่อไปซักพัก ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าคนที่เดินตามหลังมากำลังกำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น เอาเข้าไปกลัวผีขึ้นสมองทั้งคู่เลยเชียว

               เสียงดังลั่นมาจากที่ใดซักที่เป็นผลให้คนเดินตามหลังตกใจคว้าเอวชายหนุ่มเอาไว้แน่น ธรรศรู้สึกถึงวงแขนนุ่มที่รัดรอบเอวตัวเองจากด้านหลังกับดวงหน้าที่ซุกแนบกับแผ่นหลังของเขา หัวใจชายหนุ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ รับรู้ถึงสัมผัสนุ่มๆจากร่างบาง ใจอยากให้หญิงสาวตกใจไปอีกนานๆ หากสุดท้ายดารินทร์ก็ได้สติถอยห่างจากร่างสูงๆ แต่ยังกำชายเสื้อไว้มั่น ดวงหน้างามแดงก่ำด้วยความอาย

               "คงมีใครทำของหล่นน่ะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเบาๆ รู้สึกหัวใจพองล้นอก ชักอยากให้มีผีซักตัวโผล่มาจริงๆซะแล้ว

               "ปาป้าอาบน้ำแล้วมานอนห้องนิดนะคะ" เสียงใสๆ เอ่ยขึ้นเมื่อถึงห้องพัก ดารินทร์รู้สึกตกใจกับคำพูดของเด็กหญิง แล้วเพราะอะไรก็ไม่รู้ทำให้เธอรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าว

               "นะคะ นิดกับพี่รินทร์กลัวผี"

               "นิต้า" เสียงหวานๆ เรียกเด็กหญิงอย่างตกใจมากกว่าเดิม เมื่อถูกลากไปเกี่ยวข้องกับคำขอร้องนั่นด้วย เธอเห็นตาสีอำพันของคนตัวสูงเป็นประกายแปลกๆ

               "ครับผม" และคำตอบที่เธอไม่คาดคิดก็ออกจากปากคนตัวสูงทันที

               "เอ่อ" หญิงสาวทำท่าจะค้านหากเสียงใสๆ รวบรัดทันควัน

               "เถอะค่ะพี่รินทร์ อยู่กันหลายๆคนอุ่นใจดีออก"

               "เดี๋ยวขอเวลาปาป้าไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวปาป้ากลับมา" คนเป็นปาป้าก้มลงพูดกับลูกสาว ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวแว่บหนึ่ง ให้ตายเถอะเธอว่าเธอเห็นแววกรุ้มกริ่มในดวงตาสีอำพันคู่นั้น

               ชายหนุ่มใช้เวลาไม่นานก็กลับเข้ามายังห้องพักที่ดารินทร์พักอยู่กับลูกสาวของเขาในชุดนอน ดวงหน้าคมเข้มดูสดใส ผมสีน้ำตาลอ่อนเปียกชื้นและยุ่งไม่เป็นทรง แตกต่างจากชายหนุ่มจอมเนียบที่หญิงสาวเห็นจนชินตา ตอนที่ดารินทร์ออกจากห้องน้ำก็เห็นพ่อลูกกำลังนั่งดูทีวีกันอยู่บนเตียง เด็กหญิงนิตาในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังหัวเราะเอาเป็นเอาตายกับมุขตลกในทีวี ท่าทางคงลืมกลัวผีไปแล้ว

               “พี่รินทร์ขามาดูทีวีกันค่ะ” ดารินทร์เดินไปนั่งอีกด้านของเด็กหญิงบนเตียงนอน นึกขวางหูขวางตากับดวงตายิ้มๆที่จ้องมองมาที่เธอ ตอนนี้รู้สึกไม่ค่อยจะกลัวผีเท่าไหร่แล้ว ใจหญิงสาวอยากหาวิธีไล่ให้คนตัวโตๆ นั่นกลับไปนอนห้องของตัวเอง

               ฉับพลันไฟก็ดับลงกระทันหัน ดารินทร์กับนิตาแทบจะร้องกรี๊ดออกมาพร้อมกัน สองคนกอดกันแน่นหลับตาปี๋

               “ปาป้า ช่วยด้วย” เด็กหญิงร้องหาปาป้าเสียงหลง ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาว

