Masuk“ลุงจะจีบแม่ผมเหรอ” เสียงของภาสวิชญ์เรียกรอยยิ้มจากทุกคน ตนุ ธนายุทธ อัครเดชถึงกับหัวเราะตาม“ทำไม ถ้าจะจีบ เราจะยกให้เหรอ” ธนายุทธรีบถามเจ้าหนูน้อยที่ฉลาดเกินวัย“เปล่าครับ ลุงต้องมีคุณสมบัติสามข้อ” เด็กชายตัวอ้วนตอบอย่างฉะฉาน“อะไรบ้างล่ะ” ตนุเอ่ยถาม หันไปสบตากับติยาพร น้องสาวขำในท่าทีขึงขังของเจ้
อยู่เพียงไม่นานก็จางหาย พร้อมๆ กับแสงสว่างที่เข้ามาแทนที่ให้ชีวิตได้เดินต่อไปสู่จุดหมายชีวิตมีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป เมื่อสุขก็อย่าเพิ่งเหลิงกับมัน เมื่อทุกข์ก็อย่าเพิ่งท้อกับมัน เพราะมนุษย์ต้องเผชิญกับเรื่องไม่คาดฝันมากมายจนกว่าจะลาลับจากโลกนี้ไป...บทส่งท้ายย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน...คุณธรรมมาเยี
กายสาวโอบรัดความเป็นชายไหลรินน้ำหวานออกมาเอ่อล้นชโลมตัวตนที่ฝังกายอยู่ภายใน เสียงหายใจหอบรุนแรง หนักหน่วงแตกพร่า“พี่ขอนะ...” คุณธรรมยังฝังกายแข็งกร้าวที่ไม่ได้ลดทอนความต้องการเอาไว้ในซอกสวาทชุ่มน้ำหวาน กระซิบข้างหูเสียงแหบพร่าแล้วซุกไซ้ซอกคอชื้นเหงื่อที่มีกลิ่นสาบสาวรัญจวนจิต“รัดแน่นอะไรอย่างนี้”
“พี่คุณ ดึกแล้วนะคะ” คนที่บอกว่าดึกแล้วถูกแยกเรียวขาเพรียวออกจากกัน หลังจากที่ผ่านพ้นบทรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาก็พาเธอไปอาบน้ำ กลับมานอนสลบไสลด้วยความเหนื่อยล้าจากบทรักที่เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ“ก็ดึกแล้วน่ะสิ” คุณธรรมเลื่อนมือมากอบกุมทรวงอกอิ่มแล้วเคล้นคลึงจนได้ยินเสียงร้องครางผะแผ่วออกมา
“หลับตาก่อนสิ” คุณธรรมกระซิบที่ซอกหูของภรรยาสาว ภัทรวนันต์มองอย่างสงสัยก่อนจะยอมหลับตา เธอสัมผัสได้ว่าเขาสวมสร้อยให้เธอและอุ้มเธอไปที่หน้ากระจก“พี่คุณ” เธอลืมตาโดยที่ไม่ต้องให้เขาบอก เมื่อเขาวางคางที่ไหล่มน จับมือเธอวางที่สร้อยเส้นนั้น“พี่เอาหัวใจของพี่กลับมาไว้ที่เจ้าของ”“สร้อยเส้นนี้” เธอมองสร้
“ไม่อายหรอกครับ ผมสงสารแม่”“แม่ของเราไม่มีเงินซื้อรองเท้าให้เหรอไง” คุณธรรมเสียงแผ่วลงในทันทีที่คิดว่าภรรยาและลูกลำบาก“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นคนขอแม่ใส่รองเท้าคู่นี้เอง มีพี่คนหนึ่งเป็นนักกีฬาอยู่ในซอยนั้น เขาให้ผมมา ผมเลยใส่ไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเงินไม่ต้องซื้อใหม่ ผมสงสารที่แม่ต้องทำงานหนัก อีกอย่
“คุณน่าจะห้ามเจ้าคุณมันบ้างนะระวี มีสิทธิ์อะไรไล่คนออกจากบ้านโดยพลการ”“ตอนนั้นหนูเดียร์กำลังไม่สบาย ระวีจะออกมาดูหนูพัดก็ไม่เห็น แต่ระวีเองชักจะผิดหวังกับหนูพัดแล้วนะคะกร ทำร้ายคนอื่นได้ขนาดนี้”“ระวีเห็นเหรอว่าหนูพัดเข้าไปบีบคอหนูเดียร์ถึงในห้อง”“เห็นค่ะ ระวีเห็นกับตา ถ้ามีใครมาพูดให้ฟังระวีจะไม่
ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวา เธอจึงหลบเข้าไปในห้อง ในใจคิดกังวลเรื่องปฐพีอยู่ลึกๆ จึงตัดเรื่องของคุณธรรมออกไปก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เริ่มงาน เธอควรไปดูให้แน่ใจ หญิงสาวจึงรีบแต่งกายอย่างรัดกุมเปิดประตูออกมาอีกครั้งในช่วงดึก เมื่อไม่เห็นใคร คิดว่าคุณธรรมคงเข้าไปในห้องของภัทรวนันต์เรียบร้อยแล้ว เธอเม้มริมฝีปา
ยิ่งประโยคของเขาทำให้ภัทรวนันต์ต้องแขม่วหน้าท้องด้วยความวาบหวาม“คนบ้า ใครบอกว่าพัดน้อยใจกันล่ะคะ” เธอทุบอกเขาด้วยความหมั่นไส้ คุณธรรมทำเสียงเล็กเสียงน้อย หัวเราะชอบใจที่เห็นใบหน้างอของเด็กสาว“แล้วทำไมไม่พูดล่ะ ใครจะไปรู้ เห็นเงียบกริบ” เขายังล้อเลียน“อื้อ...” ภัทรวนันต์ครางหน้าแดงเมื่อเขากดกายแทร
“พัดไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่คุณพูดค่ะ” หญิงสาวพยายามผละจากอุ้งมือใหญ่ที่บีบไหล่เธอเอาไว้ เบือนหน้าหนีไปทางอื่น“สบตาพี่สิ พี่รู้ว่าเธอเข้าใจ”“พัดไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น” ภัทรวนันต์เอามือปิดหูส่ายหน้าไปมา ปฏิเสธทุกอย่างที่เขากำลังยัดเยียดให้เธอคิด“อย่างนั้นเหรอ ก็ได้ ในเมื่อเธอไม่เข้าใจ” คุณธรรมคร้านที่







