7ชีวิตใหม่

แม่บอกให้ฉันค่อยสูดลมหายใจลึกๆ ช้าๆ

แม่:ค่อยสูดลมหายใจช้าๆ นะลูก

พี่ทิว:ป้าครับ น้องเป็นอะไรปวดหัวอีกแล้วหรอ

แม่:อืม ทิวไปเอายาแก้ปวดของน้องมาหน่อยไป

ป้ามุก:งั้นฉันเอาน้ำให้นะ แม่ทิพย์

พี่ทิววิ่งกลับมาพร้อมกระปุกยาแก้ปวดและยื่นให้แม่ก่อนแม่จะยื่นให้ฉันสองเม็ดและรับแก้วน้ำจากป้ามุกมายื่นให้ฉัน

แม่:ดีขึ้นหรือยังลูก

ฉัน:จ้ะแม่ ดีขึ้นแล้ว

แม่:ทำไมจู่ๆ ถึงปวดหัวขึ้นมาได้ล่ะ

ป้ามุก:นั่นสิ หรือหนูอันดามีอะไรเกี่ยวกับวันที่1มกราหรือเปล่า

พี่ทิว:เป็นไปได้นะป้า หมอบอกว่าน้องจะจำทุกอย่างได้ เพราะมีสถานที่หรืออะไรบางอย่างกระตุ้น🙂

แม่:จริงหรออันดา หนูเห็นอะไรบ้าง

ฉัน:อันดาแยกไม่ออกอ่ะแม่ มันเป็นภาพซ้อนกันไปมาจนตาลาย

ฉันขมวดคิ้ว ภาพพวกนั้นคือความทรงจำของฉันจริงๆ หรอ แล้วทำไมถึงมีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในนั้นด้วย เขาเป็นใครทำไมฉันถึงเห็นหน้าเขาไม่ชัด

#Partคิลเลอร์🌅🌅🌅

ผมเดินทางมาทางใต้ของประเทศไทยเพื่อมาจัดงานวันเกิดให้ฟางเซียน แม้จะไม่มีเธออยู่ แต่ผมอยากให้สถานที่ที่ผมจัดอยู่ใกล้ทะเลมากที่สุด และมันก็คือที่รีสอร์ทนี้

ผม:ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ย

บอม:ครับนายน้อย ผมให้ลูกน้องกระจายข่าวไปทั่วบริเวณนี้แล้ว

ผมตั้งใจชวนทุกคนมาเพื่อผลบุญที่ผมทำจะส่งผลให้ฟางเซียนบ้างไม่มากก็น้อย

ผม:แล้วเฮียเฟยกับคนอื่นๆ ล่ะ

บอม:เตรียมห้องไว้แล้วครับ ทางนั้นกำลังขึ้นเครื่องมา

ผม:สั่งคนของเราที่อยู่สนามบินคอยรับพวกเขาด้วย

บอม:ครับนายน้อย

บอมรับคำก่อนจะเดินออกไปเพื่อทำตามคำสั่ง บอมเป็นคนสนิทของผม ตอนที่ผมไปอยู่กับฟางเซียนก็มีบอมนี่แหละคอยโทรถามว่าขาดเหลืออะไรบ้าง

ป๊า:เฮ้อออ...คิดถึงหนูฟางเหรอ

ตรีชาติ พ่อของผมเดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ

ผม:ทุกอย่างมันเป็นเพราะป๊าไม่ใช่เหรอ

ผมบอกแล้วว่าผมไม่อยากผิดหวัง แต่ป๊าก็ไม่ฟัง รังแต่จะให้ผมไปทำความรู้จักกับฟางเซียน ให้ผมเปิดใจ สุดท้ายคนที่ผมรักก็หนีผมไปหมด

ป๊า:แกคิดแบบนี้ ถ้าเกิดหนูฟางมองอยู่เค้าจะเสียใจเอานะ

ผม:ถ้าเขามองอยู่ ผมจะบอกว่าเค้าใจร้ายมากที่ทิ้งผมไป

ป๊า:ป๊าเชื่อนะ หนูฟางคงไม่อยากทิ้งแกไปหรอก แต่ใครล่ะจะห้ามความตายได้ เอาเถอะ ถ้ายังไงป๊าขอไปพักก่อน อยากอยู่ตรงนี้อีกสักพักก็ตามใจ

ผม:ครับป๊า

ป๊าเดินกลับเข้าไปในรีสอร์ท ผมยืนทอดสายตาไปในทะเลกว้าง ใจหวนคิดถึงวันแรกที่ผมได้เจอฟางเซียน ผมยังจำได้ ฟางเซียนชอบเรียกผมว่า นายหน้านิ่ง ตอนที่ผมสอนเธอยิงปืน ตอนที่เราทายก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน หนีตายไปพร้อมกัน เหตุการณ์ต่างๆ มันผ่านไปเร็วเหลือเกิน

หลง:นายครับ รูปที่นายให้ไปล้างมาส่งแล้วครับ

ผม:เอาไปให้ทีมงานที่ชายหาดเลย บอกให้ติดทุกรูปด้วยล่ะ

หลง:ครับนาย

#Partอันดามัน

ฉันอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินออกมาจากบ้านในชุดกระโปรงสีน้ำเงินที่เหมือนชุดเกาะอก เพราะช่วงไหล่และช่วงแขนเป็นซีทรู ดีหน่อยที่เป็นกระโปรงยาวพริ้วไปกับสายลมยามลมพัด

พี่ทิว:ช้าจริงนะเรา

ฉัน:ก็พี่น่ะ เอาชุดอะไรไม่รู้มาให้อันดา

พี่ทิว:คุณผู้จัดการที่รีสอร์ทให้มา เพราะใส่ไม่ได้และเคยใส่แค่ครั้งเดียว เธอรู้ว่าพี่มีน้องสาวเลยให้มา

แม่:รีบๆ ไปกันเถอะลูกอันดา ทิวจะได้ช่วยเขาจัดงาน

พ่อ:แม่ แม่สวยแล้วพ่อหล่อหรือยัง

แม่:จ้าๆ หล่อแล้วจ้า

ฉัน+พี่ทิว:😀

พอมาถึงงานเราก็ช่วยทีมงานของรีสอร์ทในส่วนต่างๆ

พ่อ:แม่ๆ มาดูอะไรนี่ นี่ใช่อันดาหรือเปล่า

แม่:ไหนพ่อไหน

พ่อ:นี่ไงๆ

ชี้ไปยังรูปที่แขวนตามสายไฟที่โยงไปมา

แม่:ใช่เหรอพ่อ

พ่อ:ใช่สิ ไม่เชื่อแม่เรียกเจ้าทิวมาช่วยดูเร็ว

แม่:ทิวๆ มานี่หน่อยสิ

พี่ทิว:มีไรจ้ะป้า

แม่:นี่ใช่อันดาหรือเปล่า

ฉันเดินอยู่ใกล้ๆ ที่พ่อกับแม่และพี่ทิวยืนอยู่จึงเดินเข้าไปดูด้วย

ฉัน:คงไม่ใช่หรอกจ้ะ พ่อ แม่ อาจจะเป็นคนหน้าเหมือนมั้งจ้ะ

_____:พวกคุณรู้จักคนในรูปเหรอครับ

เสียงทุ้มถามขึ้นเบื้องหลังทำให้พวกเราหันไปมองตามเสียง

_____:ฟางเซียน!!😲

ผู้ชายคนนั้นเบิกตากว้างก่อนจะเรียกชื่อของใครคนหนึ่งขึ้นมา และเข้ามารวบตัวฉันไปกอด

ฉัน:😲

_____:ใช่ฟางเซียนจริงๆ ด้วย เธอยังไม่ตาย!!😄

ฉัน:เอ่อ...คุณคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันชื่ออันดาค่ะ ไม่ใช่ฟางเซียน

_____:ใช่สิ ใช่ฟางเซียนแน่ๆ เฮียจำอ้อมกอดนี้ได้

ฉัน:เอ่อ...คุณคะปล่อยค่ะ ปล่อย!!

_____:นั่นไง!!ไอ้คิล!!

คนหลายคนวิ่งมาทางนี้ ทำให้ฉันขอความช่วยเหลือ

ฉัน:คุณคะ ช่วยฉันด้วย

_____:ฟางเซียน!!😲

ฉัน:คุณเป็นใครคะ ฉันชื่ออันดาค่ะไม่ใช่คนที่คุณเรียก ปล่อยนะคะ!

ฉันพยายามสะบัดออกจากตัวผู้ชายคนนี้ แต่นี่มันคนหรือตุ๊กแกเนี่ย เกาะแน่นจริงๆ จนคนที่วิ่งมาผู้ชายสองคนและผู้หญิงอีกสองคนเข้ามาแยกเขาออก

_____:ปล่อย!! ฟางเซียนเฮียขอโทษ!!

____:ตั้งสติ แล้วฟัง เธอไม่ใช่ฟางเซียน ฟางเซียนตายไปแล้ว!!

_____:ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่คิลเลอร์ทำกับคุณ พอดีคุณหน้าตาเหมือนคู่หมั้นเขาน่ะค่ะ

ฉัน:คู่หมั้น? 🤨

_____:ค่ะ คู่หมั้นเขาชื่อฟางเซียน ฉันชื่อแยมโรล ผู้ชายคนนั้นสามีฉันชื่อแดนรัก อีกคนเป็นพี่ชายคู่หมั้นเขาชื่อเฟยเทียน ส่วนนี่ลี่มี่ค่ะเพื่อนฉัน

ฉัน:สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออันดามัน ส่วนนี่พี่ชายฉัน พี่ทิวค่ะ🙂

ลี่มี่:เอ่อ...ขอโทษนะคะ คุณอายุเท่าไหร่คะ

ฉัน:26ค่ะ

แยมโรล:เท่าเราเลยค่ะ

พอคุยกันเข้าใจงานก็เริ่มขึ้น ฉันเดินดูรูปต่างๆ ของคนที่ชื่อฟางเซียน มีทั้งรูปที่รู้ตัวและรูปที่ไม่รู้ตัวว่าโดนแอบถ่ายในอิริยาบทต่างๆ จะว่าไปก็หน้าเหมือนฉันจริงๆ นั่นแหละ

แม่:อันดาลูก

ฉัน:จ้ะแม่

แม่:ถ้าเกิดลูกเป็นคนของเขาจริงๆ ล่ะ

ฉัน:ไม่รู้สิจ้ะ แต่อันดาคิดว่าคงไม่ใช่หรอก เพราะถ้าใช่ทำไมอันดาไม่เห็นภาพความทรงจำอะไรเลย

พ่อ:นั่นสิแม่ ถ้ามันกระตุ้นความจำ อันดาก็ต้องปวดหัวแล้วสิแม่

ฉัน:แล้วนี่พี่ทิวไปไหนจ้ะ

พ่อ:เมื่อกี้เห็นยืนคุยกับใครอยู่ทางโน้นไม่รู้

ฉัน:คงสนุกจ้ะ นานๆ ทีจะมีงานแบบนี้☺️

แม่:เราก็สนุกให้เต็มที่นะลูก

ฉัน:จ้ะแม่😊

ผ่านไปสักพักฉันก็อยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาจึงไปถามทางไปกับคุณแยมโรล พอได้ทางแล้วฉันก็เดินไปเข้าห้องน้ำ พอออกจากห้องน้ำจะเดินกลับไปที่ชายหาด ฉันก็ได้ยินเสียงบางอย่างในห้องห้องหนึ่ง

_____:คุณหนู คุณหนูกลับมาหาผมเถอะ

และเพียงประโยคแค่นี้ทำให้ภาพต่างๆ ไหลเวียนเข้ามาจนอาการปวดหัวเริ่มรุนแรงขึ้น ฉันเอามือกุมหัวก่อนจะวิ่งออกมา

ฉัน:โอ้ยยยยปวดหัว ไม่ไหวแล้ว ฮือออปวด

ฉันกุมหัวเอาไว้แน่นก่อนจะล้มลงและหมดสติไปในที่สุด

#Partคิลเลอร์

ผมได้ยินเสียงคนวิ่ง ผมจึงเดินตามออกมาก่อนจะเห็นคนหมดสติที่สนามหญ้าใกล้ๆ สระว่ายน้ำ ผมจึงอุ้มมาในห้องรับแขกและเอาผ้าห่มมาคลุมตัวให้ ผมเชื่อว่านี่คือฟางเซียน แต่ทำไมเธอถึงจำพวกเราไม่ได้ ทำไมถึงจำผมไม่ได้

_____:อืมมม

ผม:ตื่นแล้วหรอ?

_____:ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่คะ

ผม:ผมอุ้มมา คุณชื่ออะไรนะ

_____:อันดามันค่ะ

ผม:ชื่อแปลกดี

อันดา:คุณอุ้มฉันมาจากที่ไหนคะ

ผม:ที่สนามหญ้า

อันดา:แล้วนี่กี่โมงแล้วคะ

ผม:สามทุ่ม

พอผมบอกแบบนั้นเธอก็รีบลุกขึ้นแต่คงเพราะลุกเร็วเกินไป จนเซจะล้มผมเลยเข้าไปรับตัวไว้ เราสองคนประสานสายตากันนิ่ง ก่อนที่อันดามันจะรู้สึกตัว

อันดา:เอ่อ...ขอบคุณค่ะ

ผม:ไม่เป็นไรครับ แล้วนี่คุณจะรีบไปไหน

อันดา:ฉันจะออกไปข้างนอกค่ะ ป่านนี้พ่อแม่กับพี่ทิวคงเป็นห่วงแย่แล้ว

ผม:เดี๋ยวผมพาไป รอแป๊บนึง

ผมล้วงหาสร้อยข้อมือในกระเป๋าเสื้อสูท และในที่สุดก็เจอ ผมยื่นให้อันดามัน

อันดา:อะไรคะ? 🤨

เธอทำหน้าสงสัย ทำให้ผมยิ้มขำ

ผม:ผมให้

อันดา:ให้ฉัน?

ผม:ผมเป็นผู้ชายเก็บของแบบนี้ไว้คงไม่เหมาะ

อันดา:แต่ของนี่ มันคงมีค่ากับคุณมาก คุณถึงพกติดตัวไว้ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ🙂

อันดามันปฏิเสธที่จะรับสร้อยข้อมือ จะมาเกรงใจอะไร มันคือของของเธอนั่นแหละ

ผม:มันเป็นของคู่หมั้นผม แต่เธอไม่อยู่แล้ว คุณรับไปเถอะ

อันดา:แต่...

เมื่อเธอมัวแต่อ้ำอึ้ง ไม่ยอมรับ จนผมต้องคว้ามือเล็กมารับสร้อยข้อมือไว้

ผม:คู่หมั้นผม คงจะมีความสุขหากของนี่ จะได้ทำประโยชน์ประดับความสวยให้ผู้หญิง มากกว่าที่ผมจะเก็บไว้เฉยๆ

อันดา:เอ่อ...ขอบคุณค่ะ

ผม:ผมใส่ให้นะครับ

อันดา:เอ่อ...

ดูเหมือนเธอจะปฏิเสธ แต่ผมไม่ฟังไง ผมเอาสร้อยข้อมือจากมือเธอมาใส่ให้เธอ

#Partอันดามัน

พอคุณคิลเลอร์กำลังใส่สร้อยข้อมือให้ฉัน มันทำให้ภาพเหตุการณ์บางอย่างผุดขึ้นมาซ้อนทับ ทำให้ฉันยืนนิ่ง

คิลเลอร์:คุณ!! คุณ!!

ฉัน:ห้ะ!!อะไรคะ

คิลเลอร์:เสร็จแล้วครับ

ฉัน:ขอบคุณค่ะ

คิลเลอร์:ไปกันเถอะครับ

เขาเดินนำฉันออกไป ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมามันคืออะไร หรือฉันจะเป็นผู้หญิงคนนั้น คู่หมั้นของเขา

แม่:พ่อ!!อันดาอยู่นั่นไง