               “คงมีอะไรขัดข้องน่ะไฟเลยดับ เดี๋ยวผมจะลองโทรไปถามดู” ชายหนุ่มเอ่ยกับสองสาวที่ยังไม่ยอมแยกจากกัน ก่อนจะลุกไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กดออกแล้วพูดสายอยู่ชั่วครู่ก็หันกลับมาบอกกับคนทั้งคู่

               “ระบบไฟฟ้าขัดข้องนิดหน่อย เขาขอเวลาแก้แป๊บนึงเดียวไฟก็มาเป็นปกติ” ดารินทร์ลืมตามองคนพูดผ่านแสงอันน้อยนิดที่ส่องผ่านหน้าต่างที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปเปิดออก ลมเย็นพัดเข้ามาภายในห้อง ท้องฟ้ามืดมิดเห็นเพียงดวงจันทร์วันเพ็ญที่ทอแสงสว่าง

               “ปาป้า เปิดหน้าต่างทำไมคะ นิดกลัว” เด็กหญิงโวยวาย กอดดารินทร์แน่นขึ้น หญิงสาวชักเริ่มหวั่นๆ เมื่อเห็นท้องทะเลมืดมิดด้านนอก นึกภาวนาอย่าให้ต้องเห็นอะไรมากไปกว่านี้เลย

               “เปิดให้อากาศมันเข้าน่ะ ไฟดับแอร์ไม่ทำงาน” ชายหนุ่มอธิบายพร้อมกับเดินอ้อมกลับมายังเตียงนอนอีกด้าน ดารินทร์เห็นร่างสูงนั่นเป็นแค่เงาดำๆ ในความมืด

               “ถ้ากลัวก็รีบนอนซะ เดี๋ยวไฟมาจะเปิดแอร์ปิดหน้าต่างให้” ไม่รู้ว่าเขาพูดกับลูกสาวหรือตัวเธอ แต่ดารินทร์ก็คิดว่ามันน่าจะเป็นทางออกที่ดี

               “นอนเถอะนิต้า” หญิงสาวกระซิบกับร่างเล็กๆ ที่กอดกับตัวเองอยู่ เด็กหญิงพยักหน้าล้มตัวลงนอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ความกลัวทำให้ต่างคนต่างพยายามจะหลับ เด็กหญิงนิตาถึงกับเลื่อนตัวลงต่ำจนแทบจะมุดลงไปอยู่ใต้ผ้าห่มเลยทีเดียว

               ดารินทร์รู้สึกเตียงไหวพร้อมกับศีรษะยุ่งๆ ที่วางลงบนหมอนอีกด้านหนึ่งของเด็กหญิง หากเพราะนิตาเลื่อนตัวลงไปมุดใต้ผ้าห่ม ทำให้หญิงสาวเห็นหน้าคนที่พึ่งล้มตัวลงนอนถนัดโดยไม่มีอะไรกั้น ดวงหน้าคมภายใต้แสงเงาสลัวๆ ราวรูปสลัก ทำเอาดารินทร์รู้สึกหายใจติดขัด ตอนนี้เหมือนเธอนอนอยู่กับเขาสองคนเลย จะหันหน้าหนีก็ไม่ได้ เพราะเด็กหญิงโอบกอดเธอเอาไว้แน่น ศีรษะเล็กๆ ซบอยู่กับบ่าของเธอ และหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย

               “นิต้าหลับง่ายน่ะ หลับลึกด้วย” เสียงทุ้มๆเอ่ยเบาๆ ดารินทร์คิดว่าเธอเห็นหน้าคมในเงามืดนั้นเหมือนกำลังยิ้ม อยู่ๆแขนข้างหนึ่งก็พาดผ่านหมอนมาโอบศีรษะเธอเอาไว้ หญิงสาวตัวแข็งกับกิริยาที่ตัวเองไม่คาดคิด

               “คุณ” คำด่าหลายๆ คำที่เตรียมจะพร่างพรูออกมา หยุดอยู่ที่ริมปากบางๆ เมื่อปากหยักอุ่นของคนคนตัวโตๆ ก้มลงมาแตะเบาๆ

               “กู๊ดไนท์คิสครับ” ดารินทร์ได้แต่นิ่งตะลึงไปกับสัมผัสที่จู่โจมเข้ามา หัวสมองมึนงงไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันหรือความจริง